Σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε η Αφροδίτη Λατινοπούλου, ευρωβουλευτής και πρόεδρος του κόμματος με τον ευφάνταστο τίτλο «Φωνή Λογικής», αποκαλύπτεται ένας λόγος που διεκδικεί δημόσιο χώρο όχι μέσω επιχειρημάτων, αλλά μέσω σκηνοθεσίας φόβου.
Η πρότασή της για Χριστούγεννα στην Αθήνα με «χριστιανική γιορτή με καθαρά θρησκευτικό χαρακτήρα» συνοδευόμενη από διανομή χοιρινών σουβλακίων, δεν αποτελεί απλώς πολιτική αδεξιότητα, αποτελεί συνειδητή εργαλειοποίηση της θρησκείας ως μηχανισμού αποκλεισμού των οικονομικών μεταναστών της χώρας.
Η πίστη εδώ δεν βιώνεται, δεν στοχάζεται, δεν εορτάζεται. Επιδεικνύεται ως δήθεν πίστη. Γίνεται αντικείμενο επίδειξης, ένα είδος πολιτισμικού test ανήκειν, με κρέας αντί για θεολογία και με σύνθημα αντί για Ευαγγέλιο.
Η ειρωνεία αγγίζει τα όρια του παραλόγου όταν αυτή η πρόταση εκφέρεται στο όνομα της «λογικής». Διότι ποια λογική ακριβώς υπερασπίζεται η κα Λατινοπούλου; Τη λογική που αγνοεί πλήρως ότι τα Χριστούγεννα προηγούνται από νηστεία; Τη λογική που μετατρέπει την Ενανθρώπιση σε εθνικό event με catering; Ή τη λογική που θεωρεί ότι ο Χριστιανισμός επιβεβαιώνεται όχι από την αγάπη προς τον πλησίον, αλλά από το ποιος αποκλείεται πρώτος από το τραπέζι; Αν αυτή είναι η «Φωνή Λογικής», τότε πρόκειται για μια λογική χωρίς μνήμη, χωρίς γνώση και χωρίς στοιχειώδη θεολογική παιδεία.
Ο λόγος αυτός είναι εξαιρετικά επικίνδυνος ακριβώς επειδή είναι απλοϊκός. Δεν προτείνει πολιτική αλλά παράγει ταυτότητα μέσω φόβου. Η αναφορά της κας Λατινοπούλου ότι «η Ελλάδα δεν είναι Καμπούλ» δεν εξυπηρετεί καμία ανάλυση… λειτουργεί αποκλειστικά ως σκιάχτρο. Είναι ο κλασικός μηχανισμός της ακροδεξιάς φασιστικής ρητορικής: κατασκευή ενός απειλητικού Άλλου, ώστε να παρουσιαστεί η ίδια ως θεματοφύλακας μιας φαντασιακής «χριστιανικής κανονικότητας» που δήθεν απειλείται. Μόνο που αυτή η κανονικότητα δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ιστορική και θεολογική παράδοση της χώρας.
Η πραγματικότητα, μάλιστα, διαψεύδει πανηγυρικά το αφήγημα. Ζω στην καρδιά της Αθήνας, στο Παγκράτι, μουσουλμάνοι μετανάστες που ζουν δεκαετίες στην πόλη, και ζουν στα υπόγεια διαμερίσματα της πολυκατοικίας μας, εύχονται «Καλά Χριστούγεννα» και «Καλό Πάσχα», λένε «δόξα τω Θεώ», συνυπάρχουν χωρίς κραυγές και χωρίς πολιτικές παραστάσεις. Ενώ την ίδια στιγμή στην ίδια πολυκατοικία, πολλοί από εκείνους τους Έλληνες συγκάτοικους που αυτοπροσδιορίζονται ως θεματοφύλακες της «χριστιανικής Ελλάδας» δεν αρθρώνουν ούτε λέξη πίστης στην καθημερινότητά τους. Η πίστη εδώ δεν χάνεται από τον μουσουλμάνο γείτονα, χάνεται από την δήθεν πολιτικό που τη χρησιμοποιεί ως ντουντούκα.
Ο λόγος της κας Λατινοπούλου και της «Φωνής Λογικής» δεν είναι υπεράσπιση της Ελλάδας, αλλά σύμπτωμα βαθιάς πολιτισμικής ανασφάλειας. Μιας πολιτικής που, αδυνατώντας να προτείνει κοινωνικό όραμα, επενδύει στο σώμα, στο φαγητό και στον αποκλεισμό ως υποκατάστατα σκέψης.
Αν αυτό είναι το μέλλον που προτείνει, τότε το πρόβλημα δεν είναι η πολυπολιτισμικότητα — είναι η μετατροπή της πίστης σε πολιτικό σκηνικό χαμηλής αισθητικής και υψηλής επικινδυνότητας. Και αυτό, όσο κι αν βαφτίζεται «λογική», παραμένει απλώς ένας θορυβώδης μονόλογος φόβου.
Ντροπή…!
Μάνος Λαμπράκης
