Μια απίστευτη πράξη βαρβαρότητας σημειώθηκε πρόσφατα στις Βασιλικάδες Ερύσσου, προκαλώντας αποτροπιασμό και οργή σε ολόκληρη την κοινωνία της Κεφαλονιάς. Άγνωστος μέχρι στιγμής δράστης φέρεται να επιχείρησε να κάψει μια ανυπεράσπιστη γάτα, αφήνοντάς τη με σοβαρά εγκαύματα τρίτου βαθμού.
Το άτυχο ζώο εντοπίστηκε σε άθλια κατάσταση από την κα. Μαρία Καππάτου, γνωστή για την ευαισθησία και τη δράση της σε θέματα προστασίας των ζώων. Όπως ανέφερε η ίδια, η εικόνα που αντίκρισε ήταν συγκλονιστική: η γάτα υπέφερε από εκτεταμένα εγκαύματα, ωστόσο ζούσε ακόμη, προσπαθώντας να βρει καταφύγιο μακριά από τον άνθρωπο που της προκάλεσε τόσο πόνο.
Η γάτα θα μεταφερθεί τη Δευτέρα σε κτηνίατρο για εξειδικευμένες εξετάσεις και περίθαλψη, και η κατάσταση του ζώου χαρακτηρίζεται σοβαρή, ωστόσο υπάρχουν ελπίδες ανάρρωσης χάρη στην άμεση παρέμβαση των κατοίκων.
Η είδηση προκάλεσε αγανάκτηση στους κατοίκους των Βασιλικάδων και σε ολόκληρη την τοπική κοινωνία.
Η πράξη αυτή αναδεικνύει, για ακόμη μια φορά, τη σκοτεινή πλευρά της κακοποίησης ζώων που δυστυχώς εξακολουθεί να υφίσταται, παρά το αυστηρό νομικό πλαίσιο. Υπενθυμίζεται ότι η κακοποίηση ζώου αποτελεί κακούργημα σύμφωνα με τον νόμο, με ποινές κάθειρξης και βαριά χρηματικά πρόστιμα.
Μια φλόγα ντροπής – και μια κραυγή ανθρωπιάς από τις Βασιλικάδες
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μικραίνουν μπροστά στην απανθρωπιά.
Κι όμως, πρέπει να ειπωθούν. Γιατί η σιωπή είναι συνενοχή.
Στις Βασιλικάδες Ερύσσου, κάποιος —ένας άγνωστος που ίσως ποτέ δεν νιώσει ενοχή— επιχείρησε να κάψει μια μικρή γάτα. Ένα αθώο πλάσμα, μια ψυχή που δεν είχε φταίξει σε τίποτα. Η εικόνα της, με εγκαύματα τρίτου βαθμού, όπως τη βρήκε η κα Μαρία Καππάτου, δεν είναι απλώς τραγική· είναι καθρέφτης μιας κοινωνίας που ασθενεί βαριά.
Γιατί όποιος μπορεί να ανάψει φωτιά πάνω σε ένα ζώο, μπορεί να ανάψει φωτιά και μέσα στον άνθρωπο.
Η κακοποίηση των ζώων δεν είναι “ένα μεμονωμένο περιστατικό”. Είναι σύμπτωμα. Είναι κραυγή ενός κόσμου που χάνει τη σχέση του με τη ζωή, τη φύση και την ευαισθησία. Και όσο αφήνουμε τέτοιες πράξεις να περνούν “στα ψιλά”, τόσο βαθαίνει μέσα μας το σκοτάδι.
Κάθε ζώο είναι μια ύπαρξη που πονά, που νιώθει, που αγαπά χωρίς ανταλλάγματα.
Κι αν δεν μπορούμε να δείξουμε έλεος σ’ ένα πλάσμα τόσο μικρό και αβοήθητο, πώς θα υπερασπιστούμε το δίκαιο, το καλό, το ανθρώπινο;
Η πράξη αυτή δεν πρέπει να ξεχαστεί. Πρέπει να κινητοποιήσει, να αφυπνίσει, να εκπαιδεύσει.
Πρέπει να γίνει αφορμή για να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τον σεβασμό στη ζωή, για την αξία της ευγένειας, για τη διαφορά ανάμεσα στην ισχύ και στην αγριότητα.
Η μικρή γάτα που παλεύει τώρα για τη ζωή της κουβαλάει πάνω της όλο το βάρος της δικής μας συνείδησης.
Ας ελπίσουμε ότι θα ζήσει.
Κι ότι μαζί της θα σωθεί και κάτι από τη χαμένη μας ανθρωπιά.
