Κάθε φορά που η θάλασσα αγριεύει, που οι νοτιάδες δυσκολεύουν τα ακτοπλοϊκά δρομολόγια και που οι επιβάτες ταλαιπωρούνται, εμφανίζεται μια γνώριμη κατηγορία ανθρώπων. Οι αυτόκλητοι ειδικοί της ακτοπλοΐας. Εκείνοι που, χωρίς να βρίσκονται στη γέφυρα ενός πλοίου, χωρίς να έχουν την ευθύνη ενός δρομολογίου και χωρίς να γνωρίζουν απαραίτητα όλες τις παραμέτρους μιας ναυτικής απόφασης, θεωρούν ότι μπορούν να υποδείξουν στους πάντες τι πρέπει να κάνουν.
Ξαφνικά, όλοι γίνονται καπετάνιοι! Όλοι γνωρίζουν πώς πρέπει να κινηθεί ένα πλοίο, ποιο λιμάνι πρέπει να προσεγγίσει, ποιο δρομολόγιο πρέπει να αλλάξει και ποια απόφαση πρέπει να πάρει ο πλοίαρχος. Από τα πληκτρολόγια και την ασφάλεια της στεριάς, μοιράζουν ναυτικές συμβουλές, κάνουν υποδείξεις και εμφανίζονται ως γνώστες μιας πραγματικότητας που απαιτεί εμπειρία, εξειδίκευση και κυρίως ευθύνη.
Βεβαίως, οι επιβάτες έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να θέτουν ερωτήματα και να ζητούν καλύτερη ακτοπλοϊκή εξυπηρέτηση. Οι εναλλακτικές προτάσεις είναι χρήσιμες και μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο σοβαρής συζήτησης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε σκέψη που περνά από το μυαλό κάποιου πρέπει να παρουσιάζεται ως αυτονόητη λύση ή ως αυτονόητη υποχρέωση των αρμοδίων.
Η ναυσιπλοΐα δεν λειτουργεί με υποδείξεις του Facebook. Δεν αποφασίζονται οι προσεγγίσεις των πλοίων με βάση το τι φαίνεται εύκολο σε κάποιον που παρακολουθεί τα δρομολόγια από την ακτή. Υπάρχουν καιρικές συνθήκες, λιμενικοί περιορισμοί, επιχειρησιακά δεδομένα, κανόνες ασφαλείας και ευθύνες που δεν μπορούν να παρακαμφθούν για να ικανοποιηθεί η άποψη κανενός.
Το πραγματικά ενοχλητικό, ωστόσο, δεν είναι ότι κάποιοι έχουν άποψη. Είναι ότι ορισμένοι εμφανίζονται μονίμως ως παντογνώστες. Δεν αρκούνται να θέσουν ένα ερώτημα, αλλά επιχειρούν να υποδείξουν στους επαγγελματίες και στους θεσμικά αρμόδιους πώς θα κάνουν τη δουλειά τους. Σαν να μην υπάρχουν άνθρωποι με ναυτική εμπειρία, σαν να μην υπάρχουν πλοίαρχοι που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τις δυνατότητες και τους περιορισμούς του πλοίου τους.
Και φυσικά, όταν κάτι δεν πάει καλά, οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που θα αναζητήσουν ευθύνες. Όταν όμως χρειάζεται να αναλάβει κάποιος την πραγματική ευθύνη μιας απόφασης, οι διαδικτυακές βεβαιότητες δεν αρκούν.
Ας ξεχωρίσουμε, λοιπόν, την καλόπιστη κριτική από την αυθαίρετη καθοδήγηση. Άλλο να ενδιαφέρεσαι για την ακτοπλοϊκή εξυπηρέτηση των νησιών και άλλο να θεωρείς ότι έχεις αποκτήσει δίπλωμα πλοιάρχου επειδή παρακολουθείς τα δρομολόγια και διαβάζεις τις ανακοινώσεις.
Οι καπετάνιοι βρίσκονται στις γέφυρες των πλοίων, οι αρμόδιοι έχουν θεσμικές ευθύνες και οι επιβάτες δικαιούνται ασφαλή και αξιόπιστη συγκοινωνία. Οι υπόλοιποι καλό θα ήταν να κατεβάσουν λίγο τους τόνους και να αφήσουν στην άκρη τον ρόλο του παντογνώστη.
Γιατί, τελικά, άλλο να έχεις άποψη για τη θάλασσα και άλλο να νομίζεις ότι μπορείς να την κυβερνήσεις από την ακτή!
