Ανησυχία και έντονο προβληματισμό προκαλούν οι τιμές που συναντούν επισκέπτες της Κεφαλονιάς ακόμη και σε ένα από τα πιο απλά και δημοφιλή γεύματα, το παραδοσιακό πιτόγυρο.
Σύμφωνα με μαρτυρίες τουριστών, η τιμή μιας πίτας με γύρο φτάνει τα 6 ευρώ στη Σάμη και αγγίζει ακόμη και τα 8 ευρώ στο Φισκάρδο. Πρόκειται για τιμές που παραπέμπουν περισσότερο σε κοσμοπολίτικους προορισμούς όπως η Μύκονος ή το Μονακό, παρά σε ένα νησί που διαχρονικά προβάλλει την αυθεντικότητα, τη φιλοξενία και τη σχέση ποιότητας – τιμής ως βασικά πλεονεκτήματά του.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν αυξημένα λειτουργικά κόστη, ακριβές πρώτες ύλες, ενεργειακές επιβαρύνσεις και υψηλή φορολογία. Ωστόσο, όταν ένα απλό καθημερινό προϊόν μετατρέπεται σε είδος πολυτελείας, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον καταναλωτή αλλά συνολικά την εικόνα του τουριστικού προϊόντος που προσφέρει το νησί.
Οι επισκέπτες συγκρίνουν. Σχολιάζουν. Γράφουν κριτικές. Μεταφέρουν τις εμπειρίες τους στα κοινωνικά δίκτυα και στις διαδικτυακές πλατφόρμες ταξιδιών. Και όταν η αίσθηση που μένει είναι ότι «όλα είναι υπερβολικά ακριβά», η ζημιά για έναν προορισμό μπορεί να αποδειχθεί μεγαλύτερη από το πρόσκαιρο κέρδος.
Η Κεφαλονιά δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα της υπερτιμολόγησης. Δεν είναι ούτε Μονακό ούτε Μύκονος και δεν χρειάζεται να γίνει. Η δύναμή της βρίσκεται στην ομορφιά του φυσικού της περιβάλλοντος, στην ποιότητα των υπηρεσιών της, στην αυθεντικότητα των ανθρώπων της και στη δυνατότητα να προσφέρει όμορφες διακοπές χωρίς υπερβολές.
Αν οι τιμές συνεχίσουν να ξεφεύγουν από κάθε λογική, το πρόβλημα αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει σε όλους. Οι επισκέπτες θα περιορίσουν τις δαπάνες τους, θα αναζητήσουν άλλους προορισμούς και η αρνητική φήμη θα πλήξει συνολικά την τουριστική εικόνα του νησιού.
Η τουριστική ανάπτυξη δεν χτίζεται μόνο με γεμάτα καταλύματα. Χτίζεται και με την αίσθηση δικαιοσύνης που νιώθει ο επισκέπτης όταν πληρώνει για αυτό που καταναλώνει. Και αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να προστατεύσουμε πριν να είναι αργά.
