photo:Σπύρος Αλεβιζόπουλος Kefalonianews
Κάποτε ήταν το 2ο Ενιαίο Λύκειο Αργοστολίου “Παναγιώτης Βεργωτής”. Για εμάς τους παλιούς, ήταν απλώς το “Επαγγελματικό”. Ένα σχολείο ζωντανό, γεμάτο νιάτα, φωνές, όνειρα. Ένας χώρος που δεν υπήρξε μόνο εκπαιδευτήριο, αλλά κομμάτι της ψυχής της πόλης.
Στην απέραντη αυλή του, τη δεκαετία του ’80, γεννήθηκαν στιγμές που δεν ξεθώριασαν ποτέ:
Το Χορωδιακό Φεστιβάλ της Κεφαλονιάς, με χορωδίες να γεμίζουν τον αέρα με μελωδίες.
Θεατρικές παραστάσεις, ανάμεσά τους κι εκείνη η αξέχαστη αρχαία κωμωδία με τον Στάθη Ψάλτη.
Γέλια, συγκίνηση, χειροκροτήματα, άνθρωποι ενωμένοι γύρω από την τέχνη και την παιδεία.
Όταν το κτίριο κατεδαφίστηκε, νιώσαμε ένα σφίξιμο. Ξέραμε ότι ήταν ετοιμόρροπο, ξέραμε ότι έπρεπε να φύγει. Μα κανείς δεν φανταζόταν πως, δεκαετίες μετά, στη θέση του θα στέκονταν… προκατασκευασμένες αίθουσες. “Κοντέινερ”, τα λέει ο κόσμος. Αλλά μέσα τους μπαίνουν παιδιά. Παιδιά που δικαιούνται σχολείο —όχι λύσεις ανάγκης.
Και κάπου εδώ τελειώνει η νοσταλγία και αρχίζει η ευθύνη.
Ευθύνη πολιτική.
Ευθύνη της Πολιτείας.
Ευθύνη του βουλευτή του νομού του δημάρχου Αργοστολίου που δεν έχουν καταφέρει ούτε το αυτονόητο:
να δώσουν στο 3ο Γυμνάσιο Αργοστολίου ένα κανονικό κτίριο.
Δεν μιλάμε για έργο πολυτελείας.
Μιλάμε για τη μόρφωση των παιδιών μας.
Μιλάμε για τη βασικότερη υποχρέωση ενός κράτους που θέλει να λέγεται σύγχρονο.
Κι ενώ οι γενιές αλλάζουν και ο τόπος προχωρά, οι μαθητές του 3ου Γυμνασίου εξακολουθούν να στοιβάζονται στα “προκάτ”.
Μετά από τόσα χρόνια.
Μετά από τόσες δεσμεύσεις.
Μετά από τόσες «εξαγγελίες».
Είναι δυνατόν, το 2025, τα παιδιά μας να εξακολουθούν να φοιτούν σε κοντέινερ;
Και όμως, στην Κεφαλονιά αυτό δεν είναι απλώς δυνατόν — είναι η καθημερινή πραγματικότητα. Το 3ο Γυμνάσιο εξακολουθεί να στεγάζεται σε πρόχειρες κατασκευές, λες και μιλάμε για μια προσωρινή λύση λίγων εβδομάδων, ενώ έχουν περάσει… χρόνια. Χρόνια υποσχέσεων, δεσμεύσεων, ανακοινώσεων, αλλά κανένα ουσιαστικό έργο.
Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη γι’ αυτό;
Ποιος κοιτάζει τους γονείς στα μάτια και τους λέει ότι «όλα βαίνουν καλώς», όταν τα παιδιά τους κάνουν μάθημα μέσα στο κρύο του χειμώνα και στη ζέστη του καλοκαιριού;
Ποιος εξηγεί στους εκπαιδευτικούς ότι «δεν υπάρχουν πόροι», την ώρα που για άλλα έργα οι πόροι βρίσκονται πάντα στην ώρα τους;
Η πολιτική ηγεσία —το Υπουργείο, οι αρμόδιοι φορείς, ο βουλευτής του νομού— φέρουν ακέραιη την ευθύνη. Δεν μπορεί κάθε φορά που έρχεται η επέτειος των σεισμών να μιλούν για «ανθεκτικότητα» και «θωράκιση», όταν το ίδιο το εκπαιδευτικό μας σύστημα παραμένει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Η ανθεκτικότητα μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από τα συνέδρια και τις ημερίδες.
Κρίνεται από το αν τα παιδιά της έχουν μια αληθινή, ασφαλή, μόνιμη σχολική στέγη.
Και η Κεφαλονιά, μετά από τόσα χρόνια, αξίζει καλύτερα. Οι οικογένειες αξίζουν καλύτερα. Τα παιδιά μας, πάνω απ’ όλα, αξίζουν καλύτερα.
Η μνήμη του παλιού Λυκείου “Παναγιώτης Βεργωτής” θα μείνει ζωντανή.
Αλλά δεν μπορεί να μείνει ζωντανή και η ντροπή της εγκατάλειψης.
Ήρθε η ώρα να γυρίσει σελίδα.
Όχι με λόγια.
Με έργο.
Με σχολείο.
Με σεβασμό στα παιδιά αυτού του τόπου.
