Ανάρτηση του Σταύρου Αντύπα στο Facebook .
Εγκλωβισμένοι σε σχήματα που δεν υπάρχουν πια γιατί πολύ απλά έχουν πεθάνει, εσχάτως δε αναζητώντας μεγαλεία μιας αυταπάτης ηλικίας πλέον δυο αιώνων ή σωτηρία σε δεξαμενές μετα-ιδεολογικών κενών συμψηφισμών, αδυνατούμε να σταθούμε έστω και ένα λεπτό μπροστά στα μεγάλα ζητήματα των καιρών μας.
Μια διαδικτυακή ανάρτηση ενός ιερέα που υπερθεματίζει με κατηχητικό ελιγμό για ζητήματα αδιαπραγμάτευτα εδώ και δεκαετίες, μπορεί στις μέρες μας να προσελκύει θετικά τον μισό, πραγματικά μόνιμο, πληθυσμό ενός μεγάλου νησιού σαν το δικό μας.
Στον αντίποδα, μια πιθανή ανάρτηση για την αναγκαιότητα να τεθεί στον δημόσιο λόγο, σε συνθήκες μάλιστα ακραίου ανταγωνισμού αλλά και επιδείνωσης φυσικών και κλιματικών φαινομένων, το ζήτημα πχ της απο-ανάπτυξης, αμέσως θα άγγιζε το λεπτό όριο της γραφικότητας.
Στην διελκυστίνδα αυτή, αποδεδειγμένα νικήτρια στην μαζική αποδοχή δεν είναι η άποψη που τάσσεται ευθέως κατά μιας γενοκτονίας, αλλά εκείνη που επιχειρεί να αυτοϊκανοποιηθεί στον ρεαλισμό μιας λανθάνουσας ονείρωξης “μεγαλείων”, παρά το γεγονός ότι αυτά στιγμάτισαν λαούς, κοινωνίες και ανθρώπους. Και τα οποία με ιστορική ακρίβεια οδήγησαν σε αυτό που σήμερα είναι όχι απλά οι αιτίες του προβλήματος, αλλά το ίδιο το πρόβλημα.
Κι όσο και αν το ελάττωμα δεν το έχουν (μόνο) τα σκεύη ή έστω (μόνο) η πρώτη ύλη και κυρίως όσο το πρόβλημα παραμένουν οι συνταγές, εμείς επιμένουμε να κρατάμε τον τσελεμεντέ ανάποδα, ή ακόμη χειρότερα να τον διαβάζουμε ξανά και ξανά, ακριβώς όπως μας τον πλασάρουν.
