Οι πρόγονοί μας τις σεβάστηκαν …
Γράφει ο Δρ. Σπυρίδων Α. Θεοτοκάτος
Από τα θαύματα της φύσης είναι οι συστάδες ελαιοδέντρων αλλά και ελαιώνες ολόκληροι που υπάρχουν σήμερα σε πολλά σημεία των νησιών μας όπως μεταξύ άλλων στα χωριά της Παλλικής, της Σάμης, στη Κρανιά, στις Κεραμιές, στις Μηνιές, στα Τρωϊαννάτα, στις Φρίκες, κλπ. Αυτά τα υπεραιωνόβια δέντρα είναι «ζωντανά αρχαία» ηλικίας εκατοντάδων ετών με βάση το μέγεθος, το ανάγλυφο και τις σπηλαιώσεις του κορμού τους που φανερώνουν τους καημούς, τους πόνους, τα βάσανα και τις προσπάθειες των δέντρων να επιβιώσουν.
Ευλογία Θεού λοιπόν αυτά τα δέντρα για όλους εμάς τους ΘιακοΚεφαλονίτες που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας.
Όμως, όλο και πιο συχνά διαπιστώνουμε πως ακριβώς όπως τα μεγάλα ζώα, όπως οι ελέφαντες, οι τίγρεις και τα κητώδη θηλαστικά έχουν υποβαθμιστεί δραστικά παγκόσμια, πολλά από αυτά τα δέντρα καταστρέφονται τοπικά – θύματα ανθρωπίνων δραστηριοτήτων (κυρίως για να καταλήξουν σήμερα … στα τζάκια και τις ξυλόσομπες) γεγονός που προσβάλλει την δική μας γενιά.
Οι υπεραιωνόβιες ελιές έζησαν κατά τους προηγούμενους αιώνες όταν στα νησιά μας επικρατούσαν εξαιρετικά δυσμενείς παράγοντες για την επιβίωση τους όπως παντελής έλλειψη σεβασμού προς το περιβάλλον, με συνεπακόλουθα την αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων.
Η αξία αυτών των δέντρων είναι κυρίως συναισθηματική και αισθητική και συχνά επιστημονική, οικολογική, ιστορική και πολιτιστικήδίχως να έχει άμεση σχέση με οικονομικά μεγέθη.
Πολλοί από εμάς έχουμε βιώσει έντονα συναισθήματα θαυμασμού και δέους στη θέα μιας γιγαντιαίας ελιάς η οποία έχει συνδεθεί με διάφορες ιστορίες και θρύλους όπου στον ίσκιο της πρέπει να ξαπόστασαν άνθρωποι και ζώα, ίσως οι σκληροί κατακτητές μας να κρέμασαν εκεί τα όπλα τους και που συχνά η ασυνήθιστη μεγάλη ηλικία της αποδίδονταν και σε θεϊκή προστασία.
Ο σύγχρονος ΘιακοΚεφαλονίτης πρέπει να δείξει ένα σεβασμό προς τα ελαιόδεντρα που στάθηκαν όρθια σε μια συγκεκριμένη θέση, μάρτυρες μακρινών ιστορικών γεγονότων και άντεξαν στις δοκιμασίες των καιρικών συνθηκών και του χρόνου αλλά και στην καταστρεπτική μανία της φωτιάς και των αλόγιστων ανθρώπινων ενεργειών και να είναι διατεθειμένος να πάρει τα αναγκαία μέτρα για τη διατήρηση τους.
Δεν λέμε να μην κλαδεύουν τα δέντρα τους όσοι ιδιοκτήτες το επιθυμούν. Η περιουσία άλλωστε είναι δική τους. Αυτό που λέμε είναι να λιπαίνουν, να ψεκάζουν για το δάκο ή άλλες ασθένειες, να βγάζουν τα φυτρωμένα στις ρωγμές του κορμού τους σπάρτα, μυρτιές, βάτους και λογής – λογής άλλα φυτά και θάμνους, όπου κουλουριάζονται φίδια και φωλιάζουν περίεργες σαύρες, να κλαδεύουν αλλά να μην ξεπατώνουν από την ρίζα «κάνοντας» ξύλα τις παλιές ελιές, που σεβάστηκαν οι γενιές που επίσης πέρασαν κρύο, κακουχίες ακόμα και πολέμους, αφήνοντας αυτές να συνεχίζουν να ζουν χωρίς να τους στερούν αυτό το δικαίωμα μετά από αιώνες! Δρ. Σπυρίδων Α. Θεοτοκάτος
