Ήρθαν δυστυχώς οι εποχές εκείνες που και οι δικές μας γενιές θα ζήσουν από κοντά το ολοκληρωτικό και αυταρχικό πρόσωπο ενός απόκοσμου και εξωφρενικού, φασιστικού στον πυρήνα του και παντελώς κερδοσκοπικού και ανταγωνιστικού ιμπεριαλισμού.
Και κάπως έτσι θα διαλυθούν και οι αυταπάτες της γενιάς μας, αυτές που διαμορφώθηκαν από αναγνώσεις, διηγήσεις μέχρι και μουσικές και τραγούδια, ότι για παράδειγμα ολόκληρος ο λαός μας ήταν στο πλευρό του Αλιέντε.
Μόνο που στις μέρες μας, ο απόπατος του σχολιασμού με αφορμή τα όσα διαδραματίζονται σήμερα στην Βενεζουέλα, έχει φτάσει σε άλλο λυσσαλέο επίπεδο. Το ζήσαμε με την Παλαιστίνη, το βλέπουμε αυτές τις ώρες μπροστά μας και στην περίπτωση της Βενεζουέλας.
Για τους εδώ στο νησί σχολιαστές, δεν έχει κάποιο νόημα να απαντήσεις. Παρά την οργή και την θλίψη που μπορεί να νιώσεις για την ευκολία στην κατανάλωση της βοθρίλας και στην διάδοση της ανιστόρητης και εκτός τόπου και χρόνου βλακείας.
Κι επειδή μας αρέσουν οι ιστορίες με θρύλους του νησιού μας που βρέθηκαν εξ ανάγκης σε μια άλλη χώρα, ο συμπατριώτη μας καθηγητής Δημήτρης Αραβαντινός που έφυγε μετά τον Β Παγκόσμιο στη Βενεζουέλα, όταν κάποιος τυχοδιώκτης του ζήτησε να τον οδηγήσει σε περιοχές στην ζούγκλα του Ορινόκο, όπου θεωρούσε ότι υπήρχαν κοιτάσματα πλατίνας, ο Αραβαντινός του απάντησε ότι το πολύτιμο αυτό μέταλλο ανήκε στον λαό της περιοχής και κανείς δεν είχε το δικαίωμα να βάλει χέρι σ’αυτόν τον πλούτο.
