Με μια λιτή αλλά βαθιά ανθρώπινη ανάρτησή του, ο Μάκης Νεοφύτος μάς ταξιδεύει στις πλαγιές της κεφαλονίτικης γης, εκεί όπου η μνήμη είναι χτισμένη πέτρα την πέτρα. Μέσα από την εικόνα των σβολιάδων, ανασύρει τον μόχθο, την ανάγκη και την ακατάβλητη επιμονή των ανθρώπων που πάλεψαν με τη φύση για να σταθούν όρθιοι.
Στις πλαγιές του βουνού, ανάμεσα στα πουρνάρια και τα άγρια βράχια, στέκουν ακόμα οι σβολιάδες. Σημάδια μόχθου, ανάγκης και επιμονής. Σωροί από πέτρες, μαζεμένες μία-μία με κόπο και υπομονή, για να μπορέσει το χώμα να ανασάνει. Κάθε πέτρα κι ένα σκύψιμο, κάθε σωρός ένας αγώνας υπομονής.
Στέκεται, κοιτά τους σωρούς και φαντάζεται — βλέπει — ραχοκοκαλιές σκυμμένες, χέρια σκληρά, αντρικά και γυναικεία, που μάτωσαν, που πάγωσαν τον χειμώνα, που κάηκαν το καλοκαίρι. Έναν άνισο αγώνα. Όσες πέτρες κι αν έβγαζαν, το βουνό γεννούσε κι άλλες. Κι όμως δεν σταματούσαν. Έσκυβαν, μάζευαν, στοίβαζαν. Μεγάλωναν τους σωρούς. Πάλευαν για τη γη, για το ψωμί, για μια μικρή λουρίδα καθαρό χώμα να καλλιεργήσουν.
Μπροστά του περνούν προπάπποι και προγιαγιάδες να δουλεύουν εκεί, πάνω στα άγονα βουνά. Και οι σβολιάδες, στα μάτια του, δεν είναι πια απλοί σωροί από πέτρες· γίνονται μνημεία. Μάρτυρες ενός αδιάκοπου αγώνα με την άγρια, αλλά γεννήτρα, κεφαλονίτικη φύση.
(Από τη χθεσινή πεζοπορία στην Εύγερο και τη Λανού)
H ανάρτηση του Μάκη Νεοφύτου
Στις πλαγιές του βουνού, ανάμεσα στα πουρνάρια και τα άγρια βράχια στέκουν ακόμα οι σβολιάδες. Σημάδια μόχθου ανάγκης και επιμονής. Σωροί από πέτρες, μαζεμένες μία μία με κόπο με υπομονή για να μπορέσει το χώμα να ανασάνει. Κάθε πέτρα και σκύψιμο, κάθε σωρός αγώνας και υπομονή.
Στέκομαι κοιτάζω τους σωρούς και φαντάζομαι, βλέπω, ραχοκοκαλιές σκυμμένες, χέρια σκληρά αντρικά και γυναικεία που μάτωσαν, που πάγωσαν το χειμώνα, που κάηκαν το καλοκαίρι. Άνισος αγώνας. Όσες πέτρες και αν έβγαζαν, το βουνό γεννούσε κι άλλες.
Κι όμως δεν σταματούσαν. Έσκυβαν, μάζευαν στοίβαζαν τις πέτρες, μεγάλωναν τους σωρούς, πάλευαν για τη γη, για το ψωμί για μια μικρή λουρίδα καθαρό χώμα να καλλιεργήσουν.
Μπορώ να δω προπάππους, προνόνες μου να δουλεύουν εκεί επάνω στα άγονα βουνά. Και οι σβολιάδες στα μάτια μου γίνονται μνημεία , μάρτυρες του αγώνας τους με την άγρια Κεφαλλονίτικη φύση.
(Από την χθεσινή πεζοπορία μας στην Εύγερο και τη Λανού)
