Ο Χαράβοντας είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ένα χρόνιο πρόβλημα μπορεί να μετατραπεί σε μόνιμη εγκατάλειψη, με ευθύνη τόσο της προηγούμενης όσο και της σημερινής Περιφερειακής Αρχής.
Μετά από κάθε βροχόπτωση, στην επαρχιακή οδό Αργοστόλι – Κομποθεκράτα – Χελμάτα – Λακήθρα, στο ύψος του Χαράβοντα, σχηματίζεται μια «λίμνη» με λιμνάζοντα νερά που παραμένει για ημέρες. Η κατάσταση είναι ίδια και απαράλλακτη εδώ και πολλά χρόνια, παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες κατοίκων και οδηγών. Πρόκειται για έναν από τους βασικούς οδικούς άξονες της Λειβαθούς, που εξυπηρετεί καθημερινά τα χωριά Κομποθεκράτα, Χελμάτα, Λακήθρα και δεκάδες ακόμα οικισμούς, με αυξημένο κυκλοφοριακό φόρτο όλο τον χρόνο.
Τα λιμνάζοντα νερά περιορίζουν την ορατότητα, προκαλούν ολισθηρότητα και δημιουργούν σοβαρό κίνδυνο τροχαίων ατυχημάτων. Δεν μιλάμε για ένα έκτακτο ή απρόβλεπτο φαινόμενο, αλλά για ένα γνωστό τεχνικό πρόβλημα απορροής όμβριων υδάτων, που επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια μετά από κάθε βροχή.
Η προηγούμενη Περιφερειακή Αρχή, με Αντιπεριφερειάρχη Κεφαλονιάς τον κ. Σταύρο Τραυλό, δεν κατάφερε να δώσει λύση. Δύο χρόνια τώρα, όμως, και η νέα Περιφερειακή Αρχή με Αντιπεριφερειάρχη τον κ. Σωτήρη Κουρή, συνεχίζει ακριβώς στον ίδιο δρόμο της αδράνειας. Καμία ουσιαστική παρέμβαση, καμία μόνιμη τεχνική λύση, καμία απάντηση στους πολίτες που καθημερινά ρισκάρουν την ασφάλειά τους.
Και το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: τι ακριβώς περιμένει η Περιφέρεια; Μιλάμε για ένα έργο που δεν απαιτεί εκατομμύρια ευρώ, αλλά στοιχειώδη σχεδιασμό, τεχνική βούληση και πολιτική απόφαση. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα στον Χαράβοντα αποδεικνύει ότι, είτε με την προηγούμενη διοίκηση είτε με τη σημερινή, το αποτέλεσμα για τους πολίτες είναι το ίδιο: εγκατάλειψη και αδιαφορία.
Όταν ένα τόσο βασικό πρόβλημα παραμένει άλυτο για χρόνια, δεν πρόκειται πλέον για αδυναμία, αλλά για επιλογή. Και αυτή η επιλογή έχει ονόματα και ευθύνες. Οι κάτοικοι της Λειβαθούς και οι οδηγοί που χρησιμοποιούν καθημερινά τον δρόμο αυτόν δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο: έναν ασφαλή δρόμο, χωρίς «λίμνες» και χωρίς τον φόβο ότι το επόμενο πέρασμα μετά τη βροχή μπορεί να εξελιχθεί σε ατύχημα.
Η υπομονή έχει όρια. Και στον Χαράβοντα αυτά τα όρια έχουν προ πολλού ξεπεραστεί.
