Υπάρχουν στιγμές που δεν προσφέρονται για επίδειξη, ούτε για πολιτική σημειολογία. Η εξόδιος ακολουθία ενός παιδιού 19 ετών είναι μια από αυτές. Κι όμως,τοπική ιστοσελίδα ενημέρωσης θεώρησε σκόπιμο να φωτογραφίζει πολιτικά πρόσωπα την ώρα της κηδείας της Μυρτώς, λες και το ζητούμενο ήταν ποιος «φαίνεται» περισσότερο και ποιος «μετράει» επικοινωνιακά.
Τι ακριβώς ήθελαν να αποδείξουν; Ποιος πενθεί πιο «σωστά»; Ποιος έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον; Η ανθρώπινη παρουσία σε μια κηδεία δεν είναι δημόσια δήλωση, ούτε πεδίο προβολής. Είναι πράξη σεβασμού. Και όταν αυτός ο σεβασμός παραβιάζεται, δεν εκτίθεται μόνο ο φωτογραφιζόμενος — εκτίθεται κυρίως εκείνος που σηκώνει την κάμερα.
Σε τέτοιες στιγμές, η σιωπή είναι υποχρέωση. Η ταπεινότητα είναι αυτονόητη. Η δημοσιότητα δεν έχει θέση. Όταν αυτά χάνονται, δεν μιλάμε απλώς για κακή κρίση· μιλάμε για απρέπεια απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη οδύνη.
