Μια θλιβερή εικόνα έρχεται να υπενθυμίσει την αδιαφορία μας απέναντι στην ιστορική μνήμη: η πλάκα με το όνομα του μεγάλου ευεργέτη των Δειλινάτων, Ευάγγελου Τυπάλδου Μπασιά, βρίσκεται πεταγμένη στην άκρη του δρόμου.
Ο άνθρωπος που χάρισε στο χωριό λεωφόρους, πλατείες, ξενώνα, αγροτικό ιατρείο και άλλα τόσα, χρηματοδοτώντας τα όλα από την περιουσία του, δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως δεκαετίες μετά, η τιμή στο όνομά του θα κατέληγε έτσι.
Ο Ευάγγελος Τυπάλδος Μπασιάς, ένας από τους σπουδαιότερους ευεργέτες της Κεφαλονιάς, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για να βελτιώσει τη ζωή στα Δειλινάτα, το αγαπημένο του χωριό. Με όραμα και αληθινή αγάπη για την πατρίδα του, χρηματοδότησε τη διάνοιξη της λεωφόρου προς τη Λάμια, ώστε να έχουν πρόσβαση οι κάτοικοι στην Παναγία και το κελί που ο ίδιος ίδρυσε για προσευχή και λατρεία.
Δεν σταμάτησε εκεί. Δημιούργησε την πλατεία του χωριού, τον ξενώνα, το γραφείο της κοινότητας, το αγροτικό ιατρείο, και πλήθος άλλων έργων που ακόμα εξυπηρετούν τους κατοίκους δεκαετίες μετά. Ένας αληθινός ευεργέτης, από εκείνους που έδωσαν χωρίς να ζητούν τίποτα.
Κι όμως, σήμερα — περίπου πενήντα χρόνια μετά — η πινακίδα με το όνομά του, που θα έπρεπε να στέκει τιμητικά στη θέση της, βρίσκεται πεταμένη στην άκρη του δρόμου, αντί να έχει κολληθεί ή αντικατασταθεί με σεβασμό. Ένα μικρό δείγμα αχαριστίας, που αντανακλά τη νοοτροπία μιας κοινωνίας που φαίνεται να έχει ξεχάσει τι σημαίνει προσφορά, τι σημαίνει ιστορική μνήμη, τι σημαίνει σεβασμός.
Η σημερινή Ελλάδα των πολλών πλουσίων, αλλά των λίγων ευεργετών, μοιάζει να απέχει έτη φωτός από εκείνη την παλαιότερη Ελλάδα — των λίγων πλουσίων, μα των πολλών ευεργετών. Ας προβληματιστούμε όλοι. Και ας θυμόμαστε: η ευγνωμοσύνη είναι ο θεμέλιος λίθος του πολιτισμού μας.
