Κάθε μέρα που περνάει, κάτι καινούργιο –και συνήθως χειρότερο– βγαίνει στην επιφάνεια γύρω από το ποδόσφαιρο στο νησί μας. Ένα ποδόσφαιρο που, όσο κι αν θέλουμε να το στηρίξουμε, μοιάζει να βυθίζεται σε μια πρωτοφανή αναταραχή. Τέτοια κατάσταση ποτέ άλλοτε δεν είχαμε ζήσει.
Πρωταθλήματα που –όπως καταγγέλλεται– διεξάγονται με τρόπο που μόνο «κανονικός» δεν μπορεί να θεωρηθεί. Ενστάσεις επί ενστάσεων. Μαϊμουδιές. Ομάδες που συμμετέχουν χωρίς να δικαιούνται. Παιδικά πρωταθλήματα με παίκτες που δεν ξέρουν καν πού ανήκουν.
Και μέσα σε όλα αυτά, η ανακοίνωση του ΑΟΚΙ που δημοσιεύσαμε χθες, αφήνει ελάχιστα περιθώρια παρερμηνείας. Αν τη διαβάσει κανείς προσεκτικά, θα δει ότι «τρέχουν» δύο και τρεις ενστάσεις ταυτόχρονα. Και αν βγάλεις τον Παλληξουριακό από τη μέση, πίσω δεν υπάρχει τίποτα. Κενό.
Την ίδια στιγμή, σύμβουλοι της ΕΠΣΚΙ –αντί να ασχολούνται με την ουσία– τρέχουν να βρουν ψήφους για να ξαναεκλεγούν. Να συνεχίσουν, δηλαδή, το «έργο» τους. Και το ερώτημα είναι απλό: Ποιος κερδίζει από όλο αυτό; Τα παράβολα. Η ΕΠΣΚΙ. Και η ΕΠΟ σε περίπτωση προσφυγών.
Φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για παράνομα πρωταθλήματα, για διαδικασίες που δεν θυμίζουν ούτε καν ερασιτεχνικό επίπεδο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και ο τελικός του Κυπέλλου να επιβεβαιώσει την εικόνα της απόλυτης παρακμής. Τραγωδία. Ακούγονται πολλά –και για αγωνιστικά και για οικονομικά ζητήματα. Εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ισχύει, όμως το παρασκήνιο βουίζει.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο γιορτές, βραβεύσεις και φωτογραφίες. Δεν είναι να τιμάς κάθε τόσο τους ίδιους και τους ίδιους. Το ποδόσφαιρο είναι αξιοπιστία, διαφάνεια, κανόνες. Και αυτά σήμερα λείπουν.
Οι πρόεδροι των σωματείων έχουν τεράστια ευθύνη. Αυτοί επιλέγουν. Αυτοί ψηφίζουν. Αυτοί νομιμοποιούν την κατάσταση. Μην διαμαρτύρονται μετά.
Γιατί οι ίδιοι, παντού και πάντα, λένε το αυτονόητο: «Στην ΕΠΣΚΙ δεν γνωρίζουν το άθλημα». Αν αυτό ισχύει, τότε η ερώτηση είναι μία: Τότε… γιατί τους αφήνουν να το διοικούν;
Ήρθε η ώρα η ΕΠΣΚΙ να αλλάξει κατεύθυνση. Όχι για να ικανοποιηθούν πρόσωπα. Αλλά για να σωθεί ό,τι έχει απομείνει από το κεφαλονίτικο ποδόσφαιρο.
