Η ΜΚΟ «Καλλιστώ» παρουσιάζει τα προστατευτικά γιλέκα (με καρφιά) για τα κυνηγόσκυλα απέναντι στους λύκους ως μια αποτελεσματική λύση για την προστασία από επιθέσεις.
Μιλά για «καινοτόμες παρεμβάσεις» και «νέα τεχνολογικά μέσα» που, όπως ισχυρίζεται, «μειώνουν σημαντικά τα περιστατικά». Ωστόσο, η πραγματικότητα όπως καταγράφεται σε χώρες όπου τα γιλέκα αυτά δοκιμάστηκαν εκτεταμένα είναι πολύ διαφορετική. Στη Φινλανδία, τη Σουηδία και τον Καναδά, όπου οι λύκοι αποτελούν συχνό κίνδυνο για κυνηγόσκυλα, τα προστατευτικά γιλέκα (με ή χωρίς καρφιά, με ή χωρίς καψούλια πιπεριού) δεν απέτρεψαν τις επιθέσεις.
Οι δοκιμές τους έδειξαν ότι τα γιλέκα περιορίζουν μερικώς τη σοβαρότητα κάποιων δαγκωμάτων και ουσιαστικά καθυστερούν τη στιγμή που ο λύκος θα καθηλώσει τον σκύλο, δεν αποτρέπουν όμως έναν αποφασισμένο λύκο(υς) να συνεχίσει την επίθεση. Ακόμη και τα πιο «προηγμένα» μοντέλα, όπως εκείνα που περιείχαν καψούλια πιπεριού (chili cartridges), τα οποία ενεργοποιούνται όταν δαγκωθεί το γιλέκο, απέτυχαν να λειτουργήσουν αξιόπιστα στο πεδίο. Οι μηχανισμοί ψεκασμού συχνά δεν ενεργοποιούνταν ή δεν είχαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Οι ίδιες οι φινλανδικές αναφορές παραδέχονται ότι τα γιλέκα απλώς «αγοράζουν χρόνο» για τον ιδιοκτήτη, αν φυσικά, βρίσκεται κοντά και προλάβει να επέμβει.
Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχουν επίσημες μελέτες που να δείχνουν με αριθμούς ότι τα γιλέκα για τους λύκους μειώνουν ουσιαστικά τους τραυματισμούς ή τους θανάτους σκύλων. Οι περισσότερες αναφορές είναι περιγραφικές, βασισμένες σε μικρά δείγματα και σε υποκειμενικές εντυπώσεις. Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι πως τα γιλέκα μειώνουν το ρίσκο μερικώς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το εξαλείφουν.
Παρά ταύτα, η Καλλιστώ επιμένει να τα παρουσιάζει ως «λύση». Κι εδώ βρίσκεται η ουσία. Για μια οργάνωση που αρνείται τη ρύθμιση των πληθυσμών λύκου, κάθε «τεχνολογικό υποκατάστατο» της πραγματικής διαχείρισης λειτουργεί ως βολικό άλλοθι. Είναι ευκολότερο να δείξεις ένα γιλέκο παρά να παραδεχθείς ότι σε πολλές περιοχές η συνύπαρξη ανθρώπου, σκύλου και λύκου έχει ξεπεράσει τα όρια της φυσικής ισορροπίας.
Η αλήθεια εν κατακλείδι είναι απλή. Τα συγκριμένα γιλέκα δεν αποτρέπουν τις επιθέσεις, απλώς καθυστερούν το αναπόφευκτο. Η πραγματικότητα είναι ότι όταν ένας λύκος που έχει αποφασίσει να επιτεθεί θα συνεχίσει, ακόμη κι αν το γιλέκο τον αποτρέψει στιγμιαία. Το γιλέκο προστατεύει ευάλωτα σημεία (πλάτη, θώρακα, κοιλιά) και μπορεί να αποτρέψει έναν άμεσο θανάσιμο τραυματισμό, ωστόσο ο λύκος άμεσα θα αλλάξει στόχο σε ακάλυπτα σημεία. Στόχος του γιλέκου είναι να καθυστερήσει την καθήλωση του σκύλου, μέχρι να φτάσει ο χειριστής, αν προλάβει. Το κατά πόσο αυτό είναι εφικτό σε αχανείς εκτάσεις, το γνωρίζουν οι μυημένοι.
Άρα, η λειτουργία τους είναι περισσότερο αμυντική και επιβραδυντική, όχι αποτρεπτική με την ουσιαστική έννοια. Στην καλύτερη περίπτωση, προσφέρουν χρόνο για σωτηρία, όχι εγγύηση επιβίωσης. Και η προσπάθεια να παρουσιάζονται ως «λύση» στο μεγάλο πρόβλημα των λύκων, ενώ οι ίδιες οι διεθνείς δοκιμές δείχνουν τα όριά τους, δεν είναι επιστημονική ενημέρωση αλλά επικοινωνιακή ωραιοποίηση.
Υ.Γ.: Όσο για την συνεργασία μεταξύ Κυνηγετικών Συλλόγων και Καλλιστώς, καλοδεχούμενη. Απλά εμείς που βιώνουμε την ύπαιθρο θα λέμε αλήθειες.
