Η ανακοίνωση του Εμποροεπαγγελματικού Συλλόγου, με την οποία γνωστοποιείται ότι —βάσει της απόφασης της Τακτικής Γενικής Συνέλευσης της 9ης Φεβρουαρίου 2026— ο Σύλλογος δεν θα συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις για τα τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, αφήνει πίσω της ένα έντονο αίσθημα προβληματισμού. Παρότι επισημαίνεται ότι κάθε επαγγελματίας μπορεί να πράξει κατά συνείδηση, η συλλογική στάση ενός θεσμικού φορέα δεν είναι ποτέ μια απλή τυπική διαδικασία. Εκπέμπει μήνυμα. Και το μήνυμα αυτό, σε μια τόσο φορτισμένη στιγμή, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Τρία χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η κοινωνία δεν ζητά απλώς μια συμβολική συμμετοχή. Ζητά δικαιοσύνη. Ζητά αλήθεια. Ζητά να μην ξεχαστούν 57 άνθρωποι που χάθηκαν άδικα, πολλοί από τους οποίους ήταν παιδιά, φοιτητές, νέοι άνθρωποι που ξεκινούσαν τη ζωή τους. Ζητά να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά μια τέτοια τραγωδία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση ενός συλλόγου να απέχει από μια κινητοποίηση που αφορά την ίδια την αξία της ανθρώπινης ζωής, γεννά εύλογα ερωτήματα. Αντιλαμβάνονται όσοι συμμετείχαν στη Γενική Συνέλευση το βάρος της στιγμής; Αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνία δεν διαμαρτύρεται για λόγους εντυπώσεων, αλλά γιατί νιώθει προδομένη, θυμωμένη, ανήσυχη; Αντιλαμβάνονται ότι η μνήμη των θυμάτων δεν είναι υπόθεση «πολιτική», αλλά βαθιά ανθρώπινη και ηθική;
Σε μια περίοδο όπου οι πολίτες ζητούν λογοδοσία, διαφάνεια και ασφάλεια, η στάση των συλλογικών φορέων έχει ιδιαίτερη σημασία. Δεν είναι απλώς μια διοικητική πράξη· είναι μια τοποθέτηση απέναντι στην κοινωνία, απέναντι στην αδικία, απέναντι στην ίδια τη ζωή.
Η κοινωνία μιλά. Φωνάζει. Ζητά δικαιοσύνη. Και όταν ένας θεσμικός φορέας επιλέγει να σιωπήσει, η σιωπή αυτή ακούγεται πιο δυνατά από οποιαδήποτε λέξη.
