Με ανάρτησή του στο Facebook, ο Σταύρος Αντύπας καταθέτει μια αιχμηρή και βαθιά πολιτική τοποθέτηση για τη σημερινή πραγματικότητα της χώρας, χρησιμοποιώντας ως κεντρικό άξονα τη φράση «Μπαίνουν σκύλοι αλέθουν, τζάμπα τα αλεστικά», την οποία συνδέει με αυτό που ορίζει ως «πατριωτισμό της υποτέλειας».
Στο κείμενό του, αναφέρεται στις ολοένα και οξυνόμενες κοινωνικές ανισότητες, στην πολυδιάστατη κρίση που βιώνει ο δημόσιος βίος και στην εσκεμμένη –όπως τη χαρακτηρίζει– προσπάθεια του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος να κρύψει την πραγματικότητα πίσω από έναν δήθεν πατριωτικό μανδύα. Τονίζει ότι μέσα από μηχανισμούς πολιτικής προπαγάνδας, επικοινωνιακών τεχνασμάτων και αυταρχικών πρακτικών, επιχειρείται να παρουσιαστεί μια εικόνα ισχύος και εθνικής ευθύνης, τη στιγμή που η χώρα –όπως υποστηρίζει– οδηγείται σε μια σύγχρονη μορφή αποικιοποίησης.
Ο Σταύρος Αντύπας κάνει εκτενή αναφορά στις μνημονιακές δεσμεύσεις της προηγούμενης δεκαετίας, υποστηρίζοντας ότι ήδη από τότε είχαν διαφανεί οι σκοτεινές προοπτικές για την πορεία της Ελλάδας. Περιγράφει ένα πολιτικό σκηνικό όπου διαφθορά, διαπλοκή, αυταρχισμός και συστηματική περιστολή δικαιωμάτων συνθέτουν μια νέα κανονικότητα, την οποία η κοινωνία φαίνεται να δυσκολεύεται να ανατρέψει.
Στο ίδιο πλαίσιο, σημειώνει ότι η χώρα παραδίδεται στα χέρια ξένων συμφερόντων, οικονομικών και γεωπολιτικών, χωρίς καμία εξασφάλιση για τον λαό και το μέλλον του. Από λιμάνια και στρατιωτικές βάσεις μέχρι ενεργειακούς πόρους και επικοινωνιακές δομές, όπως αναφέρει, όλα παραχωρούνται με ευκολία, την ώρα που οι πολίτες δέχονται συνεχώς πιέσεις και περιορισμούς.
Κορυφώνοντας τη σκέψη του, ο Αντύπας εξηγεί πως αυτός ο “πατριωτισμός” δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ψευδεπίγραφο αφήγημα, που έχει ως μοναδικό στόχο να συγκαλύψει τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια «κανονική αποικία». Ένα τέχνασμα που επιχειρεί να κατευνάσει κάθε φωνή αντίδρασης, αφήνοντας τον λαό εκτεθειμένο, “στο στόμα λυσσασμένων σκύλων”, όπως χαρακτηριστικά γράφει.
Το κείμενό του αποτελεί μια σκληρή αλλά συνεκτική κριτική στη σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση, καλώντας εμμέσως σε επαγρύπνηση, συνειδητοποίηση και δράση απέναντι σε όσα, όπως σημειώνει, διαμορφώνουν ένα δυστοπικό μέλλον για την ελληνική κοινωνία.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Σταύρου Αντύπα :
Μπαίνουν σκύλοι αλέθουν, τζάμπα τα αλεστικά.
(ο πατριωτισμός της υποτέλειας)
Σε συνθήκες ακραίων ανισοτήτων και κοινωνικής διχοτόμησης που τείνει να αγγίξει πλέον τα όρια του διχασμού, σκόπιμα το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και μάλιστα με όλα του όπλα, κυβερνητικά, επικοινωνιακά, επιχειρηματικά, κατασταλτικά, επιχειρεί με μακιαβελικές εντάσεις και μακαρθικό ύφος, να σκεπάσει την οδυνηρή αυτή πραγματικότητα με φύλλο συκής ενός δήθεν, τάχα, πατριωτισμού. Αυτού που παρευλάνοντας από μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και σε πραγματικές διαστάσεις, δρα για τα συμφέροντα της χώρας. Το είδαμε, το ζήσαμε, το αντιμετωπίσαμε και με αφορμή τις δράσεις αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη, σε κάθε γωνιά της επικράτειας.
Ήδη, από τα πρώτα χρόνια της μνημονιακής υποτέλειας, με επιχειρήματα και αποδείξεις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, γεωπολιτικές, αλλά και επιστημονικές, από μειοψηφίες που έγιναν πλειοψηφίες για να καταντήσουν και πάλι μειοψηφίες, επισημάνθηκε η κατασκευασμένη προοπτική για τον λαό μας, να καταντήσει καρπαζοεισπράχτορας σε έναν ατελείωτο κύκλο ανταγωνισμών με φόντο το μαύρο χρώμα του κέρδους.
Κι αν τότε μιλούσαμε ή γράφαμε για την προοπτική αποικιοποίησης με όρους, όμως, οικονομικούς, νομισματικούς και παραγωγικούς της χώρας με προφανείς ανθρωπιστικές και κοινωνικές συνέπειες, δεδομένες σήμερα, η τεκμηρίωση μας αυτή δύσκολα έφτανε να αποδείξει την μέσα σε λίγα χρόνια πλήρη, καθολική και συντριπτική μετατροπή της σε μια κανονική… αποικία. Και μάλιστα, χωρίς τουλάχιστον μέχρι αυτή την στιγμή σημάδια μιας ευρείας και συνειδητοποιημένης αντίδρασης, πόσο μάλλον, αντίστασης.
Τα χαρακτηριστικά της ζοφερής αυτής εξέλιξης, προκύπτουν και από το εσωτερικό…. μέτωπο, αλλά και με “εξωτερικά” γνωρίσματα. Από την μια, διαφθορά, διαπλοκή, παραγοντισμοί και αυταρχική επιβολή μιας καθεστωτικής αντίληψης από μια κυβερνητική μαφία, επιθετική καταστρατήγηση κάθε έννοιας και πραγματικότητας δικαιοσύνης και κράτους δικαίου, βίαιη υποχώρηση δικαιωμάτων αλλά και θεμελιωδών αναγκών όπως αυτά της υγείας και της παιδείας, βία τυφλή και καταστολή άνευ μέτρου και αιτίας, καθημερινά και σε ζωντανή μετάδοση με πανελίστες απόστρατους και αμετανόητους φανατικούς ενός δόγματος αίματος, τρόμου και υστερίας.
Από την άλλη, μια ταχέως συντελούμενη παράδοση σε κάθε τυχάρπαστο ξένο και απολύτως κερδοσκοπικό συμφέρον, όχι γενικά και αόριστα της ίδιας της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας μας ως χώρα, αλλά απολύτως ειδικά, κάθε πραγματικής και ρεαλιστικής έκφανσης τους. Με τις κορυφαίες λιμενικές δομές να προσφέρονται -εσχάτως- με την ευκολία ενός Ferrero Rocher στις αδηφάγες ορέξεις μιας ρηχής πρέσβεως με τα μακρά, καλλίγραμμα για τηλεοπτικές αφηγήσεις, πόδια ενός άγαρμπα υπεροπτικού υπερατλαντικού ανταγωνισμού, με τις στρατιωτικές βάσεις να κυματίζουν σημαίες κάθε γεωπολιτικού αστυφύλακα, φονιά, γενοκτόνου και τσαρλατάνου, με τους ενεργειακούς πόρους να ξεπουλιούνται αλόγιστα και τζάμπα και χωρίς καμιά απολύτως διασφάλιση στα καταδυναστικά λόμπι κερδοσκόπων. Και με τον φιλόδοξο πολιτικά υπουργό άμυνας να φαντασιώνεται και μάλιστα αμαχητί, πραγματικά φέρετρα για μια ήδη αποδεκατισμένη στην προοπτική της νεολαία.
Κι εδώ ακριβώς, έρχεται και πέφτει το σεντόνι του πατριωτισμού. Όχι φυσικά για να καλύψει τις μειοψηφικές στο αποικιακό αυτό δόγμα διαμαρτυρίες και αντιδράσεις, οι οποίες άλλωστε όταν δεν είναι ανύπαρκτες, δέρνονται μεταξύ τους στα κατηργημένα άσυλα των πολιτικών και κινηματικών ζυμώσεων, αλλά για να καταναλωθεί με τον πλέον άμεσο και ταχύ τρόπο, η ραγδαία και βίαιη μετατροπή της χώρας σε μια κανονική αποικία. Αυτή που στο κυρίαρχο πατριωτικό αφήγημα, παρουσιάζεται πότε ως ενεργειακός κόμβος, πότε ως γεωπολιτικός σταθερός δίαυλος και πότε ως αναπτυξιακός άξονας ή πεδίο ευημερίας δεικτών και αριθμών, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απλό γεωγραφικό και χωρίς άλλη υπόσταση και συνείδηση ξεπεσμένο και διαλυμένο κυνοκομείο, όπου σκύλοι κάθε λογής μπαίνουν, αράζουν, αλέθουν και για αλεστικά… ούτε κουβέντα.
Είναι, αλλιώς, ένας κεκαλυμμένος δοσίλογος, της εποχής του, “πατριωτισμός”, που καταναλώνεται ανιστόρητα και παντελώς ηλίθια, πετώντας τον λαό και τις κοινωνίες μας στο στόμα λυσσασμένων σκύλων.
