Στο λιμάνι του Πισαετού, μέσα στο πρωινό φως, το «Ανδρέας Κάλβος» της Levante Ferries ανοίγει τον δρόμο της επιστροφής. Οι τελευταίες αποσκευές φορτώνονται, οι τελευταίες ματιές στρέφονται προς το νησί και η Ιθάκη μοιάζει να κρατά για λίγο ακόμη τους ανθρώπους που ήρθαν να γνωρίσουν τη δική της ξεχωριστή μαγεία.
Δεν είναι ένα συνηθισμένο «αντίο».Είναι ο αποχαιρετισμός σε μια Ιθάκη διαφορετική από αυτή του καλοκαιριού. Πιο ήσυχη, πιο γαλήνια, πιο αυθεντική. Μια Ιθάκη που δεν χρειάζεται πλήθη για να εντυπωσιάσει. Της αρκεί η θάλασσά της, τα βουνά της, τα μικρά λιμάνια, τα μονοπάτια και εκείνη η απέραντη ηρεμία που σε κάνει να ξεχνάς τον χρόνο.
Οι τουρίστες του Οκτωβρίου επέλεξαν συνειδητά αυτή την πλευρά του νησιού. Την Ιθάκη της σιωπής, της φύσης και της απόλυτης ηρεμίας. Και τώρα φεύγουν, έχοντας μαζί τους εικόνες που δύσκολα ξεχνιούνται.
Καθώς το «Ανδρέας Κάλβος» απομακρύνεται από τον Πισαετό, το βλέμμα μένει για λίγο στραμμένο πίσω.Η Ιθάκη μικραίνει στον ορίζοντα, αλλά δεν χάνεται.Γιατί η Ιθάκη δεν είναι ένας τόπος που απλώς επισκέπτεσαι. Είναι ένας τόπος που παίρνεις μαζί σου.
Η τουριστική σεζόν κατεβάζει σιγά σιγά την αυλαία της. Τα λιμάνια θα ησυχάσουν, οι δρόμοι θα αδειάσουν και το νησί θα επιστρέψει στους δικούς του αργούς, χειμωνιάτικους ρυθμούς.Όμως η Ιθάκη δεν τελειώνει μαζί με τη σεζόν.Μένει εκεί.Να αγναντεύει το Ιόνιο. Να περιμένει το επόμενο πλοίο. Την επόμενη άφιξη. Τον επόμενο ταξιδιώτη που θα αναζητήσει όχι τον θόρυβο, αλλά τη γαλήνη.
Και μέχρι να ξαναγεμίσει ο Πισαετός με φωνές, βαλίτσες και χαμόγελα, η Ιθάκη θα περιμένει σιωπηλή.Γιατί κάποια νησιά τα επισκέπτεσαι.Την Ιθάκη, όμως, την ερωτεύεσαι.
