Η ανακοίνωση καταλαμβάνει περίοπτη θέση στον πίνακα ανακοινώσεων του Συλλόγου Κυνηγών στην πόλη μας. Το περιεχόμενο όσο κι αν καλύπτεται από τη νομιμότητα δεν μπορεί να κρύψει την υποβάθμιση της αξίας της άγριας ζωής καθώς και εργαλειοποίηση αυτής σαν μέσον ανταμοιβής.
Παράλληλα αποτελεί μια πρακτική η οποία συνιστά περιβαλλοντική και ηθική οπισθοδρόμηση και αντανακλά έλλειμμα σύγχρονουοικολογικού πολιτισμού.
Οι επικηρύξεις για νεκρά πουλιά και ουρές αλεπούδων δεν είναι διαχείριση άγριας ζωής. Είναι η εύκολη και βολική λύση. Η επιστήμη της οικολογίας είναι σαφής:
Οι λεγόμενοι «γενικοί θηρευτές» όπως η αλεπού και τα κορακοειδή παίζουν κρίσιμο ρόλο στη ρύθμιση των οικοσυστημάτων. Ελέγχουν πληθυσμούς τρωκτικών και εντόμων, απομακρύνουν νεκρή οργανική ύλη και συμβάλλουν στη φυσική ισορροπία.
Οι μαζικές θανατώσεις όχι μόνο δε λύνουν προβλήματα αλλά συχνά τα εντείνουν, ιδιαίτερα μέσα σε ένα θολό πλαίσιο λειτουργίας ,π.χ ποιο είναι το όριο; Ποιος ελέγχει; (Παρεμπιπτόντως, σε διπλανή ανακοίνωση αναζητούν θηροφύλακες, που σημαίνει ότι ουδείς ελέγχει). Είναι αποδεδειγμένο ότι με αυτή την εμπορευματοποίηση της άγριας ζωής, οι πληθυσμοί ανακάμπτουν γρηγορότερα λόγω της αυξημένης αναπαραγωγής και μετανάστευσης, διαταράσσονται οι κοινωνικές δομές των ειδών, οδηγώντας σε μεγαλύτερη κινητικότητα και περισσότερες συγκρούσεις με τον άνθρωπο. Επιπροσθέτως, προκαλείται αποσταθεροποίηση των τροφικών αλυσίδων, με απρόβλεπτες οικολογικές συνέπειες.
Σε μια περίοδο παγκόσμιας απώλειας βιοποικιλότητας, η μετατροπή της θανάτωσης άγριας ζωής σε σύστημα ανταμοιβής δεν είναι μόνο αναποτελεσματική αλλά επιστημονικά ατεκμηρίωτη και ηθικά προβληματική. Συγκεκριμένα, ποιος θα μας ενημερώσει για τον πληθυσμό της αλεπού στον νησί μας που δικαιολογεί αυτήν την εξόντωση. Πόσα αιτήματα υπάρχουν από κατοίκους για όχληση ήκαταστροφή προϊόντων από πτηνά; Μοιάζει με την εικόνα κυνηγού που ακούει θρόισμα στους θάμνους , αρπάζει το όπλο και πυροβολεί στα τυφλά.
Η διαχείριση της φύσης δε γίνεται με επικηρύξεις. Γίνεται με γνώση, ευθύνη και σεβασμό.
