Το ΠΑΣΟΚ, δείχνει να αδυνατεί να αλλάξει πορεία ή να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στις σημερινές πολιτικές εξελίξεις. Η εικόνα που παρουσιάζει παραμένει βαριά επηρεασμένη από το παρελθόν, με «βαρίδια» που δεν επιτρέπουν την ανανέωση ούτε την παραγωγή νέας πολιτικής σκέψης.
Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί. Αυτή είναι η εικόνα που αποτυπώνεται ολοένα και πιο έντονα, τόσο από την εσωτερική του λειτουργία όσο και από την απουσία ουσιαστικής παρουσίας στην κοινωνία. Το κόμμα δείχνει να μην έχει τη δύναμη, τη φρεσκάδα ή τη βούληση να αλλάξει πορεία και να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εποχής. Αντί να ανανεώνεται, ανακυκλώνει πρόσωπα, πρακτικές και νοοτροπίες που παραπέμπουν σε ένα παρελθόν το οποίο δεν εμπνέει πλέον κανέναν.
Οι εκλογές για την ανάδειξη συνέδρων στην Κεφαλονιά ανέδειξαν με τον πιο καθαρό τρόπο αυτή τη στασιμότητα. Τα ίδια παλιά στελέχη, οι ίδιες αντιλήψεις, η ίδια κομματική λειτουργία που θυμίζει άλλες δεκαετίες. Στελέχη κουρασμένα, χωρίς πολιτική διείσδυση, χωρίς ιδέες, χωρίς επαφή με την πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία. Ένα κόμμα που μοιάζει να λειτουργεί περισσότερο από συνήθεια παρά από ανάγκη ή όραμα.
Η Νομαρχιακή του ΠΑΣΟΚ στην Κεφαλονιά αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αδυναμίας. Χωρίς δυναμική, χωρίς στελέχη που να μπορούν να συνομιλήσουν με την κοινωνία, χωρίς παρεμβάσεις στα τοπικά ζητήματα. Η απουσία ουσιαστικού πολιτικού λόγου και δράσης ενισχύει την αποξένωση των πολιτών και δημιουργεί την αίσθηση ότι το κόμμα δεν έχει τίποτα νέο να προσφέρει.
Η παρουσία στελεχών που παραπέμπουν στο ΠΑΣΟΚ της περιόδου Σημίτη, χωρίς φρέσκες ιδέες και χωρίς πολιτική δυναμική, ενισχύει την αίσθηση ότι το κόμμα βρίσκεται σε τέλμα. Πρόκειται για στελέχη κουρασμένα, σε αποδρομή, που δεν μπορούν να εκφράσουν τις ανάγκες της κοινωνίας ούτε να διαμορφώσουν μια σύγχρονη πολιτική πρόταση. Η νομαρχιακή οργάνωση, όπως επισημαίνεται, στερείται δυναμικής και στελεχών με πραγματική διείσδυση στην κοινωνία.
Η απουσία ουσιαστικών παρεμβάσεων στα τοπικά ζητήματα ενισχύει την αποξένωση των πολιτών και δημιουργεί την αίσθηση ενός κόμματος που λειτουργεί περισσότερο τυπικά παρά ουσιαστικά.Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η μόνη προοπτική που φαίνεται στον ορίζοντα — είναι η πιθανότητα συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία. Είτε με αλλαγή ηγεσίας είτε με μια λύση κοινής αποδοχής, ειδικά σε περίπτωση δεύτερων εκλογών, το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να μην έχει τη δύναμη να χαράξει αυτόνομη πορεία.
Η αδυναμία ανανέωσης, η επανάληψη των ίδιων προσώπων και των ίδιων πολιτικών αντιλήψεων δημιουργούν την εικόνα ενός κόμματος που δεν μπορεί να εμπνεύσει, δεν μπορεί να εκφράσει τις ανάγκες της εποχής και δεν μπορεί να προτείνει μια διαφορετική κατεύθυνση.
Έτσι, αντί να ανοίγει νέους δρόμους, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να ανακυκλώνει το παρελθόν του, αδυνατώντας να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας κοινωνίας που αλλάζει και ζητά καθαρές, σύγχρονες και τολμηρές πολιτικές απαντήσεις.
Έτσι, η φράση «Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί» δεν είναι απλώς μια διαπίστωση. Είναι η συμπύκνωση μιας πραγματικότητας που αποτυπώνεται σε κάθε επίπεδο: οργανωτικό, πολιτικό, κοινωνικό. Ένα κόμμα που αντί να κοιτάζει μπροστά, παραμένει εγκλωβισμένο στο παρελθόν του, αδυνατώντας να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας κοινωνίας που αλλάζει.
