Η επιστολή Λυκούδη, πίσω από τον ήπιο και «συναδελφικό» της τόνο, λειτουργεί στην πραγματικότητα ως κείμενο αποδόμησης μιας υποτιθέμενης συνεργασίας που ποτέ δεν απέκτησε στέρεες πολιτικές βάσεις. Αντί να επιβεβαιώνει μια κοινή πορεία, αναδεικνύει τα όρια, τις αντιφάσεις και –κυρίως– το χάσμα στρατηγικής και αντίληψης που χωρίζει τις δύο παρατάξεις.
Η αναφορά σε «αγώνες απέναντι σε μια ανίκανη δημοτική αρχή» επιχειρεί να δημιουργήσει ένα κοινό παρελθόν, όμως δεν αρκεί για να συγκαλύψει το γεγονός ότι η συνέχεια απουσιάζει.
Η εικόνα μιας «ενωμένης αντιπολίτευσης» προβάλλεται συχνά ως πολιτικό αφήγημα. Στην πράξη όμως γεννά ένα εύλογο ερώτημα: ανίκανη και αδύναμη αντιπολίτευση ενώνεται προς τα πού και με ποιον στόχο; Διότι η ενότητα χωρίς κατεύθυνση, σχέδιο και σαφή πολιτική γραμμή δεν αποτελεί δύναμη· αποτελεί απλώς άθροισμα αδυναμιών.
Οι μέχρι σήμερα παρεμβάσεις παραμένουν αποσπασματικές, χωρίς συνοχή και χωρίς στρατηγικό βάθος. Δεν συγκροτούν σχέδιο, δεν δημιουργούν πολιτικό κόστος στη διοίκηση, δεν κινητοποιούν την κοινωνία. Αντίθετα, κυριαρχεί η αμηχανία, η προσεκτική αποφυγή συγκρούσεων και η σιωπή εκεί ακριβώς όπου απαιτείται καθαρή, θαρραλέα και τεκμηριωμένη στάση.
Μια αντιπολίτευση που δεν μπορεί ή δεν θέλει να συγκρουστεί στα μεγάλα, που φοβάται να πάρει ξεκάθαρες θέσεις και περιορίζεται σε γενικόλογη κριτική, δεν ισχυροποιείται μέσω της «συνεργασίας». Απλώς καλύπτει τις αδυναμίες της πίσω από έναν όρο που ακούγεται ωραίος αλλά είναι πολιτικά κενός.
Η κοινωνία του Αργοστολίου δεν έχει ανάγκη από μια αντιπολίτευση ενωμένη στα χαρτιά. Έχει ανάγκη από μια αντιπολίτευση με σχέδιο, λόγο και παρουσία. Όταν αυτά απουσιάζουν, τότε κάθε επίκληση της συνεργασίας δεν είναι βήμα μπροστά, αλλά ακόμη ένας τρόπος να παραμένουν όλα όπως έχουν.
Πού βρίσκονται σήμερα οι δύο παρατάξεις που ευαγγελίζονται τη «συνεργασία» στα μεγάλα ζητήματα της πόλης του Αργοστολίου;
Πού είναι αυτή η περίφημη σύμπραξη όταν η πρωτεύουσα του νησιού διολισθαίνει διαρκώς, χάνοντας τον ρόλο, την ταυτότητα και τη δυναμική της και μετατρέπεται, μέρα με τη μέρα, σε ένα διοικητικά και αναπτυξιακά υποβαθμισμένο χωριό;
Το Αργοστόλι, ως πρωτεύουσα, θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα οργάνωσης, σχεδιασμού και προοπτικής για όλη την Κεφαλονιά. Αντ’ αυτού, βιώνει την εγκατάλειψη, την προχειρότητα και την απουσία οράματος. Και σε αυτή την πορεία υποβάθμισης, όσοι μιλούν για «συνεργασίες» αλλά δεν τις κάνουν πράξη, φέρουν πολιτική ευθύνη.
Η κοινωνία δεν ζητά γενικόλογες εκκλήσεις για ενότητα ούτε αόριστες υποσχέσεις συνεννόησης. Ζητά ξεκάθαρες θέσεις, κοινό μέτωπο στα μεγάλα προβλήματα και συγκρούσεις εκεί όπου χρειάζεται. Όταν αυτές απουσιάζουν, τότε η «συνεργασία» καταντά σύνθημα κενό περιεχομένου και το Αργοστόλι συνεχίζει να μικραίνει – όχι πληθυσμιακά, αλλά πολιτικά και θεσμικά.
Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει αμείλικτο: θέλουν πράγματι συνεργασία ή απλώς τη χρησιμοποιούν ως άλλοθι αδράνειας, την ώρα που η πόλη χάνει τον χαρακτήρα της και το μέλλον της;
Στα καυτά ζητήματα που καθορίζουν την καθημερινότητα και το μέλλον του Αργοστολίου, η σιωπή σας είναι εκκωφαντική.
Στις αθλητικές εγκαταστάσεις που παραμένουν σε κατάσταση εγκατάλειψης ή πρόχειρων παρεμβάσεων, στις αποσπασματικές επεκτάσεις πεζοδρομίων χωρίς κυκλοφοριακή μελέτη, στην άκριτη τσιμεντοποίηση της πόλης, στον ανύπαρκτο σχεδιασμό για χώρους στάθμευσης, δεν έχετε αρθρώσει ούτε λέξη.
Δεν έχετε τοποθετηθεί για τη νέκρωση της ιστορικής αγοράς του Αργοστολίου, που μαραζώνει οικονομικά και κοινωνικά, ούτε για τα εγκαταλελειμμένα κτίρια που μετατρέπονται σε μόνιμες εστίες αισθητικής υποβάθμισης και ντροπής για την πρωτεύουσα του νησιού. Κτίρια που, αντί να αποτελούν μοχλό αναζωογόνησης, στέκουν ως μνημεία αδιαφορίας και εγκατάλειψης.
Ούτε για την καθαριότητα έχετε πει κάτι ουσιαστικό. Μια πόλη που θέλει να λέγεται τουριστική πρωτεύουσα δεν μπορεί να συμβιβάζεται με εικόνες βρωμιάς, πρόχειρων λύσεων και έλλειψης στοιχειώδους οργάνωσης.
Αυτά είναι τα μεγάλα θέματα της πόλης. Όχι οι ισορροπίες, όχι οι δημόσιες σχέσεις, όχι οι εύκολες διαπιστώσεις. Εκεί κρίνεται αν υπάρχει πολιτικό σχέδιο, αν υπάρχει βούληση σύγκρουσης με την αδράνεια και την κακοδιοίκηση. Όταν σε όλα αυτά επιλέγετε τη σιωπή, τότε η επίκληση της «συνεργασίας» δεν πείθει κανέναν και μετατρέπεται σε άλλοθι απραξίας.
