Κρανίου τόπος θυμίζει πλέον η παλιά αγορά του Αργοστολίου, μια περιοχή που άλλοτε έσφυζε από ζωή, εμπορική δραστηριότητα και κοινωνική κίνηση. Σήμερα, η εικόνα που αντικρίζει κανείς προκαλεί απογοήτευση και αγανάκτηση. Τα παλιά κτίρια, εγκαταλελειμμένα στη φθορά του χρόνου, έχουν μετατραπεί σε εστίες έντονης αισθητικής υποβάθμισης και διαρκούς κινδύνου.
Οι λινάτσες, σχισμένες και πρόχειρα τοποθετημένες, μαζί με τα συρματοπλέγματα, συνθέτουν μια εικόνα εργοταξίου χωρίς έργο. Μια εικόνα που δεν παραπέμπει σε προστασία, αλλά σε παραίτηση. Η παλιά αγορά, αντί να αποτελεί σημείο αναφοράς για κατοίκους και επισκέπτες, έχει μετατραπεί σε χώρο που αποφεύγεται, γεννώντας αίσθημα ανασφάλειας, εγκατάλειψης και ντροπής για την πόλη.
Σε ένα Αργοστόλι που στηρίζεται στον τουρισμό και προβάλλει τον πολιτισμό και την ιστορία του ως συγκριτικό πλεονέκτημα, αυτή η κατάσταση προσβάλλει το δημόσιο αίσθημα. Δεν αρκεί η απαγόρευση πρόσβασης για λόγους ασφάλειας, όταν δεν συνοδεύεται από ένα σαφές, συγκεκριμένο και δεσμευτικό σχέδιο αποκατάστασης ή αξιοποίησης. Η αδράνεια βαφτίζεται «μέτρο ασφαλείας», ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί απλώς αναβολή ευθυνών.
Η παλιά Δημοτική Αγορά δεν χρειάζεται άλλες λινάτσες, άλλα συρματοπλέγματα και άλλες πρόχειρες λύσεις. Χρειάζεται πολιτική βούληση, καθαρές αποφάσεις και σεβασμό στην ιστορία και στους ανθρώπους του Αργοστολίου.
Η εικόνα έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της ανοχής.
Τα κτίρια της παλιάς Δημοτικής Αγοράς πρέπει να γκρεμιστούν.
Μετά το κτίριο της Αστυνομίας, το Αργοστόλι δεν αντέχει άλλα εγκαταλελειμμένα κουφάρια στο πιο νευραλγικό του σημείο. Πρόκειται για εστίες κινδύνου, αισθητικής ρύπανσης και υποβάθμισης της ποιότητας ζωής, ασύμβατες με μια πόλη που θέλει να λέγεται σύγχρονη, τουριστική και ανθρώπινη.
Τα «μπαλώματα» δεν κρύβουν την αλήθεια: τα κτίρια είναι επικίνδυνα, ασύμφορα και χωρίς ρεαλιστική προοπτική αποκατάστασης.
Ήρθε η ώρα για καθαρές λύσεις: κατεδάφιση, απελευθέρωση του χώρου και σχεδιασμό από την αρχή, με όραμα, διαφάνεια και ουσιαστικό διάλογο με την κοινωνία.
Κάθε άλλη επιλογή δεν είναι ανάπτυξη. Είναι απλώς διαχείριση της παρακμής.
