Φισκάρδο, μια σιωπηλή υποδοχή: Τι δεν λειτουργεί στην τουριστική πολιτική μας;
Οι επιβάτες του Celestyal Journey, που αποβιβάστηκαν σήμερα στο Φισκάρδο, βρέθηκαν μπροστά σε μια απογοητευτική εικόνα. Ούτε ένα μπουκαλάκι νερό, ούτε ένας καφές, ούτε ένα ανοιχτό κατάστημα για να δώσει ζωή στο χωριό. Το Φισκάρδο, που για δεκαετίες υπήρξε διαμάντι του Ιονίου και σημείο αναφοράς της τουριστικής Κεφαλονιάς, είχε… κατεβάσει ρολά.
Το ερώτημα είναι απλό και συνάμα καίριο:
Ποιος ο λόγος να φτάνουν κρουαζιερόπλοια στην Κεφαλονιά — και ειδικά στο Φισκάρδο — αν τίποτα δεν λειτουργεί;
Τι νόημα έχει να οργανώνονται εκδρομές και αποβιβάσεις εκατοντάδων επιβατών, όταν δεν υπάρχει καμία πρόνοια για υποδοχή, φιλοξενία ή έστω μια στοιχειώδη τουριστική εμπειρία;
Οι εικόνες που καταγράφηκαν σήμερα δεν είναι απλώς ντροπιαστικές· είναι η απόδειξη της παντελούς απουσίας στρατηγικού σχεδιασμού για τον τουρισμό στο νησί.
Η Κεφαλονιά, ένας τόπος με σπάνια φυσική ομορφιά, πολιτισμό και ιστορία, μοιάζει να πορεύεται χωρίς πλάνο, χωρίς συντονισμό, χωρίς όραμα.
Την ίδια ώρα, άλλοι προορισμοί του Ιονίου – από τη Ζάκυνθο έως την Κέρκυρα – επενδύουν συστηματικά σε υποδομές, πολιτιστικές εμπειρίες και τουριστική ταυτότητα. Εμείς όμως εξακολουθούμε να στηριζόμαστε στην «τύχη» και στο αυτονόητο, περιμένοντας τα πλοία να φέρουν ζωή σε ένα νησί που τα υποδέχεται κοιμώμενο.
Και μετά, κάποιοι αναρωτιούνται γιατί οι μεγάλες εταιρείες κρουαζιέρας δεν επιλέγουν την Κεφαλονιά ή γιατί όσες έρχονται, φεύγουν απογοητευμένες.
Η απάντηση δεν είναι δύσκολη:
Δεν φεύγουν επειδή δεν μας αγαπούν — φεύγουν επειδή εμείς δεν αγαπάμε τον τόπο μας όσο του αξίζει.
Αν η Κεφαλονιά θέλει να ξαναμπεί σοβαρά στον χάρτη του τουρισμού, πρέπει να πάψει να πορεύεται με προχειρότητα.
Το Φισκάρδο, το Αργοστόλι, η Σάμη, δεν είναι απλώς όμορφα τοπία· είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να ζει από τον τουρισμό ή απλώς να τον βλέπει να περνά και να φεύγει.
