Γιάννης Θεοτοκάτος: Ένας χρόνος χωρίς τον άνθρωπο που έγινε ένα με τη θάλασσα – Η τέχνη, η ψυχή και η αγάπη του για την Κεφαλονιά που δεν χάνονται ποτέ

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση / ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη.

Για τον Γιάννη Θεοτοκάτο που δεν πρόλαβα να σε γνωρίσω… Μα έμαθα πως ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που αφήνουν πίσω τους κάτι πολύ μεγαλύτερο από την παρουσία τους

Υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν δεν τους έχεις συναντήσει ποτέ, καταφέρνουν να αγγίξουν την ψυχή σου. Άνθρωποι που τους γνωρίζεις μέσα από τις διηγήσεις των άλλων, μέσα από τα έργα τους, μέσα από τα σημάδια που αφήνουν στον τόπο τους. Και τότε καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται πάντα να έχεις σφίξει το χέρι κάποιου για να νιώσεις ότι η απουσία του είναι μεγάλη.

Για τον Γιάννη Θεοτοκάτο είχα ακούσει πολλά. Είχα ακούσει για την αγάπη του για τη θάλασσα, για τον Πόρο, για την Κεφαλονιά, για την ξεχωριστή του σχέση με τη φύση και για εκείνη την παράξενη, όμορφη δύναμη που τον έκανε να βλέπει ομορφιά εκεί όπου οι περισσότεροι έβλεπαν απλώς ένα κομμάτι ξύλο, μια πέτρα ή κάτι ξεβρασμένο από το κύμα.Δεν πρόλαβα, όμως, να τον γνωρίσω από κοντά. Δεν πρόλαβα να συζητήσω μαζί του, να ακούσω τις ιστορίες του, να δω από κοντά τον άνθρωπο πίσω από τα έργα του. Και ίσως αυτό να είναι το πιο στενάχωρο. Γιατί υπάρχουν συναντήσεις που δεν έγιναν ποτέ, αλλά αφήνουν μέσα σου ένα παράξενο αίσθημα απώλειας.

Ο Γιάννης δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος που αγαπούσε τη θάλασσα. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε μάθει να συνομιλεί μαζί της. Στις ακτές του Πόρου, στην περιοχή Τρύπες, είχε δημιουργήσει τον δικό του μικρό κόσμο. Έναν κόσμο μακριά από τη βιασύνη, τον θόρυβο και την επιφανειακότητα της καθημερινότητας. Εκεί, με οδηγό τη φαντασία και τα χέρια του, έδινε ζωή σε όσα η θάλασσα άφηνε πίσω της.

Ξύλα, κορμοί, πέτρες, υλικά που για κάποιους δεν είχαν καμία αξία, στα χέρια του μεταμορφώνονταν σε μικρά έργα τέχνης. Δεν χρειαζόταν ακριβά υλικά, μεγάλες αίθουσες ή προβολείς. Είχε κάτι πολύ πιο σπάνιο: την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά στα απλά πράγματα. Να παίρνει κάτι που οι άλλοι προσπερνούσαν και να του δίνει μια δεύτερη ζωή.Και ίσως εκεί να κρυβόταν η μεγαλύτερη αξία του. Δεν δημιουργούσε μόνο γλυπτά. Δημιουργούσε συναισθήματα. Έκανε έναν περαστικό να σταματήσει, να κοιτάξει, να χαμογελάσει, να αναρωτηθεί. Μετέτρεψε ένα κομμάτι της ακτής σε έναν χώρο όπου η φύση και ο άνθρωπος συναντιούνταν χωρίς μεγάλα λόγια.

Σήμερα, έναν χρόνο μετά την τραγική εξαφάνισή του στα νερά του Πόρου, η σκέψη μας γυρίζει ξανά σε εκείνη την ημέρα που η είδηση της εξαφάνισής του πάγωσε τον τόπο. Οι έρευνες στη θάλασσα και στην ξηρά, η αγωνία, η ελπίδα και η προσμονή έγιναν μια οδυνηρή ανάμνηση. Η θάλασσα που τόσο αγάπησε έγινε το τελευταίο κεφάλαιο της δικής του διαδρομής.Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάνονται πραγματικά. Παραμένουν εκεί όπου έβαλαν την ψυχή τους. Στα έργα τους, στις γωνιές που αγάπησαν, στις ιστορίες που εξακολουθούν να λέγονται γι’ αυτούς. Ο Γιάννης εξακολουθεί να βρίσκεται στις Τρύπες, σε εκείνα τα γλυπτά που στέκονται απέναντι στο Ιόνιο, σαν να περιμένουν ακόμη να επιστρέψει ο δημιουργός τους για να τους δώσει μια τελευταία πινελιά.

Σε μια εποχή που όλα μετρώνται με χρήματα, προβολή, συμφέροντα και προσωπικές επιδιώξεις, άνθρωποι σαν τον Γιάννη Θεοτοκάτο μοιάζουν όλο και πιο σπάνιοι. Άνθρωποι που δεν χρειάζονται πολλά για να είναι ευτυχισμένοι. Που δεν αναζητούν χειροκροτήματα, αλλά βρίσκουν χαρά στη δημιουργία, στην προσφορά, στην επαφή με τη φύση. Άνθρωποι αυθεντικοί, με ευαισθησία, φαντασία και μια εσωτερική ελευθερία που δύσκολα συναντάς σήμερα.

Και αυτό είναι ίσως που μας λείπει περισσότερο από ανθρώπους σαν κι εκείνον: η απλότητά τους, η καλοσύνη τους, η ικανότητά τους να κάνουν τον κόσμο λίγο πιο όμορφο χωρίς να ζητούν τίποτα ως αντάλλαγμα.Θα ήθελα να είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω. Να καθίσω μαζί του στην ακτή, να ακούσω πώς γεννιούνταν οι ιδέες του, τι έβλεπε μέσα σε ένα κομμάτι ξύλο, τι του ψιθύριζε η θάλασσα όταν έμενε μόνος απέναντί της. Δεν συνέβη. Μου έμειναν οι διηγήσεις των ανθρώπων που τον γνώρισαν και τα έργα που άφησε πίσω του. Και μέσα από αυτά σχηματίστηκε η εικόνα ενός ανθρώπου που άξιζε να συναντήσεις.

Ίσως κάποτε εκείνη η μικρή γωνιά της ακτής στις Τρύπες να πάρει το όνομά του. Όχι ως μια τυπική τιμή, αλλά ως μια πράξη αγάπης και αναγνώρισης. Γιατί υπάρχουν τόποι που αποκτούν τη δική τους ψυχή από τους ανθρώπους που τους αγάπησαν πραγματικά.

Γιάννη Θεοτοκάτε, δεν πρόλαβα να σε γνωρίσω. Μα μέσα από όσα άφησες πίσω σου, κατάλαβα πως ήσουν ένας από εκείνους τους ανθρώπους που σπανίζουν στις μέρες μας. Ένας άνθρωπος που δεν χρειάστηκε να αφήσει περιουσίες και μεγάλα λόγια για να μείνει στη μνήμη. Άφησε την ψυχή του πάνω στην ακτή, μέσα στα έργα του και στην απέραντη αγάπη του για το Ιόνιο.

Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν και αφήνουν πίσω τους ένα κενό. Κάποιοι άλλοι φεύγουν, αλλά αφήνουν πίσω τους έναν ολόκληρο κόσμο.

Εσύ, Γιάννη, άφησες έναν κόσμο δικό σου. Και όσο τα κύματα θα φτάνουν στις ακτές του Πόρου, κάτι από εσένα θα παραμένει εκεί.

Καλό σου ταξίδι. Ας είναι αιώνια η θάλασσα που αγάπησες, η ακτή που δημιούργησες και η μνήμη σου.

spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑ

ΣΧΟΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ

spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ