Με μια ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, που συγκλονίζει ο Μάκης Νεοφύτος ,περιγράφει μια εικόνα που αντίκρισε στο μονοπάτι προς το μοναστήρι της Παναγίας του Ανατολικού και η οποία τον σημάδεψε βαθιά. Μέσα στη γαλήνη του ορεινού τοπίου, μια απρόσμενη και σκληρή συνάντηση με ένα ζώο σε κατάσταση αδυναμίας και απομόνωσης μετατρέπεται σε αφορμή έντονου προβληματισμού για τη φύση, την τύχη και την ανθρώπινη ευαισθησία απέναντι στον πόνο των ζωντανών πλασμάτων.
Η εικόνα η ιστορία που περιγράφει ο Μάκης Νεοφύτος περιγράφει είναι ,μια εικόνα που ξεπερνά την απλή παρατήρηση της φύσης και μετατρέπεται σε βαθύ στοχασμό. Εκεί όπου το βουνό συνήθως προσφέρει γαλήνη και σιωπή, αποκαλύφθηκε μια σκηνή έντονης ευαισθησίας και σκληρής πραγματικότητας, που θέτει ερωτήματα για την τύχη, την αδυναμία και τη θέση κάθε ζωντανού πλάσματος μέσα στον κόσμο.
Η ανάρτηση του Μάκη Νεοφύτου
Στο δρόμο για το μοναστήρι της Παναγίας του Ανατολικού, εκεί που η ηρεμία του βουνού προσφέρει γαλήνη, η ίδια η φύση μας φανέρωσε το πιο σκληρό της πρόσωπο. Κάτω από τα περνάρια, σε ένα μεγάλο περιφραγμένο χώρο, υπήρχε ένα μεγάλο κοπάδι πρόβατα. Ανάμεσα τους ξεχώριζε μια μοναχική, σπαρακτική φιγούρα, ένα μικρό προβατάκι, αποκομμένο από τα υπόλοιπα, να βελάζει στην ερημιά του.
Πλησιάζοντας το συρματόπλεγμα, η αλήθεια αποδείχθηκε σοκαριστική. Το μικρό αυτό πλάσμα δεν είχε μάτια. Η φύση, σαν να κουράστηκε ή σαν να ξέχασε, άφησε το έργο της μισό, αφήνοντάς το στο απόλυτο σκοτάδι πριν καν γνωρίσει τον κόσμο.
Τα κλειστά, ενωμένα του βλέφαρα ήταν μια ζωντανή απόδειξη μιας τεράστιας αδικίας.
Πόσο μοιάζει, αλήθεια, η μοίρα όλων των ζωντανών πλασμάτων; Αυτό το προβατάκι θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος. Η τυφλή τύχη της γέννησης δεν ξεχωρίζει είδη, μοιράζει το φως και το σκοτάδι χωρίς κριτήριο, χωρίς έλεος.
Η σκληρότητα, όμως επεκτείνεται και στη συμπεριφορά. Ακόμα και ανάμεσα στα ζώα, ο νόμος της αγέλης είναι αμείλικτος. Το διαφορετικό, το αδύναμο, απομονώνεται. Το κοπάδι προχωρά μπροστά, κι εκείνο μένει πίσω, μόνο του, να παλεύει με τις υπόλοιπες αισθήσεις του για να βρει λίγη τροφή, να κρατηθεί στη ζωή.
Είναι μια υπενθύμιση ότι η φύση, όσο όμορφη κι αν φαίνεται, μπορεί να γίνει βαθιά άδικη και σκληρή. Και ίσως, η μόνη χαραμάδα ελπίδας σε αυτή την αδικία, να είναι η δική μας ικανότητα, σαν άνθρωποι, να νιώθουμε τον πόνο του άλλου, να σταματάμε, να συμπάσχουμε και να χαϊδεύουμε, έστω και μέσα από ένα συρματόπλεγμα, ό,τι η φύση πλήγωσε.
