Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη που αυτοπαρουσιάζεται ως τεχνοκρατική, μεταρρυθμιστική και βαθιά «ευρωπαϊκή», σύρεται στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης επειδή δεν εφάρμοσε στοιχειώδεις, υποχρεωτικούς κανόνες αεροναυτιλιακής ασφάλειας. Όχι επειδή αιφνιδιάστηκε, αλλά επειδή αδιαφόρησε επί χρόνια για σαφείς προθεσμίες, προειδοποιήσεις και δεσμεύσεις. Εδώ δεν υπάρχει χώρος για τον συνήθη κυβερνητικό ευφημισμό της «καθυστέρησης». Πρόκειται για πολιτικό αδίκημα βαρύ, που αφορά τον πυρήνα της κρατικής ευθύνης: την προστασία της ανθρώπινης ζωής σε κρίσιμες υποδομές όπου το λάθος δεν συγχωρείται και η πρόληψη δεν είναι προαιρετική.
Την ώρα που η κυβέρνηση επενδύει συστηματικά στο αφήγημα της αποτελεσματικότητας και της διαχειριστικής υπεροχής, αποτυγχάνει εκεί όπου η τεχνοκρατία δεν είναι σύνθημα αλλά υποχρέωση. Τα αεροδρόμια δεν είναι πεδίο επικοινωνιακών ασκήσεων ούτε χώρος εργολαβικής αυταρέσκειας.
Είναι κόμβοι υψηλού ρίσκου, όπου η θεσμική αμέλεια μεταφράζεται σε πραγματικό κίνδυνο για πολίτες και επισκέπτες. Η παραπομπή της χώρας δεν καταγράφει απλώς μια νομική εκκρεμότητα, καταγράφει διεθνώς ένα κράτος που αγνοεί προειδοποιήσεις, δίνει ανεπαρκείς εξηγήσεις και συμμορφώνεται μόνο υπό δικαστική απειλή. Αυτό δεν είναι «αδυναμία εφαρμογής». Είναι θεσμική αναξιοπιστία.
Υπό αυτές τις συνθήκες, κάθε συζήτηση που αποφεύγει την πολιτική ευθύνη είναι προσχηματική. Όταν διακυβεύεται η ασφάλεια ζωών, όταν η χώρα εκτίθεται διεθνώς για παραλείψεις που θα έπρεπε να είχαν διορθωθεί εδώ και χρόνια, όταν η διοίκηση αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί το αυτονόητο, τότε έχει χαθεί η πολιτική νομιμοποίηση.
Η παραίτηση δεν είναι υπερβολή ούτε αντιπολιτευτική ρητορική… είναι θεσμική αναγκαιότητα.
Μια κυβέρνηση που αποτυγχάνει στον πυρήνα της ευθύνης της δεν δικαιούται να επικαλείται συνέχεια, σταθερότητα ή κανονικότητα.
Το μόνο συνεπές και υπεύθυνο βήμα είναι να αποχωρήσει.
Μάνος Λαμπράκης
