Ο Σταύρος Αντύπας, με ιδιαίτερα αιχμηρό και καταγγελτικό ύφος, σχολιάζει την απόφαση της Περιφερειακής Αρχής Τρεπεκλή και της πλειοψηφίας του Περιφερειακού Συμβουλίου Ιονίων Νήσων σχετικά με την έρευνα και αξιοποίηση υδρογονανθράκων στο Βόρειο Ιόνιο.
Στην ανάρτησή του υποστηρίζει ότι δεν αποτέλεσε έκπληξη η στάση της Περιφερειακής Αρχής, την οποία κατηγορεί ότι ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την κυβερνητική πολιτική για τους υδρογονάνθρακες. Εκφράζει την άποψη ότι πίσω από αυτή την πολιτική βρίσκονται ισχυρά ενεργειακά και οικονομικά συμφέροντα, ενώ εκτιμά ότι οι τοπικές κοινωνίες κινδυνεύουν να επωμιστούν τις περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές συνέπειες χωρίς ουσιαστικό ανταποδοτικό όφελος.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στη χθεσινή απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, η οποία ελήφθη κατά πλειοψηφία, σημειώνοντας ότι σε αυτή συμπεριλαμβάνονταν και οι δύο περιφερειακοί σύμβουλοι από την Κεφαλονιά. Κατά τον ίδιο, η συγκεκριμένη απόφαση αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι το Περιφερειακό Συμβούλιο βρίσκεται μακριά από τις πραγματικές ανησυχίες και τις προσδοκίες των τοπικών κοινωνιών του Ιονίου.
Παράλληλα, ο Σταύρος Αντύπας ασκεί προσωπική πολιτική κριτική στον Περιφερειάρχη Γιάννη Τρεπεκλή, χρησιμοποιώντας έντονα ειρωνικές αναφορές για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν τα πιθανά «ανταποδοτικά οφέλη» από την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων. Με χαρακτηριστική τη φράση «ντάπα… ντούπα… ντάπα… ντούπα… αντλίες», επιχειρεί να αποδομήσει το επιχείρημα ότι η συγκεκριμένη δραστηριότητα θα αποφέρει σημαντικά οφέλη στις τοπικές κοινωνίες.
Στο επίκεντρο της ανάρτησης βρίσκεται τελικά η ανησυχία για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα μιας τέτοιας επιλογής και για το κατά πόσο τα Ιόνια Νησιά θα αποκομίσουν πραγματικά οφέλη ή θα βρεθούν αντιμέτωπα με σοβαρές συνέπειες. Ο ίδιος χαρακτηρίζει την απόφαση και τη στάση της περιφερειακής πλειοψηφίας «γραφική» και «επικίνδυνη», υποστηρίζοντας ότι το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σοβαρό και δεν προσφέρεται για επικοινωνιακή διαχείριση ή εύκολες υποσχέσεις περί ανάπτυξης.
Συνολικά, η παρέμβαση του Σταύρου Αντύπα αποτελεί σφοδρή πολιτική και περιβαλλοντική κριτική στην επιλογή της Περιφέρειας να στηρίξει τη συγκεκριμένη κατεύθυνση για τους υδρογονάνθρακες, εκφράζοντας φόβους ότι το οικονομικό όφελος θα αφορά κυρίως μεγάλα συμφέροντα, ενώ το περιβαλλοντικό κόστος θα παραμείνει στις τοπικές κοινωνίες και στο ίδιο το Ιόνιο.
