Το επαρχιακό οδικό δίκτυο της Κεφαλονιάς έχει καταντήσει ένα σύμβολο εγκατάλειψης. Όχι απλώς φθοράς, αλλά εγκατάλειψης. Στον άξονα Αργοστόλι–Πόρος, λίγο πριν το Κρεμμύδι και σε δεκάδες άλλα σημεία, η άσφαλτος μοιάζει περισσότερο με αρχαιολογικό εύρημα παρά με σύγχρονο δρόμο. Πενήντα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία ουσιαστική ασφαλτόστρωση και η εικόνα μιλάει από μόνη της: λακκούβες, καθιζήσεις, σπασμένη άσφαλτος, πρόχειρα μπαλώματα που ξηλώνονται με την πρώτη βροχή.
Οι οδηγοί δεν κινούνται· επιβιώνουν. Κάθε μέτρο του δρόμου απαιτεί προσοχή, κάθε στροφή κρύβει παγίδες, κάθε ευθεία μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη. Η οδήγηση έχει μετατραπεί σε άσκηση ισορροπίας, σε μια διαρκή προσπάθεια αποφυγής ζημιών, ατυχημάτων και κινδύνων. Και όλα αυτά σε έναν δρόμο που αποτελεί βασική αρτηρία του νησιού, που εξυπηρετεί κατοίκους, εργαζόμενους, τουρίστες, επαγγελματίες.
Η Περιφέρεια, αντί να προχωρήσει σε μια ολοκληρωμένη ανακατασκευή, επιλέγει εδώ και χρόνια τη λογική του «μπαλώματος». Μικρές παρεμβάσεις, πρόχειρες επιδιορθώσεις, λίγο υλικό ριγμένο βιαστικά πάνω σε μια άσφαλτο που έχει προ πολλού παραδώσει το πνεύμα της. Αυτή η πρακτική δεν είναι συντήρηση. Είναι διαχείριση της παρακμής. Είναι η παραδοχή ότι δεν υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχει διεκδίκηση, δεν υπάρχει προτεραιότητα.
Κύριε Αντιπεριφερειάρχη,
η κοινωνία της Κεφαλονιάς έχει φτάσει στα όριά της. Δεν αντέχει άλλο την πολιτική του μπαλώματος, αυτή τη διαχρονική πρακτική που αντιμετωπίζει το επαρχιακό οδικό δίκτυο σαν μια παλιά κουβέρτα που απλώς ράβεται ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να αντικαθίσταται. Δεν αντέχει άλλο την αναμονή, τις υποσχέσεις, τις φωτογραφίες από «έργα» που δεν αλλάζουν την πραγματικότητα. Δεν αντέχει άλλο την αδιαφορία που μετατρέπει την καθημερινή μετακίνηση σε ρίσκο.
Στα δύο χρόνια της θητείας σας, έγιναν κάποιες μικρές παρεμβάσεις — κανείς δεν το αρνείται. Όμως η συνολική εικόνα του επαρχιακού δικτύου παραμένει ίδια, ίσως και χειρότερη. Οι πολίτες δεν βλέπουν βελτίωση. Βλέπουν μόνο πρόχειρες λύσεις, μπαλώματα που ξηλώνονται με την πρώτη βροχή, σημεία που «διορθώνονται» για λίγες εβδομάδες και μετά επιστρέφουν στην ίδια επικίνδυνη κατάσταση.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: ο δρόμος Αργοστόλι–Πόρος, ένας από τους σημαντικότερους άξονες του νησιού, παραμένει με άσφαλτο πενήντα ετών. Μισός αιώνας χωρίς ουσιαστική ανακατασκευή. Μισός αιώνας χωρίς σοβαρή επένδυση στην ασφάλεια. Μισός αιώνας με τους οδηγούς να παλεύουν με λακκούβες, καθιζήσεις, σπασμένα σημεία και επικίνδυνες στροφές.
Και όσο η Περιφέρεια επιλέγει να «διαχειρίζεται» το πρόβλημα αντί να το λύνει, τόσο η κατάσταση θα επιδεινώνεται. Γιατί η άσφαλτος δεν αντέχει άλλο. Γιατί οι οδηγοί δεν αντέχουν άλλο. Γιατί η κοινωνία δεν αντέχει άλλο.
Η ευθύνη σας, κύριε Αντιπεριφερειάρχη, δεν είναι να επιβλέπετε μπαλώματα. Η ευθύνη σας είναι να διεκδικήσετε χρηματοδότηση. Να απαιτήσετε πόρους. Να παρουσιάσετε μελέτες. Να πιέσετε πολιτικά. Να φέρετε αποτέλεσμα.
Η Κεφαλονιά δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με δρόμους που θυμίζουν δεκαετίες άλλες. Δεν μπορεί να στηρίζεται σε πρόχειρες λύσεις που κοστίζουν περισσότερο μακροπρόθεσμα και θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Δεν μπορεί να περιμένει άλλο.
Η κοινωνία ζητά το αυτονόητο: έναν δρόμο ασφαλή, σύγχρονο, λειτουργικό. Έναν δρόμο που να σέβεται τους ανθρώπους που τον χρησιμοποιούν. Έναν δρόμο που να αντανακλά μια Περιφέρεια που νοιάζεται, διεκδικεί και πράττει.
Και αυτό, κύριε Αντιπεριφερειάρχη, δεν γίνεται με μπαλώματα. Γίνεται με έργο. Με σχέδιο. Με ευθύνη. Με πολιτική βούληση.
Οι πολίτες βλέπουν καθημερινά το ίδιο έργο: λακκούβες που ανοίγουν, μπαλώματα που ξηλώνονται, νέα μπαλώματα πάνω στα παλιά, σημεία που «διορθώνονται» για λίγες εβδομάδες και μετά ξαναγίνονται παγίδες. Ένας φαύλος κύκλος που δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο σε περισσότερη φθορά, περισσότερη ταλαιπωρία και περισσότερους κινδύνους.
Πενήντα χρόνια ίδια άσφαλτος – και η λύση; Μπαλώματα.
Η άσφαλτος σε πολλά σημεία του δρόμου έχει ξεπεράσει τα 50 χρόνια ζωής. Είναι κουρασμένη, διαλυμένη, ακατάλληλη. Κι όμως, αντί για μια ολοκληρωμένη ανακατασκευή, η Περιφέρεια επιλέγει τη λογική της «διαχείρισης»: λίγο υλικό εδώ, λίγο τσιμέντο εκεί, λίγη πίσσα παραπέρα.
Η κοινωνία βλέπει, ζει και πληρώνει αυτή την πραγματικότητα. Πληρώνει φόρους, τέλη, καύσιμα, ΦΠΑ, δημοτικά τέλη, περιφερειακούς φόρους — και σε αντάλλαγμα παίρνει δρόμους που θυμίζουν δεκαετίες άλλες, εποχές που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι πολίτες έχουν κουραστεί να ακούν υποσχέσεις, να βλέπουν φωτογραφίες από «έργα» που δεν αλλάζουν τίποτα, να ζουν με την αγωνία ότι μια απλή διαδρομή μπορεί να γίνει επικίνδυνη.
Το επαρχιακό δίκτυο δεν χρειάζεται άλλη διαχείριση. Χρειάζεται λύση. Χρειάζεται νέα άσφαλτο, νέα μελέτη, νέα χρηματοδότηση. Χρειάζεται πολιτική βούληση. Χρειάζεται διεκδίκηση από την Περιφέρεια, όχι δικαιολογίες. Γιατί στα δύο χρόνια της θητείας της σημερινής διοίκησης, πέρα από κάποιες αποσπασματικές παρεμβάσεις, η συνολική εικόνα παραμένει ίδια — και η κοινωνία το βλέπει.
Το επαρχιακό δίκτυο του μπαλώματος δεν μπορεί να είναι το μέλλον της Κεφαλονιάς. Δεν μπορεί να είναι η εικόνα ενός νησιού που θέλει να λέγεται σύγχρονο, ασφαλές, τουριστικό, λειτουργικό. Η κοινωνία ζητά το αυτονόητο: έναν δρόμο που να σέβεται τη ζωή των ανθρώπων που τον χρησιμοποιούν.
Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με μπαλώματα. Μπορεί να γίνει μόνο με έργο.
