Γράφει ο Ηλίας Στεφανάτος Τομεάρχης Λιμενικών Υποδομών της Δημοτικής Παράταξης των ”Αετών” του Διονύση Λυκούδη
Η κρουαζιέρα αλλάζει. Όχι επειδή “ανακαλύψαμε” ξαφνικά την ποιότητα, αλλά επειδή οι προορισμοί πιέζονται, οι κοινωνίες αντιδρούν και οι επιβάτες γίνονται πιο απαιτητικοί. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι όσοι ζούμε το προϊόν από μέσα, και όσοι χτίζουμε προορισμούς από έξω.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι μιλάμε για ποιότητα. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές μιλάμε μόνο για ποιότητα, χωρίς να μπορούμε να την αποδείξουμε, να τη μετρήσουμε και να την εφαρμόσουμε.
Και εδώ είναι το σημείο που πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: στην κρουαζιέρα κυκλοφορεί πολύ “στρατηγική” σε μορφή concept. Ωραίες λέξεις, έξυπνες ονομασίες, καλοστημένες παρουσιάσεις. Αλλά όταν ρωτήσεις το κρίσιμο… τα θεμέλια λείπουν.
Αν ήμουν CEO κρουαζιέρας, τι θα με έπειθε πραγματικά;
Δεν θα με έπειθε ένα slogan. Θα με έπειθε ένα “destination readiness dossier” με καθαρές απαντήσεις σε πέντε απλά, σκληρά ερωτήματα:
- Μπορείς να με εξυπηρετήσεις με συνέπεια;
Όχι “μια φορά”. Κάθε φορά. Με ασφάλεια, προβλεψιμότητα και χωρίς να δημιουργείς operational drama. Tendering, berth availability, turnaround plan, traffic management, emergency readiness. Αυτά δεν είναι θεωρία. Είναι ο λόγος που ένας προορισμός μπαίνει ή βγαίνει από δρομολόγιο.
- Τι εμπειρία πουλάς και σε ποιον;
Premium, luxury, family, exploration, culture, gastronomy;
Αν δεν ξέρεις ποιο κοινό εξυπηρετείς, η κρουαζιέρα θα σε “χρησιμοποιήσει” περιστασιακά ως filler stop. Δεν χτίζεις loyalty, δεν χτίζεις repeat interest.
- Πόσο πραγματικό value δημιουργείς στην ξηρά;
Όχι θεωρητικό. Μετρήσιμο.
Spend per guest, excursion conversion, dispersion across the island, συνεργασία με τοπικούς παρόχους που μπορούν να ανταποκριθούν σε standards, όχι απλά να “βγάλουν τη μέρα”.
- Πώς προστατεύεις το κοινωνικό συμβόλαιο με τους κατοίκους;
Resident sentiment δεν είναι φιλοσοφία. Είναι ρίσκο.
Όταν η κοινωνία γυρίσει εναντίον της κρουαζιέρας, η εταιρεία σου γίνεται ο “εύκολος εχθρός”. Και τότε αρχίζουν οι περιορισμοί, τα τέλη, οι πολιτικές πιέσεις, η αρνητική δημοσιότητα. Αν ο προορισμός δεν έχει σχέδιο διαχείρισης κοινωνικής αποδοχής, είναι θέμα χρόνου να καεί.
- Πώς με κάνεις να σε εμπιστευτώ σε βάθος χρόνου;
Με data, με συνέπεια, με ανθρώπους που ξέρουν να μιλούν τη γλώσσα του itinerary planning. Όχι με γενικόλογες διακηρύξεις.
Το “ένα πλοίο την ημέρα” δεν είναι στρατηγική από μόνο του
Το να λες “ένα πλοίο την ημέρα” μπορεί να είναι:
• επιλογή διαφοροποίησης, αν συνοδεύεται από premium εμπειρίες και υψηλό yield
• ή απλά αποδοχή ενός περιορισμού υποδομών, βαφτισμένη ως concept
Η διαφορά φαίνεται στο αποτέλεσμα.
Ένας προορισμός που το κάνει σωστά μπορεί να παράγει:
• καλύτερο guest satisfaction
• υψηλότερη δαπάνη ανά επιβάτη
• λιγότερη πίεση στις υποδομές
• καλύτερη κοινωνική αποδοχή
• σταθερότητα στις προσεγγίσεις
Αλλά αυτά δεν έρχονται με τίτλους. Έρχονται με engineering: ροές, standards, εκπαίδευση, συμφωνίες, έλεγχο ποιότητας, KPI, governance.
Αν θέλετε πραγματική στρατηγική για κρουαζιέρα, ξεκινήστε από τα δύσκολα.
Ας το πούμε καθαρά: υπάρχει μια ολόκληρη αγορά “cruise consulting” που ζει από την ασάφεια.
Παράγει όρους, frameworks, labels και concept decks, αλλά αποφεύγει το δύσκολο: την ευθύνη της υλοποίησης και τη μέτρηση των αποτελεσμάτων.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι ένας προορισμός:
• ενθουσιάζεται
• ξοδεύει χρόνο και χρήμα
• παίρνει ένα ωραίο pdf
• και μετά μένει πάλι με το ίδιο χάος στο λιμάνι, τους ίδιους δρόμους, τις ίδιες εκδρομές, την ίδια γκρίνια των κατοίκων
Μόνο που τώρα έχει και ένα “concept” να το περιγράφει.
Η κρουαζιέρα δεν χρειάζεται άλλη ορολογία. Χρειάζεται ωριμότητα.
💡Τι χρειάζεται ένας προορισμός για να γίνει σοβαρός παίκτης;
Αν μιλάμε πρακτικά, η πορεία είναι συγκεκριμένη:
• Αξιολόγηση ετοιμότητας (readiness audit): λιμάνι, ασφάλεια, ροές, transport, εμπειρίες, stakeholders
• Καθαρή στόχευση αγοράς: ποιο product ταιριάζει στο DNA του προορισμού
• Επανασχεδιασμός εκδρομών ως εμπειρίες με standards: όχι “κουβάλημα κόσμου”
• Σύστημα KPI, μετρήσιμοι δείκτες : spend, dispersion, satisfaction, resident sentiment, incident rate
• Governance: ποιος αποφασίζει, ποιος ελέγχει, ποιος λογοδοτεί
• Σταθερή παρουσία σε decision centers: με ανθρώπους που έχουν τοπική επιχειρησιακή γνώση, όχι μόνο PR.
Αυτό χτίζει σχέση με τις εταιρείες. Όχι τα concepts.
Ένα τελευταίο που δεν λέγεται συχνά
Η κρουαζιέρα δεν “χρωστάει” σε κανέναν προορισμό.
Όπως και κανένας προορισμός δεν “χρωστάει” στην κρουαζιέρα.
Η σχέση είναι συνεργασία, και η συνεργασία θέλει αλήθεια:
τι μπορείς να υποστηρίξεις, τι δεν μπορείς, τι θέλεις να γίνεις, τι δεν θέλεις να γίνεις.
Οι προορισμοί που θα κερδίσουν τα επόμενα χρόνια δεν θα είναι αυτοί με τα πιο ωραία slogans. Θα είναι αυτοί που θα μπορούν να δείξουν καθαρά:
“Είμαστε έτοιμοι. Το μετράμε. Το ελέγχουμε. Και παράγουμε αξία για όλους.”
Αυτό είναι το παιχνίδι τώρα.
Αν θέλουμε πραγματική στρατηγική για κρουαζιέρα, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα δύσκολα.
Εκεί φαίνεται ποιος ξέρει ή ποιος απλώς πουλάει.
@highlight
