Ο Σαρανταήμερος αποχαιρετισμός ενός ορειβισίου Δηλίνη από τη σύζυγο του Φιλανδία
Σαράντα μέρες πέρασαν….και δεν φαίνεσαι πουθενά Σπύρο μου…….γιατί…???
Σε ψάχνω παντού….όπως σε έψαχνα τότε…σε βουνά,σε λαγκαδιές, στα χωράφια πουθενά….
Ρωτάω από δω και από κει όπως ρωτούσα τους ανθρώπους που ήξερες και σε συναντούσαν ( δεν είχες τηλέφωνο, δεν ήθελες )….ούτε πρώτη φορά ούτε δεύτερη που πήγαινα να σε ψάξω νύχτα..μέρα…..
Γιατί αυτή τη φορά δεν φανερώνεσαι..?.δεν έρχεσαι..???
Εσύ το κάνεις αυτό..??
Που από τα βαθιά χαράματα ήσουν ψηλά στα βουνά της Αγιας-Δυνατης κάθε μέρα πριν ‘σκασει’ ο ήλιος διαβαίνοντας τα μονοπάτια των βουνών?..
Πόσες…μα πόσες Ανατολές έχεις χαρεί και έχεις δει…πόσα ηλιοβασιλέματα σε βρήκαμε μέσα στους λόγγους και στις ραχουλες..?
Από πόσα ανεμοδαρμένα ύψη πέρασες…με βροχή,αέρα,χαλάζι αψηφώντας κάθε κίνδυνο της ζωής σου…?..με λιοπυρια , γιορτές, καθημερινές Εσύ…ήσουν εκεί…πόσες φορές σκονταψες, έπεσες..ξανά έπεσες…αλλά…εκεί συνεχίζες…είχες για συντροφιά τα κελαηδησματα των πουλιών και τον ήχο των κουδούνιων σου..
Δεν τα έβαζες κάτω…αρκεί…να βρεθεί και το τελευταίο πρόβατο ζωντανό…κι’ας ήταν χιλιόμετρα μακρυά σου…Εσύ..θα πήγαινες το ξέρω θα πήγαινες…φτάνει να το φέρεις κοντά σου…
Γιατί αυτή τη φορά δεν έρχεσαι..?? ( δεν έχω ανάγκη μου έλεγες μην με ψάχνεις )
Κι’εγω ζούσα με την ελπίδα ο,τι κάτι φωνή θα ακούσω…κάποιο σφύριγμα…κάποιο κουδούνι να ηρεμήσω…..και περίμενα…περίμενα…στα βουνά μόνη…..
Αυτή τη φορά όμως γελαστηκα….δυστυχώς δεν είναι όνειρο ….είναι η αλήθεια στην πραγματικότητα που είναι πικρή…αλλά αληθινή…
Τώρα….έφυγες……
Έφυγες αθορυβα, όπως αθόρυβος ήσουν….με χέρια ” καθαρά” ( όπως μου έλεγες πάντα )μέχρι την τελευταία σου μέρα δεν ήθελες στο κοπάδι σου(τα παιδιά σου όπως έλεγες )
να βρίσκεται έστω και το παραμικρό ξένο ” πράγμα” να πάει εκεί που ανήκει…έχει κόπο αυτός που το έχει …όπως κι’εγω…και τα πήγαινες όσω μακρυά που ανήκαν…ποτέ μόνος σου… πότε μαζί…τα πήγαινες όμως……🐑🐑
Τώρα….όλα τελειωσανε αναπολώ τα περασμένα…οι θύμισες πολλές και νωπές….το κοπάδι σου φωναζει- βελαζει έχει αγριεψει με κοιτάζει παράξενα…σε ψάχνει να σε δει.
…μήπως προβάλλεις…
Αλλά Εσύ άφαντος….πουθενά…σαν να μην πέρασες ποτέ από αυτά τα μέρη…
Τα αποτυπώματα όμως…των πράξεών και των έργων σου μου θυμίζουν ο, τι ήσουν σταγόνα στον ωκεανό…ένα όνειρο που πέρασε σαν αστραπή από τον μάταιο τούτω κόσμο….
Ήρθες…..διαβηκες….κι’εφυγες…..
“
“Για δες καιρό που διάλεξε
ο Χάρος να σε πάρει
τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά
και βγάζει η γης χορτάρι”
Αυτήν την Άνοιξη την ονειρευόσουν χρόνια ( μου έλεγες ) τότε…..να την δεις….
Που το ήξερες Σπύρο μου
ότι θαρθει…αλλά Εσύ δεν θα είσαι να την δεις…να την χαρείς..?? Είναι τόσο όμορφη και ζωντανή… (Χορταρια…λουλούδια..η φύσις μαγεία )… είσαι όμως τόσο μακρυά μας….και δεν θα την δεις δυστυχώς….
Κοιμήσου όμορφα και ελαφρά στην αγκαλιά της γης ….να ξεκουραστείς βασανισμένο μου κορμί……χόρτασε ύπνο που δεν χορτάσες ποτέ….από το ένα χάραμα στο άλλο…….ήσουν….
Κι’εγω θα κάνω την καρδιά μου πέτρα να συνεχίσω όσο μπορώ για τα παιδιά μας…τα εγγόνια μας…το κοπάδι….και όπου βγει…..
Αιώνια η μνήμη σου αγαπημένε μου φύλακα των βουνών και των αιθέρων…..
