Η τοπική υπερηφάνεια είναι υγιής. Είναι φυσικό κάθε κοινότητα να αγαπά τον τόπο της, να θέλει να τον βλέπει να προοδεύει και να διεκδικεί περισσότερες ευκαιρίες για τους ανθρώπους της.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η υπερηφάνεια μετατρέπεται σε εσωτερικό ανταγωνισμό.
Όταν μια περιοχή θεωρεί ότι για να προχωρήσει πρέπει κάποια άλλη να χάσει. Όταν η συζήτηση δεν είναι πώς θα δημιουργήσουμε περισσότερη αξία για όλη την Κεφαλονιά, αλλά ποιος θα πάρει μεγαλύτερο κομμάτι από την ίδια περιορισμένη πίτα.
Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι κοντόφθαλμη διαχείριση της τοπικής δυσαρέσκειας.
Οι επισκέπτες δεν σκέφτονται με δημοτικά όρια. Δεν αγοράζουν πρώτα το Αργοστόλι, τη Σάμη, το Ληξούρι, την Παλική, την Έρισσο ή τον Πόρο. Αγοράζουν την Κεφαλονιά ως προορισμό. Μετά αποφασίζουν πού θα μείνουν, ποιες παραλίες θα δουν, πού θα φάνε, ποιες εμπειρίες θα ζήσουν και αν θα επιστρέψουν.
Το ίδιο ισχύει για τις αεροπορικές εταιρείες, τις εταιρείες κρουαζιέρας, τους tour operators και τις διεθνείς αγορές. Δεν αξιολογούν τις εσωτερικές πολιτικές αντιπαραθέσεις ενός νησιού. Αξιολογούν αν ο προορισμός είναι οργανωμένος, προσβάσιμος, αξιόπιστος, ελκυστικός και ικανός να προσφέρει μια ολοκληρωμένη εμπειρία.
Εδώ βρίσκεται η ουσία.
Ενιαίος προορισμός δεν σημαίνει συγκεντρωτικός προορισμός.
Δεν σημαίνει ότι μία περιοχή πρέπει να κρατά όλη τη δραστηριότητα, ενώ οι υπόλοιπες περιμένουν να ωφεληθούν έμμεσα. Αλλά δεν σημαίνει ούτε ότι κάθε περιοχή πρέπει να λειτουργεί σαν να είναι ξεχωριστό νησί, με δική της λογική, δική της προβολή και δική της αντιπαράθεση με τις υπόλοιπες.
Σημαίνει κοινή στρατηγική, καθαρούς ρόλους και δίκαιη διασπορά ευκαιριών.
Η Παλική δεν χρειάζεται να γίνει ένα δεύτερο Αργοστόλι. Η Σάμη δεν χρειάζεται να αντιγράψει την Παλική. Η Έρισσος δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί τον Πόρο. Κάθε περιοχή χρειάζεται να αναδείξει αυτό που την κάνει ξεχωριστή και να γίνει αναντικατάστατο κομμάτι της συνολικής εμπειρίας της Κεφαλονιάς.
Αυτό είναι πραγματική ανάπτυξη.
Η τοπική οικονομία δεν ενισχύεται όταν απλώς μεταφέρουμε επισκέπτες από τη μία περιοχή στην άλλη. Η μεταφορά της υπάρχουσας κίνησης συχνά απλώς αλλάζει το σημείο όπου καταγράφεται το έσοδο. Δεν δημιουργεί νέο προϊόν, νέα ζήτηση ή νέα προοπτική.
Αντίθετα, ανάπτυξη δημιουργείται όταν προσθέτουμε λόγους για να μείνει κάποιος περισσότερο, να ξοδέψει περισσότερο, να εξερευνήσει περισσότερα σημεία του νησιού και να επιστρέψει σε άλλη εποχή.
Νέες διαδρομές. Νέες θαλάσσιες εμπειρίες. Γαστρονομία. Πολιτισμός. Φύση. Πεζοπορία. Οινοτουρισμός. Τοπικά προϊόντα. Μικρές ποιοτικές επιχειρήσεις. Υποδομές που λειτουργούν. Καθαροί δημόσιοι χώροι. Επαγγελματική εξυπηρέτηση. Σωστή πληροφόρηση.
Αυτά μεγαλώνουν την πίτα.
Το ίδιο ισχύει και για την κρουαζιέρα. Η ερώτηση δεν πρέπει να είναι ποια πόλη θα «πάρει» ένα πλοίο από μια άλλη. Η σωστή ερώτηση είναι πώς κάθε προσέγγιση θα δημιουργεί μεγαλύτερη αξία για το νησί, με καλύτερη διαχείριση επισκεπτών, περισσότερες επιλογές εμπειριών και ουσιαστικότερη διασπορά του οικονομικού οφέλους.
Η κρουαζιέρα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν λάφυρο μεταξύ περιοχών. Πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εργαλείο ανάπτυξης, με σχέδιο, κανόνες, υποδομές και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Υπάρχει και ένα δεύτερο λάθος που πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε. Η πεποίθηση ότι επειδή ένας τόπος είναι όμορφος, θα συνεχίσει να προσελκύει επισκέπτες ανεξάρτητα από το πώς διοικείται, προβάλλεται ή οργανώνεται.
Η φυσική ομορφιά δημιουργεί ελκυστικότητα. Δεν δημιουργεί από μόνη της ανταγωνιστικότητα.
Ο κόσμος είναι γεμάτος όμορφους προορισμούς. Εκείνοι που ξεχωρίζουν δεν είναι πάντα οι πιο όμορφοι. Είναι εκείνοι που συνεργάζονται, επενδύουν, προστατεύουν το προϊόν τους, διαχειρίζονται σωστά τους πόρους τους και προσαρμόζονται στις ανάγκες της αγοράς.
Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι ότι υπάρχουν άλλοι προορισμοί. Η μεγαλύτερη απειλή είναι να εγκλωβιστούμε στις δικές μας εσωτερικές διαιρέσεις.
Να ξοδεύουμε ενέργεια αποδεικνύοντας ποια περιοχή είναι πιο αδικημένη, πιο όμορφη ή πιο σημαντική. Να αντιμετωπίζουμε κάθε αναπτυξιακή συζήτηση σαν αντιπαράθεση μεταξύ τοπικών συμφερόντων. Να χάνουμε ευκαιρίες επειδή δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ούτε στα αυτονόητα.
Η Κεφαλονιά δεν θα κερδίσει όταν μία περιοχή νικήσει μια άλλη.
Θα κερδίσει όταν κάθε περιοχή έχει ρόλο, ταυτότητα, φωνή και πραγματικό όφελος μέσα σε μια κοινή στρατηγική.
Γιατί ο επισκέπτης δεν έρχεται για να δει τις εσωτερικές μας διαφωνίες.
Έρχεται για να ζήσει την Κεφαλονιά.
Και η Κεφαλονιά θα είναι ισχυρή μόνο όταν λειτουργεί ως ένας προορισμός, μια ψυχή, ένα brand name με πολλές διαφορετικές, υπερήφανες και επιτυχημένες ταυτότητες. 🇬🇷 Kefalonia By Us 🇬🇷
