Η εικόνα του οδοστρώματος λίγο πριν το Κρεμμύδι, στην επαρχιακή οδό Αργοστόλι–Πόρος, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: η άσφαλτος είναι κυριολεκτικά διαλυμένη. Κάτοικοι της περιοχής μάς ενημέρωσαν ότι το συγκεκριμένο τμήμα του δρόμου δεν έχει δεχθεί ουσιαστική συντήρηση εδώ και περίπου πενήντα χρόνια, από τότε δηλαδή που ασφαλτοστρώθηκε για πρώτη φορά. Το αποτέλεσμα είναι ένα οδόστρωμα γεμάτο λακκούβες, καθιζήσεις και φθορές που αποτελούν καθημερινή παγίδα για τους δεκάδες οδηγούς που κινούνται στον άξονα.
Οι οδηγοί αναγκάζονται να κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς για να αποφύγουν τις φθορές της ασφάλτου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οδική ασφάλεια. Σε έναν δρόμο που εξυπηρετεί κατοίκους, εργαζόμενους, τουρίστες και επαγγελματίες, η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να θεωρείται απλώς «φθορά του χρόνου». Είναι μια διαρκής απειλή.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι μιλάμε για έναν δρόμο που παραμένει σχεδόν ανέγγιχτος εδώ και μισό αιώνα. Πενήντα χρόνια μετά, η άσφαλτος είναι η ίδια, φθαρμένη, κουρασμένη και επικίνδυνη. Η Περιφέρεια εμφανίζεται ανήμπορη να ανταποκριθεί ακόμη και στην πιο βασική υποχρέωση: τη συντήρηση του επαρχιακού οδικού δικτύου.
Σε μια περιοχή που στηρίζεται στις μετακινήσεις, στον τουρισμό και στην καθημερινή ασφάλεια των κατοίκων της, η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς ντροπιαστική. Είναι επικίνδυνη. Και όσο η κατάσταση παραμένει ως έχει, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος για ατυχήματα, ζημιές και —το χειρότερο— για ανθρώπινες ζωές.
Η συντήρηση των δρόμων δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση. Και όταν ένας δρόμος παραμένει για δεκαετίες χωρίς ουσιαστική παρέμβαση, το πρόβλημα δεν είναι η άσφαλτος. Είναι η αδιαφορία.
Γιατί οι πολίτες πληρώνουν χιλιάδες ευρώ σε φόρους και, παρ’ όλα αυτά, δεν βλέπουν καμία ουσιαστική βελτίωση στην οδική ασφάλεια; Το ερώτημα αυτό δεν είναι ρητορικό· είναι η πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οδηγοί, κάτοικοι και επαγγελματίες σε κάθε γωνιά της Κεφαλονιάς.
Οι πολίτες καταβάλλουν τέλη κυκλοφορίας, φόρους καυσίμων, ΦΠΑ, δημοτικά τέλη, περιφερειακούς φόρους και ένα σωρό άλλες επιβαρύνσεις που —θεωρητικά— θα έπρεπε να επιστρέφουν στην κοινωνία μέσα από ασφαλείς δρόμους, σύγχρονες υποδομές και συντήρηση του δικτύου. Αντί γι’ αυτό, όμως, βλέπουμε επαρχιακούς δρόμους εγκαταλελειμμένους, άσφαλτο δεκαετιών, λακκούβες που μετατρέπονται σε παγίδες και σημεία που απειλούν καθημερινά ανθρώπινες ζωές.
Η αντίφαση είναι κραυγαλέα: οι πολίτες πληρώνουν σαν να ζουν σε μια χώρα με σύγχρονο οδικό δίκτυο, αλλά οδηγούν σε δρόμους που θυμίζουν άλλες εποχές.
Και όσο η κατάσταση παραμένει ίδια, τόσο μεγαλώνει η αγανάκτηση. Γιατί δεν είναι μόνο θέμα άνεσης ή ταλαιπωρίας. Είναι θέμα ασφάλειας. Είναι θέμα αξιοπρέπειας. Είναι θέμα δικαιοσύνης απέναντι σε ανθρώπους που πληρώνουν, αλλά δεν βλέπουν ανταπόδοση.
Η οδική ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση της Πολιτείας και δικαίωμα των πολιτών. Και όταν αυτό το δικαίωμα παραμένει ανεκπλήρωτο, το ερώτημα θα επανέρχεται όλο και πιο επιτακτικά:
Πού πηγαίνουν τελικά τα χρήματα των φορολογουμένων, όταν οι δρόμοι παραμένουν επικίνδυνοι και εγκαταλελειμμένοι;
