Η εικόνα που επικρατεί στην οδό Χοϊδά δεν αποτελεί απλώς ένα μεμονωμένο πρόβλημα μιας γειτονιάς, αλλά μια μικρογραφία της γενικότερης κατάστασης που βιώνουν καθημερινά οι πεζοί στο Αργοστόλι. Μια εικόνα εγκατάλειψης, προχειρότητας και πλήρους αδιαφορίας για τις στοιχειώδεις ανάγκες ασφαλούς μετακίνησης των πολιτών.
Τα πεζοδρόμια, εκεί όπου υπάρχουν, είναι είτε εξαιρετικά στενά είτε κατειλημμένα από εμπόδια, κολώνες, πινακίδες, παρκαρισμένα οχήματα και κάθε λογής κατασκευές. Σε πολλά σημεία είναι απλώς ανύπαρκτα. Το αποτέλεσμα; Οι πεζοί αναγκάζονται να κινούνται μέσα στο οδόστρωμα, δίπλα στα διερχόμενα αυτοκίνητα, εκτεθειμένοι σε καθημερινό κίνδυνο.
Μια μητέρα με καρότσι δεν μπορεί να κινηθεί ελεύθερα και με ασφάλεια στο πεζοδρόμιο. Αντί για έναν στοιχειωδώς λειτουργικό χώρο διέλευσης, συναντά στενά περάσματα, εμπόδια, κακοτεχνίες ή πλήρη απουσία υποδομής. Έτσι, αναγκάζεται να κατέβει στο οδόστρωμα, ανάμεσα στα διερχόμενα αυτοκίνητα, μετατρέποντας μια απλή καθημερινή μετακίνηση σε πράξη υψηλού ρίσκου.
Σε εκείνη τη στιγμή, δεν εκτίθεται μόνο η ίδια, αλλά και το παιδί της. Κάθε όχημα που περνά, κάθε απρόσεκτος οδηγός, κάθε ξαφνικός ελιγμός μπορεί να αποβεί μοιραίος. Και όλα αυτά όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Από την αδυναμία της πόλης να προσφέρει τα αυτονόητα: ασφαλή, προσβάσιμα και ανθρώπινα πεζοδρόμια.
Αυτή η εικόνα δεν συνάδει με καμία έννοια σύγχρονης πόλης. Δεν είναι απλώς θέμα ταλαιπωρίας ή καθημερινής δυσκολίας. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας, ισότητας και σεβασμού στη ζωή. Είναι ντροπή μια πόλη να αφήνει τις μητέρες, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τα άτομα με κινητικές δυσκολίες απροστάτευτους, αντιμετωπίζοντας τον δρόμο ως μοναδική επιλογή μετακίνησης. Μια πόλη που δεν προστατεύει τους πιο ευάλωτους, αποτυγχάνει στον πιο βασικό της ρόλο: να υπηρετεί τον άνθρωπο.
Το Αργοστόλι, δυστυχώς, παρουσιάζει την εικόνα μιας πόλης αφιλόξενης προς τον πεζό, χωρίς βασικές υποδομές προσβασιμότητας και ασφάλειας. Μια πόλη που φαίνεται να έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά για τα αυτοκίνητα, αγνοώντας τον άνθρωπο, την καθημερινότητά του και το δικαίωμά του να κινείται με ασφάλεια.
Η δημοτική αρχή, ενώ γνωρίζει πολύ καλά την κατάσταση, επιλέγει να κλείνει τα μάτια. Οι εικόνες με ανύπαρκτα ή κατεστραμμένα πεζοδρόμια δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε καινούριες. Είναι χρόνιες, καταγεγραμμένες και επανειλημμένα καταγγελθείσες. Κι όμως, παραμένουν ίδιες.
Αντί για ολοκληρωμένο σχεδιασμό αστικής κινητικότητας, με προτεραιότητα τον πεζό, το παιδί, τη μητέρα, τον ηλικιωμένο και το ΑμεΑ, βλέπουμε αποσπασματικές παρεμβάσεις βιτρίνας, έργα χωρίς συνέχεια και εργοτάξια που σέρνονται για μήνες ή χρόνια. Η καθημερινότητα των πολιτών θυσιάζεται στη λογική της αδιαφορίας, της προχειρότητας και της έλλειψης πολιτικής βούλησης.
Η οδός Χοϊδά δεν ζητά πολυτελείς παρεμβάσεις ούτε έργα βιτρίνας. Ζητά τα αυτονόητα: λειτουργικά, ασφαλή και ελεύθερα πεζοδρόμια, σεβασμό στον πολίτη και στοιχειώδη μέριμνα για την ποιότητα ζωής. Όσο αυτά παραμένουν άλυτα, η εικόνα της πόλης θα συνεχίσει να προσβάλλει κατοίκους και επισκέπτες και να αποδεικνύει ότι οι βασικές ανάγκες μετακίνησης παραμένουν, δυστυχώς, σε δεύτερη μοίρα.
