Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους δεν γράφεται μόνο μέσα από αξιώματα, τίτλους και δημόσιες θέσεις. Γράφεται στις μικρές καθημερινές πράξεις, στις φιλίες που άντεξαν στον χρόνο, στην καλοσύνη, στην εργατικότητα και κυρίως στη μνήμη των ανθρώπων που τους γνώρισαν.
Ο Ρήγος Βαρβαρήγος ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος της Ιθάκης, του μόχθου και της προσφοράς, που άφησε το δικό του αποτύπωμα στην κοινωνία του νησιού. Η ιστορία του, όπως την καταγράφει ο Φώτης Παπανδρικόπουλος, Πολιτικός Μηχανικός – Εκπαιδευτικός και Ανθυπολοχαγός της 5ης ΜΟΜΑ, είναι μια προσωπική μαρτυρία γεμάτη εικόνες από μια άλλη εποχή και, πάνω απ’ όλα, μια βαθιά συγκινητική ανάμνηση ενός ανθρώπου που παρέμεινε χαραγμένος στη μνήμη του.
Από τα χρόνια του Σταυρού, όταν ο νεαρός Ρήγος συναντούσε καθημερινά τους οπλίτες της 5ης ΜΟΜΑ στο καφενείο, μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του, η σχέση αυτή άντεξε σχεδόν μισό αιώνα. Χρόνια πέρασαν, άνθρωποι άλλαξαν, η Ιθάκη άλλαξε, όμως μια παλιά φιλία παρέμεινε ζωντανή.
Και όταν, ύστερα από περίπου 35 χρόνια, οι δύο άνδρες ξανασυναντήθηκαν στο Βαθύ, η συγκίνηση ήταν μεγάλη. Ο Ρήγος βρισκόταν και πάλι εκεί, στη γνωστή του γωνιά, να δουλεύει και να παλεύει καθημερινά για το μεροκάματο. Ήταν διαφορετικός από τον νεαρό που είχε γνωρίσει ο Φώτης Παπανδρικόπουλος, όμως η ζεστασιά, το χαμόγελο και η ανθρωπιά του παρέμεναν ίδια.
Η μαρτυρία αυτή δεν είναι μόνο ένας αποχαιρετισμός. Είναι ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας της Ιθάκης και ένας φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο που, όπως περιγράφεται, κέρδισε την εκτίμηση των συμπολιτών του μέσα από τη ζωή και την καθημερινή του παρουσία. Έναν άνθρωπο που υπηρέτησε τον τόπο του και τιμήθηκε από τους ίδιους τους ανθρώπους του, ως Πρόεδρος της Κοινότητας Πλατρειθιά και Δημοτικός Σύμβουλος Ιθάκης.
Γιατί τελικά, κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν πραγματικά. Παραμένουν στις ιστορίες που διηγούμαστε, στις αναμνήσεις που κρατάμε και στις καρδιές εκείνων που είχαν την τύχη να τους γνωρίσουν. Ο Ρήγος Βαρβαρήγος ανήκει σε αυτούς.
Αιωνία του η μνήμη.
ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ : ΡΗΓΟΣ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟΣ
Έχω κάνει πολλές φορές αναρτήσεις για την σχέση μου με το νησί της Ιθάκης, το πέρασμα μου από αυτό με τα έργα της ΜΟΜΑ κατά την διάρκεια της θητείας μου αλλά και για γεγονότα που μου συνέβησαν σε αυτή την Θητεία μου. Επίσης έχω αναφερθεί σε άτομα που ήταν μαζί μου, που δούλεψαν μαζί μου , που με εκτίμησαν και τους εκτίμησα. Αλλά για τους πολίτες της Ιθάκης που μόνο ένα καλό λόγο έχουν να πουν για μένα….
Με την άφιξη μου στο νησί τον Νοέμβριο 1979 εγκαταστάθηκα στον Σταυρό εγώ και οι οπλίτες μου. Όλοι είμαστε περίπου 10-12 οπλίτες και 5 ιδιώτες. Οι οπλίτες μου είχαν πάντα άδεια όλα τα απογεύματα , πλην των ημερών που υπήρχε ειδική εργασία , όπως παραλαβή καύσιμων , εκρηκτικών , ανταλλακτικών κλπ κλπ.
Σχεδόν όλα τα απογεύματα μαζευόταν οι οπλίτες στο καφενείο του κ . Λεκατσα ( του Αναμάρτητου ως γνωστό ) πίνοντας τον καφέ τους μετά την καθημερινή και κοπιώδη εργασία τους. Διαπίστωσα ότι σε πολύ λίγες μέρες είχαν βρει Ιθακήσιους φίλους για παρέα. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Ρηγος Βαρβαρηγος από την Πλατριθεια περίπου 20 ετών τότε.
Σε καθημερινή σχεδόν βάση, υπήρχε η συγκέντρωση αυτή και πάντα ήταν ο Ρηγος τα απογεύματα. Η παρέα τους γινόταν πολύ ευχάριστη με την παρουσία του Ρηγου , τα γέλια που γινόταν , τα πειράγματα , οι πλάκες …. Ήμουν και εγώ αρκετές φορές στην παρέα τους , εφ όσον μου το επέτρεπε η καθημερινή μου γραφική εργασία και τα σχέδια εργασίας που έκανα για την επομένη μέρα. Τότε γνώρισα τον Ρηγο που μου έκανε διάφορες ερωτήσεις όπως θυμάμαι αλλά και για το Μηχανάκι μου που είχα και κυκλοφορούσα την εποχή εκείνη , ιδιαίτερα ακριβό . Είδα ένα άνθρωπο ευχάριστο, πάντα χαμογελαστό παρά τα ίσως προβλήματα που ενδεχομένως υπήρχαν για την ηλικία του. Δεν κουραζόταν να είναι καθημερινά πάρων στην συνάντηση, αλλά και οι ίδιοι οι οπλίτες το επιθυμούσαν , πότε θα τελειώσουν την εργασία να πάνε να τον συναντήσουν τον Ρηγο στο καφενείο. Και εάν κάποια φορά δεν τον έβλεπαν …στεναχωρούταν όλοι !!! Η ίδια παρέα όλων των οπλιτών συνεχίστηκε για μήνες. Ήταν η καλύτερη παρέα που έβλεπα με την καρδιά αυτής να έχει τα πρωτεία ο Ρηγος. Χρόνια και μέρες αξέχαστες …
Το έτος 1980 περίπου τον Μάρτιο – Απρίλιο όπως θυμάμαι, άνοιξε καφενείο ο Ρηγος επί του δρόμου του Πλατριθεια μαζί με την αδελφή του. Εκεί πήγαιναν αρκετοί οπλίτες και πολλές φορές και εγώ απολαμβάνοντας τον καφέ που ο ίδιος έφτιαχνε η και η Καλλιόπη. Τότε το καφενείο ήταν πολύ κοντά στο εργο της διαπλάτυνσης του δρόμου Πλατριθεια – Εξωγης που εμείς δουλεύαμε. Είμαστε όλοι πελάτες για μια καλημέρα αλλά και για τα πειράγματα …. Αξέχαστες εποχές χαραγμένες στην μνήμη μου.
Στα ταξίδια μου στο νησί από το 1981 μέχρι το 1990 που ερχόμουν κάθε Σεπτέμβριο τον έβλεπα τις περισσότερες φορές. Μιλούσαμε για λίγο και έφευγε πάντα βιαστικός. Ίσως οι καθημερινές του υποχρεώσεις τον πίεζαν. Η βιοπάλη ήταν για αυτόν το ζητούμενο. Το 1999 που ξανάλθα στο νησί, δεν τον είδα.
Τον Σεπτέμβριο 2025 που ξανάλθα στο νησί … νατος μπροστά μου στο πρώτο μου πρωινό στο Βαθύ !!! Στην γνωστή του γωνία στο Βαθύ μπροστά σχεδόν στο Επαρχείο πουλούσε τα ψάρια του. Είχα να τον δω 35 περίπου χρόνια. Ήξερα, δια μέσου του διαδικτύου ότι είχε γίνει Πρόεδρος της Κοινότητας Πλατριθειας, αλλά και Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Ιθάκης , διότι παρακολουθούσα τα τεκταινόμενα στο νησί ανελλιπώς…. Χαιρετηθήκαμε εγκάρδια και η χαρά και των δυο μας ήταν μεγάλη. Είδα ένα άλλο Ρηγο όπως τον ήξερα, που κατάλαβα ότι είχε περάσει τα χρόνια αυτά και δύσκολα και ίσως να είχε και προβλήματα υγείας…. Μισή ώρα τμηματικής συνομιλίας μεταξύ μας ήταν αρκετή για την πρώτη μέρα της συνάντησης μας. Τον είδα όλα τα πρωινά που ήμουν στο νησί , 6 φορές !!!
Κατάλαβα ότι ήταν άνθρωπος του μόχθου, του μεροκάματου , της αναζήτησης συνεχούς εργασίας και όπως είδα είχε κάνει και πολλές δουλειές. Μέχρι και Ταξιτζής. Είπαμε πολλά και διάφορα, αλλά τον επέπληξα για το τσιγάρο !!! Μάλλον θα είχε και σχετικά προβλήματα υγείας όπως μου φάνηκε .Όλες τις μέρες και ώρες ήταν με το τσιγάρο στο στόμα , μου είπε ότι θα το κόψει , αλλά από καπνιστές αυτό δεν είναι ποτέ σίγουρο. Έφυγα με σκυμμένο το κεφάλι μέσα στην σκέψη μου, τι είχε περάσει στην ζωή του αυτός ο άνθρωπος και το συζητούσα με την σύζυγο μου.
Τον προσκάλεσα τις 17/9/2025 στην συγκέντρωση που έκανα στον Πλατριθεια με άτομα που ήθελαν να με δουν. Ήταν ο Ρηγος με την αδελφη του Καλλιόπη, οι κ.κ. Μαρία και Πελάγια αλλά δεν ήρθαν άλλα τέσσερα άτομα λόγο υποχρεώσεων. Δίπλα μου καθόταν ο Ρηγος και συζητούσαμε όλοι διάφορα θέματα , επί τω πλείστο της εποχής εκείνης. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα.
Έχω διαβάσει πολλές αναρτήσεις και σχόλια για τον Ρηγο και έχω μείνει άφωνος. Τα δικά μου γραφόμενα είναι πολύ λίγα και οι λέξεις μου φτωχές. Για όλη αυτήν την πρόσφορα του σε γνωστούς και συμπολίτες του , οι κάτοικοι τον τίμησαν και έγινε και Πρόεδρος της Κοινότητας Πλατριθειας άλλα και Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Ιθάκης. Και μπράβο τους όσοι τον ψήφισαν !! Η ανιδιοτελής του πρόσφορα, η εργασία του, η τιμιότητα του, η καλοσύνη του, η συμπεριφορά του , ο καθημερινός μόχθος του ανταμείφτηκε με τον καλύτερο τρόπο ως πρόσφορα στον τόπο του. Συμμετείχε στις συνεδριάσεις Κοινοτικές , Δημοτικές αλλά και των συλλόγων του νησιού που τον έχω δει σε αρκετές φωτογραφίες. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ , γιατί τέτοια άτομα δεν ξεχνιούνται και μένουν παντοτινά στην μνήμη μας.
Αιωνία η Μνήμη του!!! Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Ο Θεός ας τον αναπαύσει , που τόση ξεκούραση χρειάζεται η αγνή ψυχή του . Τα θερμά μου συλλυπητήρια στα αδέλφια του Καλλιόπη και Ευθύμιο και στις οικογένειες τους.
ΦΩΤΗΣ ΠΑΠΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΟΛ. ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ
ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ 5ης ΜΟΜΑ
ΠΑΤΡΑ
