Σε κλίμα διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων πραγματοποιήθηκε χθες, 28 Σεπτεμβρίου 2026, στα γραφεία του ΕΑΚ/ΕΠΣΚΙ, συνάντηση του Προέδρου και του Αντιπροέδρου της Ένωσης με τους διαιτητές της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης. Στο επίκεντρο της συνάντησης βρέθηκαν η συνεργασία, η εύρυθμη λειτουργία της διαιτησίας και οι αρχές που οφείλουν να διέπουν τον ρόλο των διαιτητών στο τοπικό ποδόσφαιρο.
Κατά την ομιλία του, ο Πρόεδρος έστειλε σαφή μηνύματα για την αξιοκρατία, την ανεξαρτησία των διαιτητών, την πιστή εφαρμογή των κανονισμών και τον σεβασμό προς όλους τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην ανάγκη οι προσωπικές σχέσεις να μην επηρεάζουν τις διαιτητικές αποφάσεις, υπογραμμίζοντας ότι η αξία ενός διαιτητή αποδεικνύεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο και όχι μέσα από γνωριμίες και δημόσιες σχέσεις.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στη σημασία της συναδελφικότητας, της αξιοπρεπούς συμπεριφοράς και του αμοιβαίου σεβασμού προς τις ομάδες, τους προπονητές, τους ποδοσφαιριστές, τους παράγοντες και τους δημοσιογράφους, τονίζοντας ότι η πραγματική ανεξαρτησία της διαιτησίας προϋποθέτει καθαρή κρίση, αμεροληψία και απουσία εξαρτήσεων.
Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Προέδρου της Ένωσης, με τις θέσεις και τις επισημάνσεις του για την αξιοπιστία, την αξιοκρατία και την αξιοπρέπεια στη διαιτησία.
Συνάντηση με τους διαιτητές
Πραγματοποιήθηκε χθες, 28/9/2026 συνάντηση του Προέδρου και του Αντιπροέδρου της Ένωσης με τους διαιτητές στα Γραφεία του ΕΑΚ/ΕΠΣΚΙ.
Στην συνάντηση αυτή ανταλάγησαν απόψεις για τη συνεργασία και παρατίθεται η ομιλία του πρόεδρου.
Αγαπητοί μας διαιτητές,
Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να μπαίνουν σε διαπραγμάτευση: η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, η ικανότητα, ο σεβασμός στους θεσμούς και η πιστή εφαρμογή των κανονισμών.
Ο διαιτητής δεν είναι ούτε φίλος ούτε αντίπαλος κανενός. Είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο για να υπηρετήσει το παιχνίδι και τους κανόνες του.
Και ακριβώς γι’ αυτό η απόφασή του πρέπει να είναι ανεξάρτητη, καθαρή και απαλλαγμένη από προσωπικές σχέσεις, πιέσεις ή σκοπιμότητες.
Η πραγματική ικανότητα ενός διαιτητή δεν φαίνεται στις δημόσιες σχέσεις.
Φαίνεται στο γήπεδο.
Φαίνεται στην κρίσιμη φάση.
Φαίνεται στην πίεση.
Φαίνεται στη δύσκολη απόφαση, όταν κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από γνωριμίες, λόγια ή εικόνα.
Οι θεσμοί του ποδοσφαίρου υπάρχουν για να προστατεύουν το παιχνίδι. Και οι κανονισμοί υπάρχουν για να εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο για όλους.
Δεν μπορεί να υπάρχουν άλλοι κανόνες για τον έναν και άλλοι για τον άλλον. Δεν μπορεί η αντιμετώπιση να εξαρτάται από το ποιος είναι απέναντί μας, ποια ομάδα εκπροσωπεί, ποιον γνωρίζει ή πόσο δυνατές είναι οι δημόσιες σχέσεις του.
Η ανικανότητα δεν μπορεί να καλύπτεται από δημόσιες σχέσεις.
Η θέση, η αναγνώριση και η εξέλιξη ενός διαιτητή πρέπει να είναι αποτέλεσμα της απόδοσής του, της γνώσης των κανονισμών, της συνέπειας, της προσωπικότητας και της αξιοπιστίας του μέσα στο γήπεδο.
Υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται, μελετούν, προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι και σέβονται πραγματικά τον ρόλο τους. Αυτούς πρέπει να στηρίζει το ποδόσφαιρο.
Όμως πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι:
Η αξιοκρατία πρέπει να είναι πάνω από τις γνωριμίες.
Η ικανότητα πάνω από την εικόνα.
Και ο κανονισμός πάνω από τις προσωπικές σχέσεις.
Ταυτόχρονα, οφείλετε να δείχνετε σεβασμό στους προπονητές, στους ποδοσφαιριστές, στους παράγοντες και σε όλους τους ανθρώπους που υπηρετούν το ποδόσφαιρο.
Μπορεί να υπάρχουν διαφωνίες. Μπορεί να υπάρχουν εντάσεις. Μπορεί να υπάρχουν στιγμές που οι αποφάσεις σας θα αμφισβητούνται.
Αυτό είναι μέρος του ποδοσφαίρου.
Ο σεβασμός όμως δεν πρέπει να χάνεται ποτέ.
Ο διαιτητής πρέπει να έχει την προσωπικότητα να ακούει, να εξηγεί όταν χρειάζεται και να συμπεριφέρεται με αξιοπρέπεια, χωρίς αλαζονεία και χωρίς να ξεχνά ότι απέναντί του έχει ανθρώπους που επίσης υπηρετούν το ποδόσφαιρο.
Οι σχέσεις μεταξύ μας
Θέλω να σταθώ ιδιαίτερα και στις σχέσεις που πρέπει να έχουμε μεταξύ μας.
Στο ποδόσφαιρο είναι φυσιολογικό να γνωριζόμαστε, να συναντιόμαστε, να συζητάμε και να έχουμε ανθρώπινες σχέσεις.
Ο σεβασμός και η συναδελφικότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη.
Όμως άλλο πράγμα η ανθρώπινη σχέση και άλλο η εξάρτηση.
Μπορούμε να είμαστε φίλοι χωρίς να χρωστάμε ο ένας στον άλλον.
Μπορούμε να συνεργαζόμαστε χωρίς να κάνουμε χάρες.
Μπορούμε να μιλάμε με όλους χωρίς να ανήκουμε σε κανέναν.
Οι σχέσεις μεταξύ διαιτητών, προπονητών, ποδοσφαιριστών, παραγόντων και όλων των ανθρώπων του ποδοσφαίρου πρέπει να βασίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό, στην καθαρότητα και στην αξιοπρέπεια.
Ο διαιτητής πρέπει να μπορεί να μπαίνει σε ένα γήπεδο και να γνωρίζει ότι, ανεξάρτητα από το ποιον έχει απέναντί του, η απόφασή του θα είναι αυτή που επιβάλλουν οι κανονισμοί και η συνείδησή του.
Να χαιρετάτε όλους.
Να σέβεστε όλους.
Να ακούτε όλους.
Αλλά να μη χρωστάτε τίποτα σε κανέναν.
Και να είστε προσεκτικοί στις σχέσεις που δημιουργείτε.
Δεν σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος που σας πλησιάζει έχει κακή πρόθεση. Σημαίνει όμως ότι ένας διαιτητής πρέπει να γνωρίζει πού τελειώνει η ανθρώπινη σχέση και πού μπορεί να αρχίσει η επιρροή.
Δεν είναι όλοι όσοι σας χτυπούν φιλικά την πλάτη πραγματικοί φίλοι σας.
Μερικές φορές, πίσω από μια υπερβολική οικειότητα μπορεί να υπάρχει μια προσδοκία, μια επιθυμία ή μια απαίτηση.
Γι’ αυτό:
Σεβασμός προς όλους, αλλά εξάρτηση από κανέναν.
Ο πραγματικός φίλος της διαιτησίας είναι αυτός που σας θέλει ανεξάρτητους, αξιοπρεπείς και καθαρούς — όχι ανθρώπους που αισθάνονται ότι σας έχουν υποχρέωση ή ότι μπορούν να επηρεάσουν τις αποφάσεις σας.
Οι πραγματικά καθαρές σχέσεις δεν χρειάζονται ανταλλάγματα.
Η φιλία δεν πρέπει να δημιουργεί υποχρέωση.
Η γνωριμία δεν πρέπει να δημιουργεί προνόμιο.
Και η διαιτησία δεν πρέπει να χρωστάει χάρες σε κανέναν.
Ο σεβασμός προς τη δημοσιογραφία
Υπάρχει όμως και ένας ακόμη σημαντικός θεσμός που πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό: η δημοσιογραφία.
Οι δημοσιογράφοι και όσοι προσπαθούν πραγματικά να υπηρετήσουν τη δημοσιογραφική ενημέρωση έχουν δικαίωμα να ρωτούν, να ερευνούν, να κρίνουν και να ασκούν κριτική.
Μπορεί να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε με μια άποψη ή ένα δημοσίευμα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον δημοσιογράφο ως εχθρό.
Η κριτική δεν είναι εχθρότητα.
Η ερώτηση δεν είναι επίθεση.
Η διαφορετική άποψη δεν είναι ασέβεια.
Ένας υγιής ποδοσφαιρικός χώρος χρειάζεται ενημέρωση, διάλογο, έλεγχο και διαφορετικές απόψεις.
Βέβαια, ο σεβασμός πρέπει να είναι αμφίδρομος. Η δημοσιογραφία οφείλει να υπηρετεί την ενημέρωση και την αλήθεια, ενώ οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου οφείλουν να αποδέχονται ότι η δημόσια δράση τους μπορεί να υπόκειται σε κριτική.
Η ευθύνη του διαιτητή
Ο σεβασμός προς τον διαιτητή δεν απαιτεί να θεωρούμε κάθε απόφασή του σωστή.
Απαιτεί να αναγνωρίζουμε τον θεσμικό του ρόλο.
Αλλά ο σεβασμός αυτός είναι αμφίδρομος.
Και ο διαιτητής οφείλει να σέβεται τις ομάδες, τους ποδοσφαιριστές, τους προπονητές, τους παράγοντες, τους δημοσιογράφους και πάνω απ’ όλα το ίδιο το παιχνίδι.
Θέλουμε διαιτητές που να μπορούν να κοιτάζουν κάθε ομάδα στα μάτια και να γνωρίζουν ότι έκριναν με τον ίδιο κανόνα για όλους.
Θέλουμε αξιοκρατία.
Θέλουμε διαφάνεια.
Θέλουμε ικανότητα.
Θέλουμε ανεξαρτησία.
Θέλουμε σεβασμό.
Και πάνω απ’ όλα, θέλουμε ανθρώπους που να υπηρετούν το ποδόσφαιρο χωρίς να υπηρετούν προσωπικές σχέσεις και συμφέροντα.
Κλείσιμο
Κλείνοντας, θέλω να σας ζητήσω ένα πράγμα:
Να προστατεύσετε το όνομα και την αξιοπρέπειά σας.
Να μπείτε σε κάθε γήπεδο χωρίς φόβο, χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Να γνωρίζετε ότι απέναντί σας μπορεί να έχετε διαφορετικές ομάδες, διαφορετικούς ανθρώπους και διαφορετικές πιέσεις, αλλά ο δικός σας δρόμος πρέπει να είναι ένας:
ο δρόμος της δικαιοσύνης, της ικανότητας και της καθαρής συνείδησης.
Να σέβεστε τους θεσμούς, τους κανονισμούς, τους προπονητές, τους ποδοσφαιριστές, τους παράγοντες, τους δημοσιογράφους και κάθε άνθρωπο που υπηρετεί το ποδόσφαιρο.
Να κρατάτε καλές ανθρώπινες σχέσεις με όλους, αλλά να μη γίνεστε εξαρτημένοι από κανέναν.
Και όταν κάποιος προσπαθεί να σας πλησιάσει για να αποκτήσει επιρροή πάνω σας, να θυμάστε:
Η πραγματική δύναμη του διαιτητή είναι να μπορεί να λέει «όχι» όταν χρειάζεται.
Μην αναζητάτε την αποδοχή των ανθρώπων.
Αναζητήστε τον σεβασμό τους.
Μην προσπαθείτε να είστε αρεστοί σε όλους.
Προσπαθήστε να είστε δίκαιοι με όλους.
Και μην ξεχνάτε ποτέ ότι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός διαιτητή δεν είναι πόσους ανθρώπους γνωρίζει ούτε πόσοι τον χαιρετούν.
Η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να τελειώνει έναν αγώνα, να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να μπορεί να πει:
«Έκανα αυτό που πίστευα ότι ήταν σωστό.
Εφάρμοσα τους κανονισμούς.
Ήμουν δίκαιος.
Δεν φοβήθηκα κανέναν.
Δεν αδίκησα κανέναν.
Και δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν.»
Αυτό είναι η πραγματική ανεξαρτησία.
Αυτό είναι η πραγματική αξιοπρέπεια.
Και αυτό είναι το επίπεδο στο οποίο πρέπει να σταθεί η διαιτησία.
Καθαρό μυαλό.
Καθαρή κρίση.
Καθαρό όνομα.
Καθαρή συνείδηση.
Γιατί στο τέλος μπορεί να ξεχαστεί μια απόφαση, μια κουβέντα, μια χειραψία ή ένα χαμόγελο.
Το όνομα όμως και η αξιοπιστία ενός διαιτητή μένουν.
Αυτό αξίζει το ποδόσφαιρο.
Αυτό αξίζουν οι ομάδες.
Αυτό αξίζουν οι φίλαθλοι.
Αυτό αξίζουν οι άνθρωποι που υπηρετούν το ποδόσφαιρο.
Και αυτό οφείλουμε όλοι να υπηρετούμε.
Σας ευχαριστώ.
