Όταν η κοινωνία πέφτει από τα σύννεφα — και η πραγματικότητα τη συντρίβει

Η κοινωνία που ξυπνά μόνο όταν πέφτει — και τότε είναι αργά

Έπεσαν όλοι από τα σύννεφα με τον τρόπο που έφυγε η Μυρτώ. Ανάστατο το Πανελλήνιο από ένα έγκλημα που δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτέλεσμα μιας πραγματικότητας που χρόνια τώρα σιγοβράζει κάτω από τη μύτη μας.

Οι γονείς δεν ξέρουν τίποτα. Οι δάσκαλοι αγνοούν τα πάντα. Η Εκκλησία κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Τα ξενοδοχεία προσφέρουν στέγη για πράξεις που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν ομολογεί. Η Αστυνομία κάνει τα στραβά μάτια στους μπράβους. Οι υπόδικοι αναποδογυρίζουν περιπολικά και κλέβουν αυτοκίνητα. Τα κορίτσια μεγαλώνουν μέσα σε μια κουλτούρα επίπλαστης λάμψης, σχέσεων, φίλτρων, μπότοξ και εύκολης ζωής. Τα ναρκωτικά διανέμονται με ντελίβερι. Και κατά τα άλλα… «είναι καλά παιδιά».

Για μια ακόμη φορά, η κοινωνία «έπεσε από τα σύννεφα» μπροστά στις αποκαλύψεις για τον τραγικό θάνατο μιας 19χρονης που θέλησε να ζήσει το όνειρο, αλλά συνάντησε τον θάνατο — όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τέτοιες ιστορίες. Δεν είναι η πρώτη, ούτε θα είναι η τελευταία. Πριν από δεκαετίες, οι εικόνες των πρεζονιών στη Βαρβάκειο και στην οδό Αθηνάς ήταν καθημερινότητα. Σήμερα, η ίδια πραγματικότητα απλώς κρύβεται καλύτερα.

Το τραγικό είναι ότι όλοι συνεχίζουμε να έχουμε τα μάτια μας κλειστά. Υπάρχει μια δεύτερη ζωή, σκοτεινή και αδίστακτη, που προτιμούμε να αγνοούμε. Και όταν αποκαλύπτεται, παριστάνουμε τους έκπληκτους — χωρίς αλεξίπτωτο.

Τα ναρκωτικά πωλούνται στο διαδίκτυο σαν να ήταν είδη σούπερ μάρκετ. Η κοκαΐνη και η ηρωίνη φτάνουν στα σπίτια με ντελίβερι. Η Αστυνομία αδυνατεί να χτυπήσει τους μεγάλους, αλλά ούτε τα συσκευαστήρια δεν εντοπίζει. Εκεί όπου δεκάδες άνθρωποι συσκευάζουν δόσεις σε φακελάκια, την ώρα που οι έλεγχοι στα μαγαζιά περιορίζονται σε πυροσβεστήρες και άδειες λειτουργίας.

Οι γονείς; Αντί να προστατεύσουν, παραδίδουν. Αντί να ακούσουν, αδιαφορούν. Αντί να θέσουν όρια, φοβούνται μήπως χαρακτηριστούν «συντηρητικοί». Και βλέπουν τα παιδιά τους να μεταμορφώνονται, να αλλάζουν, να ζουν μια ζωή που δεν μπορούν να εξηγήσουν — ούτε να χρηματοδοτήσουν. Δεν αναρωτιούνται πού βρίσκουν τα χρήματα. Δεν βλέπουν τις αλλαγές στο σώμα, στο βλέμμα, στις παρέες. Δεν ρωτούν. Δεν θέλουν να ξέρουν.

Οι δάσκαλοι; Φοβούνται να μιλήσουν. Φοβούνται να καθοδηγήσουν. Φοβούνται να πουν την αλήθεια.

Η Εκκλησία; Απούσα. Ποιος ιερέας γνώριζε τη Μυρτώ; Ποιος τη στήριξε; Ποιος τη συμβούλεψε; Ποιος την προστάτευσε; Ποιος Μητροπολίτης είδε το πρόβλημα και έδρασε;

Το διαδίκτυο; Ένας απέραντος κόσμος όπου ένα παιδί μπορεί να μάθει τα πάντα: πώς να φτιάξει μολότοφ, πώς να βρει ναρκωτικά, πώς να κάνει σεξ με αγνώστους, πώς να μπει σε σκοτεινές εφαρμογές που οδηγούν στον θάνατο.

Και μέσα σε όλα αυτά, η Μυρτώ. Πώς γνώρισε τον 63χρονο; Ποιος τη σύστησε; Ποιος την οδήγησε στο ξενοδοχείο; Ποιος κέρδισε από αυτή τη γνωριμία; Ποιος την παρέσυρε; Ποιος την πρόδωσε;

Οι έρευνες θα συνεχιστούν. Και θα αποκαλυφθούν πράγματα που δεν φανταζόμαστε. Γιατί τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Ένα μόνο δεν επιτρέπεται να λέμε πια: ότι πέσαμε από τα σύννεφα.

Όταν κλείνουμε τα μάτια στη σκληρή πραγματικότητα, όταν κάνουμε πως δεν βλέπουμε, όταν σιωπούμε, όταν αδιαφορούμε, τότε — όταν πέφτουμε από τα σύννεφα — τσακιζόμαστε.