O Νίκος Μανουσάκης υπήρξε ένας εξαιρετικός άνθρωπος και κυρίως υπήρξε ένας συνάδελφος με λόγο αναφοράς για εμένα.
Όταν μετά από πολλά χρόνια απουσίας επέστρεψα στο νησί και ξεκίνησα να ασκώ τη δικηγορία. Ήμουν άγνωστος, ήμουν νέος και με “αρκετές φήμες” να συνοδεύουν το ερώτημα -ποιος είναι αυτός;-.
Ο Νίκος δεν ήταν από αυτούς. Ο Νίκος από την πρώτη ημέρα μ’ αποκάλεσε “συνάδελφε”. Δεν μ’ είπε -νεαρέ, Μάκη, Γεράσιμε, Γαβριελάτε, παληκάρι μου-…
Ο Νίκος ήταν ένας ψηλός, βροντόφωνος άνθρωπος, με μια μακριά πλούσια γενειάδα και γυαλιά που χαμήλωνε για να σ’ εξετάζει διερευνητικά. Ο Νίκος είχε ένα ιδιαίτερο στύλ που παρέπεμπε σ’ Άγγλο ευγενή – σακάκι τουϊντ ή άλλο είδος μάλλινο, ζακέτα ή πουλόβερ τύπου ζιβάγκο μ’ άνοιγμα να φαίνεται η γραβάτα-, όπου ο νέος κόσμος του είχε στερήσει τα προνόμια. Πάντα έλεγε ότι ήθελε να πάρει ένα πουλόβερ “αλπάκα”.
Ο Νίκος μπορεί να σε σταμάταγε από την απέναντι πλευρά του δρόμου και να σε φώναζε να σου δώσει αμύγδαλα ή μια “-καταπληκτική ενεργειακή μπάρα!!!”. Μια φορά μάλιστα μου έδωσε μια χούφτα ενός καρπού, που αυτονόητα νόμιζα ότι ήταν αμύγδαλα, τα οποία μόλις μάσησα πέθανα από την πίκρα , καθότι ήταν κουκούτσια από βερύκοκο (ήταν μπροστά ο Σάββας που απορούσε τι έπαθα και έκανα έτσι). Το αστείο είναι ότι μπήκα και διάβαζα ότι δεν μπορείς να φας πάνω από δυο, λόγω κυανίου και εγώ είχα κατεβάσει 5-6.
Ο Νίκος ήταν ο πιο διαβασμένος, ο Νίκος πάντοτε την όρεξη είχε να αναπτύξει αρτιώς έναν νομικό ισχυρισμό, που συχνά έφερνε αμηχανία ακόμα και στους δικαστές. Ο Νίκος αντιδικούσε με σεβασμό προς τον συνάδελφό του. Στο τέλος της αντιδικίας θα σου έσκαγε και ένα χαμόγελο.
Ήμουν τυχερός διότι είχα την ευκαιρία να έχω αντιδικήσει μαζί του και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα σοβαρή υπόθεση. Ο Νίκος σ΄αυτή την υπόθεση με “δίδαξε”.
Ο Νίκος έμπαινε στην αίθουσα και κάθε φορά ερχόταν να μου αναφέρει το “σκορ”… -Σήμερα σου βγάζω το καπέλο..-Σήμερα μ’ έσβησες…, συγκρίνοντας το ποιος από τους δύο μας είχε πετύχει την καλύτερη απόδοση ντυσίματος και στυλ. Μια αναμέτρηση που θα μου λείψει.
Ο Νίκος ήταν αυτά που σας αναφέρω, χωρίς ίχνος υπερβολής και άλλα πολλά. Ο Νίκος ήταν μια όμορφη ψυχή, ένας αγαθός γίγαντας που θα λείπει στην καθημερινότητά μας.
Ο Νίκος σήμερα “ήσυχα”, σε πλήρη αντίθεση με το λόγο του, έσβησε στο γραφείο του, εκπληρώνοντας αυτό που κάποτε είχε γράψει ο συγγραφέας-δικηγόρος Αυγερινός Ανδρέου ως “η εν πολλοίς κοινή μοίρα των δικηγόρων.”
Καλό ταξίδι φίλε Νίκο…
