Ο Ηλίας Τουμασάτος, με ανάρτηση του και με την ευαισθησία και την αγάπη του για την παιδεία και τον πολιτισμό, αναφέρθηκε στον Ανδρέα Μολφέση, τονίζοντας τη συγκινητική παρουσία του στο μουσικό φεστιβάλ.
Κοιτώντας τον Ανδρέα να ανεβαίνει τα σκαλιά προς τη σκηνή του ‘Κέφαλου’ η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά… μια αόρατη αλλά έντονη αγωνία με είχε κυριεύσει για ένα παιδί που έβλεπα πρωτη φορά στη ζωή μου, εδώ και λίγες μέρες, στο μαθητικό μουσικό φεστιβάλ. Εκεί όπου ο Ανδρέας εκπροσώπησε το ΕΕΕΕΚ, μία απο τις δομές ειδικής αγωγής του νησιού μας…
Άραγε θα τα καταφέρει; θα σταθεί ως το τέλος; πώς θα μπορέσει να διαχειριστεί τα φώτα της σκηνής, τους ήχους της πλατείας, την παρουσία του κόσμου; κι αν τελευταία στιγμή δεν θέλει να παίξει; Τα παιδιά σαν τον Ανδρέα έχουν έναν αλλιώτικο τρόπο να αντιλαμβάνονται όλα αυτά τα ερεθίσματα, τα αισθάνονται μ’έναν τρόπο που οι πιο πολλοί από μας δεν θα άντεχαν ούτε για μερικά δευτερόλεπτα.
Δεν διαλέγουμε ούτε εμείς, ασφαλώς ούτε κι ο Ανδρέας ποιο μοντέλο αυτού του μαγικού εργαλείου που λέγεται εγκέφαλος θα φοράμε στη ζωή μας. Μα πολλές φορές αυτό ακριβώς το μοντέλο διαλέγει με ποιον τρόπο καταλαβαίνουμε τον κόσμο, ‘τυπικό’ ή ‘μη τυπικό’… Εξίσου πραγματικό όμως.
Λίγα λεπτά μετά οι φόβοι μου είχαν καταλαγιάσει. Ο Ανδρέας είχε ολοκληρώσει το πρόγραμμά του με τις αξιέπαινες δασκάλες του στο πλευρό του. Και το κοινό τον χειροκρότησε θερμά. Προσπάθησα από μακριά να δω αν κάποια υποψία ικανοποίησης η χαράς διαγραφόταν στο πρόσωπό του, μα ήξερα από την αρχή πως η προσπάθειά μου δεν θα είχε τύχη. Είμαι σίγουρος πως ο Ανδρέας χαιρόταν μέσα του μα δεν αισθάνεται καμια ανάγκη να μας το δείξει. Ο κόσμος των παιδιών αυτών υπάρχει αλλά για όλους εμάς είναι δυσπρόσιτος, είναι ένας μυστικός κήπος.
Δεν πρόλαβα να πάω κοντά στον Ανδρέα για να τον γνωρίσω, να τον χαιρετήσω, να τον αγκαλιάσω. Δεν αρέσουν σ’αυτά τα παιδιά ούτε οι αγκαλιές ούτε οι πολλές χαιρετούρες, όμως είμαι σίγουρος ότι νιώθουν την αγάπη και τη συγκίνηση όλων όσοι συναισθανόμαστε πόσο μεγάλη στ’ αλήθεια προσπάθεια χρειάστηκε για να επιτευχθεί αυτή η νίκη. Να παίξει στο πιάνο με τον δικό του προσωπικό τρόπο και να μας τραγουδήσει δυο τραγούδια.
Για πολλούς ανθρώπους είναι, για διάφορους λόγους, δύσκολο, πολύ δύσκολο, να κάνουν πράγματα που για τον πολύ κόσμο θεωρούνται απλά, εύκολα, καθημερινά. Κι όταν τα καταφέρνουν μας θυμίζουν ότι κανένας στόχος δεν είναι ανέφικτος, κανένα εμπόδιο δεν είναι αξεπέραστο.
Όντας κι εγώ ένας από αυτούς τους ανθρώπους, για τους πολύ δικούς μου λόγους, δεν μπορώ παρά να μη νιώθω συγκίνηση και θαυμασμό και περηφάνεια για ένα παιδί που μπορεί και να μη γνωρίσω από κοντά ποτέ.
Ανδρέα, σ’ ευχαριστώ.
Η φωτογραφία του κ. Μ. Λεκατσά από το Kefalonia Focus
