Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος αποχωρεί από το Λιμενικό Ταμείο αφήνοντας πίσω του μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να ωραιοποιηθεί. Τα λιμάνια του νησιού –και ειδικά ο Πόρος– παρουσιάζουν σοβαρές ελλείψεις σε υποδομές, προβλήματα λειτουργικότητας και μια κακή διαχείριση στην καθαριότητα που δεν τιμά κανέναν. Η κατάσταση αυτή δεν είναι αποτέλεσμα μιας στιγμής· είναι αποτέλεσμα μιας ολόκληρης περιόδου διοίκησης που άφησε πίσω της περισσότερα ερωτήματα παρά έργο.
Και ενώ θα περίμενε κανείς μια επιλογή που θα σηματοδοτούσε αλλαγή πορείας, η Δημοτική Αρχή προχωρά στην τοποθέτηση του Σταύρου Σπαθή στην προεδρία του Λιμενικού Ταμείου. Μια επιλογή που, κατά την άποψη πολλών , δεν είναι απλή ούτε αθώα. Αντίθετα, ανοίγει μια σειρά από εύλογα ερωτήματα.
Πρώτο και βασικό: Γιατί παραιτήθηκε ο Δήμαρχος από την προεδρία;
Τι κρύβει η επιλογή Σπαθή; Ο Σπαθής είναι ήδη πρόεδρος του Επιμελητηρίου, με ένα πρόγραμμα γεμάτο επαγγελματικές και θεσμικές υποχρεώσεις. Τώρα αναλαμβάνει και το Λιμενικό Ταμείο. Και εδώ προκύπτει το πιο απλό, αλλά και πιο ουσιαστικό ερώτημα: Πώς θα προλαβαίνει; Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να ανταποκριθεί αποτελεσματικά σε δύο τόσο απαιτητικούς ρόλους, όταν και οι δύο χρειάζονται χρόνο, παρουσία και συγκέντρωση; Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, είναι ξεκάθαρη: δεν μπορεί.
Τρίτο και πιο πολιτικό: Γιατί τώρα; Γιατί αυτός; Η επιλογή αυτή μοιάζει περισσότερο με μια κίνηση πολιτικής σκοπιμότητας παρά με μια επιλογή ουσίας. Μια κίνηση που δείχνει ότι η Δημοτική Αρχή αναζητά ισορροπίες, συμμαχίες και “κλεισίματα πληγών” ενόψει των επόμενων εκλογών. Και το Λιμενικό Ταμείο –ένας οργανισμός που χρειάζεται σταθερότητα, σχέδιο και δουλειά– γίνεται ξανά το πεδίο αυτών των πολιτικών διευθετήσεων.
Η άποψη μας είναι ξεκάθαρη: Το Λιμενικό Ταμείο δεν χρειάζεται άλλες φουρτούνες. Χρειάζεται διοίκηση, παρουσία, σχέδιο και αποτελεσματικότητα. Και η επιλογή αυτή, αντί να φέρει ηρεμία, φέρνει νέα ερωτήματα, νέες αμφιβολίες και μια αίσθηση ότι η κατάσταση δεν αλλάζει – απλώς μεταφέρεται από χέρι σε χέρι.
