Όσα διαδραματίστηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο Αργοστολίου, κατά τη συζήτηση για την κατάσταση των σχολικών υποδομών, δεν αποτελούν απλώς ένα ατυχές περιστατικό έντασης. Αποτελούν μια εικόνα που εκθέτει τη δημοτική αρχή και αποκαλύπτει με τον πιο δυσάρεστο τρόπο πώς αντιλαμβάνονται ορισμένοι αιρετοί τον διάλογο, τη δημοκρατία και τον σεβασμό προς τους πολίτες.
Γονείς και εκπαιδευτικοί βρέθηκαν στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου για να μιλήσουν για τα αυτονόητα: σχολεία με νερά να στάζουν από τις οροφές, φθαρμένα λυόμενα που εξακολουθούν να στεγάζουν μαθητές και υποδομές που εδώ και καιρό ζητούν λύσεις, όχι άλλες υποσχέσεις.
Πήγαν για να μιλήσουν για την ασφάλεια των παιδιών και την αξιοπρέπεια της δημόσιας εκπαίδευσης. Δεν πήγαν για να απολογηθούν επειδή τόλμησαν να ασκήσουν κριτική.
Κι όμως, ο εκπρόσωπός τους, ο γραμματέας του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κεφαλονιάς και Ιθάκης, Ηρακλής Θεοδούλου, σύμφωνα με την καταγγελία, βρέθηκε αντιμέτωπος με εκφράσεις που δεν έχουν καμία θέση σε ένα δημοκρατικό όργανο:
«Ποιος είσαι ρε φίλε εσύ;»
«Μας πουλάς εξυπνάδες, για κάνε μας τη χάρη!»
«Σήκω φύγε, δεν σε θέλουμε εδώ πέρα!»
«Εσένα δεν σε ξέρει ούτε η μάνα σου!»
Αλήθεια, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η δημοτική αρχή εκείνους που επισημαίνουν τα προβλήματα των σχολείων; Όταν δεν υπάρχουν πειστικές απαντήσεις για τις υποδομές, επιστρατεύονται οι φωνές, οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί και η απαξίωση;
Και αν η συμπεριφορά του συγκεκριμένου δημοτικού συμβούλου προκαλεί οργή, η σιωπή όσων είχαν θεσμική υποχρέωση να παρέμβουν προκαλεί τουλάχιστον εξίσου σοβαρά ερωτήματα.
Ο δήμαρχος φέρεται να παρακολουθούσε χωρίς να παρέμβει. Ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου δεν φέρεται να έκανε όσα απαιτούσε ο θεσμικός του ρόλος, προκειμένου να προστατεύσει τον διάλογο και την αξιοπρέπεια της διαδικασίας. Αντίθετα, είχε προηγηθεί η απομάκρυνση του εκπροσώπου των εκπαιδευτικών και ο χαρακτηρισμός του ως «γνωστού κομματικού ινστρούκτορα».
Φαίνεται πως για ορισμένους το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν σχολεία με σοβαρές ελλείψεις. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να τις καταγγέλλουν δημόσια.
Οι εκπαιδευτικοί έθεσαν, παράλληλα, ζητήματα και για τη στάση του Νικόλα Βαλλιανάτου, ζητώντας δημόσιες εξηγήσεις και ξεκάθαρη καταδίκη των συμπεριφορών αυτών.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Γιώργος Λασκαράτος ήταν ο μόνος που ζήτησε συγγνώμη για την απρεπή συμπεριφορά απέναντι στους εκπαιδευτικούς.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική αντίφαση της υπόθεσης.
Ένας άνθρωπος βρήκε το θάρρος να αναγνωρίσει ότι έγινε λάθος και να ζητήσει συγγνώμη. Οι υπόλοιποι που είχαν λόγο και θεσμική ευθύνη να τοποθετηθούν πού βρίσκονται;
Γιατί η συγγνώμη του Λασκαράτου δεν μπορεί να λειτουργήσει ως άλλοθι για τη σιωπή των υπολοίπων. Ούτε μπορεί να σβήσει όσα ειπώθηκαν, όσα συνέβησαν και κυρίως όσα δεν έγιναν για να προστατευτεί η αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών.
Η πολιτική ευθύνη δεν εξαντλείται σε μια συγγνώμη. Απαιτεί ξεκάθαρη στάση, δημόσια τοποθέτηση και ανάληψη ευθύνης.
Και κάτι ακόμη: Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι ούτε ανεπιθύμητοι επισκέπτες ούτε αντίπαλοι μιας δημοτικής παράταξης. Είναι άνθρωποι που καθημερινά βρίσκονται μέσα στις σχολικές αίθουσες, δίπλα στα παιδιά μας, και έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν ασφαλή και αξιοπρεπή σχολεία.
Οι αιρετοί εκλέγονται για να ακούν τους πολίτες, όχι για να τους κάνουν να σωπαίνουν. Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι προσωπικό τους μαγαζί, ούτε η κριτική προσβολή της εξουσίας.
Αν κάποιοι ενοχλούνται τόσο πολύ όταν ακούνε την αλήθεια για τα σχολεία, ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούν όχι ποιος είναι αυτός που μιλάει, αλλά γιατί υπάρχουν τόσα πολλά για τα οποία πρέπει να μιλήσει.
Η συγγνώμη του Γιώργου Λασκαράτου ήταν μια πράξη πολιτικού πολιτισμού. Η σιωπή των υπολοίπων, όμως, παραμένει ένα πολιτικό ερώτημα που δεν μπορεί να προσπεραστεί.
Γιατί, τελικά, τα σχολεία δεν χρειάζονται αιρετούς που ενοχλούνται από τις καταγγελίες. Χρειάζονται αιρετούς που ενοχλούνται από τα ίδια τα προβλήματα και αναλαμβάνουν την ευθύνη να τα λύσουν.



















