Με μια εκτενή δημόσια παρέμβασή του, ο Ηλίας Στεφανάτος καταθέτει τη δική του τεκμηριωμένη άποψη για το ζήτημα της ασφάλειας στην παραλία του Μύρτου, μετά τα πρόσφατα κατολισθητικά φαινόμενα που προκάλεσαν έντονο προβληματισμό.
Αξιοποιώντας την πολυετή επαγγελματική του εμπειρία στον τομέα της ασφάλειας στη ναυτιλία, υπογραμμίζει ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν εξαντλείται στην τοποθέτηση προειδοποιητικών πινακίδων ή προσωρινών περιφράξεων, αλλά προϋποθέτει ουσιαστική αξιολόγηση κινδύνων, επιχειρησιακό σχεδιασμό και σχέδιο διαχείρισης έκτακτων περιστατικών. Όπως επισημαίνει, η ασφάλεια δεν είναι θέμα επικοινωνίας, αλλά ευθύνης και προετοιμασίας, ιδιαίτερα σε έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας.
Η ανάρτηση του Πλοίαρχου Ηλία Στεφανάτου :
Η ασφάλεια είναι η ζωή μου και η καθημερινή επαγγελματική μου ευθύνη. Σε ένα πλοίο δεν έχεις το δικαίωμα να περιμένεις να συμβεί το ατύχημα για να ανακαλύψεις ότι το σχέδιό σου δεν λειτουργούσε. Οφείλεις να αναγνωρίζεις τον κίνδυνο, να προετοιμάζεσαι, να εκπαιδεύεις τους ανθρώπους σου και να εξετάζεις τι θα συμβεί όταν τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως τα υπολόγισες.
Γι’ αυτό θεωρώ εξαιρετικά ανησυχητικό τον τρόπο με τον οποίο άνθρωποι της διοίκησης και εκπρόσωποι του τουρισμού αντιμετωπίζουν δημόσια το ζήτημα του Μύρτου.
Ακούσαμε ότι όποιος περάσει τις πινακίδες και την περίφραξη, «κακό του κεφαλιού του» και ότι αναλαμβάνει την προσωπική του ευθύνη και ότι οι αρχές δεν μπορούν να ακολουθούν κάθε επισκέπτη.
Ακούσαμε ότι ο Μύρτος είναι ασφαλής επειδή υπάρχουν ναυαγοσώστες, προειδοποιητικές πινακίδες και μία προσωρινή περίφραξη.
Ας είμαστε ξεκάθαροι. Ο πολίτης έχει υποχρέωση να σέβεται τις απαγορεύσεις. Όποιος περνά συνειδητά πίσω από μία πινακίδα ή μία περίφραξη ασφαλώς αναλαμβάνει ευθύνη για την πράξη του.
Αυτό όμως δεν είναι ολόκληρη η συζήτηση.
Η μεγάλη ερώτηση δεν είναι μόνο τι συμβαίνει αν ένας άνθρωπος περάσει πίσω από την περίφραξη που σηματοδοτεί τον κίνδυνο. Η μεγάλη ερώτηση είναι τι συμβαίνει αν ο κίνδυνος περάσει την περίφραξη;
Τι γίνεται αν προκληθεί πανικός ανάμεσα σε εκατοντάδες ανθρώπους; Τι γίνεται αν αποκλειστεί ο ένας και μοναδικός δρόμος; Η μία και μοναδική είσοδος και έξοδος ταυτόχρονα; Πως θα εκκενωθούν εκατοντάδες κόσμου; Ποιος θα διαχειριστεί το πλήθος; Οι ναυαγοσώστες; Οι εργαζόμενοι της καντίνας; Οι άνθρωποι που νοικιάζουν τις ομπρέλες;
Ποιος συντονίζει; Ποιος δίνει οδηγίες; Ποιος εξασφαλίζει ότι ο δρόμος θα μείνει ανοιχτός για το ασθενοφόρο, την Πυροσβεστική και τις υπόλοιπες υπηρεσίες; Πόσο χρόνο χρειάζεται η βοήθεια για να φτάσει;
Αυτά δεν είναι καταστροφολογία. Είναι οι βασικές ερωτήσεις που προηγούνται κάθε σοβαρής δήλωσης περί ασφάλειας.
Δεν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια. Αυτό το γνωρίζει κάθε επαγγελματίας του χώρου. Υπάρχει όμως δέουσα επιμέλεια. Υπάρχει η υποχρέωση να έχεις αξιολογήσει τον γνωστό κίνδυνο, να έχεις συμβουλευτεί τους κατάλληλους ειδικούς και να έχεις ένα εφαρμόσιμο σχέδιο για το δυσμενέστερο ρεαλιστικό σενάριο.
Η δέουσα επιμέλεια δεν αποδεικνύεται με μία πινακίδα και ένα πλαστικό πλέγμα. Αυτά είναι αναγκαία μέτρα ενημέρωσης και περιορισμού. Δεν είναι από μόνα τους ολοκληρωμένο σύστημα ασφάλειας και δεν μεταφέρουν όλη την ευθύνη στον επισκέπτη.
Και στο ερώτημα «τι θέλετε λοιπόν, να κλείσουμε την παραλία;», η απάντηση είναι όχι.
Δεν υπάρχει μόνο η επιλογή να λειτουργεί ο Μύρτος όπως πάντα ή να κλείσει για πάντα. Αυτό είναι ένα βολικό ψεύτικο δίλημμα. Υπάρχουν ειδικοί που μπορούν να αξιολογήσουν τον πραγματικό κίνδυνο, να καθορίσουν τις ασφαλείς ζώνες, τις προϋποθέσεις λειτουργίας, τα προσωρινά μέτρα και την απαιτούμενη επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε όλοι τις λύσεις. Χρειάζεται όμως η διοίκηση να θέσει τις σωστές ερωτήσεις, να καλέσει τους κατάλληλους ανθρώπους και να εφαρμόσει σοβαρά τις απαντήσεις τους.
Δεν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια. Υπάρχει όμως δέουσα επιμέλεια.
Και δέουσα επιμέλεια δεν σημαίνει ότι βάζουμε μια πινακίδα και ένα πλαστικό πλέγμα και μετά λέμε στον πολίτη «από εδώ και πέρα, κακό του κεφαλιού σου».
Αυτό δεν είναι σύστημα ασφάλειας. Είναι μεταφορά της ευθύνης. Η ασφάλεια δεν είναι σύνθημα. Δεν είναι ανακοίνωση. Δεν είναι κάτι που κηρύσσουμε μετά το γεγονός.
Η ασφάλεια είναι αυτό που κάνουμε πριν συμβεί το γεγονός.
Άλλο να μιλάμε για ασφάλεια και άλλο να την εφαρμόζουμε. Στον Μύρτο χρειάζονται και τα δύο. Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για τη λειτουργία μιας παραλίας. Μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, για την ευθύνη απέναντι στους επισκέπτες και για τη φήμη ολόκληρης της Κεφαλονιάς.
Η σιωπή σε τέτοια θέματα δεν είναι υπευθυνότητα. Είναι αποδοχή. Και δεν επιτρέπεται πλέον να αποδεχόμαστε ότι η ανθρώπινη ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως θέμα μιας πινακίδας, μιας κορδέλας και προσωπικής τύχης.
