Σε έναν χώρο που δεν χωρούσε πια ανάσες, μόνο αισθήματα, στον Βυσσινόκηπο της οδού Ζωοδόχου Πηγής, το βράδυ της Κυριακής 25 Ιανουαρίου, η ποίηση βρήκε το σώμα της. Οι τοίχοι έμοιαζαν να πλησιάζουν ο ένας τον άλλον όχι από στενότητα, αλλά από επιθυμία να ακούσουν. Κι ανάμεσα σε βλέμματα, σιωπές και χαμόγελα, παρουσιάστηκε η νέα ποιητική συλλογή της Άννας Σπυράτου, «Ομώνυμα Πλάσματα», μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς και αληθινής συγκίνησης.
Η Άννα δεν διάβασε απλώς ποιήματα. Άνοιξε παράθυρα. Μίλησε με τόλμη που δεν κραυγάζει και με ειλικρίνεια που δεν ζητά επιβεβαίωση. Κατέθεσε λέξεις σαν μικρά κομμάτια ψυχής – εύθραυστα, φωτεινά, αληθινά. Η φωνή της περπάτησε ανάμεσα στο συλλογικό και το απολύτως προσωπικό, εκεί όπου ο στοχασμός για τα κοινά συναντά την υπαρξιακή αγωνία του ενός.
Στους στίχους της, ο φόβος του θανάτου δεν ψιθυρίζεται· κοιτάζεται κατάματα. Οι μνήμες επιστρέφουν όχι ως βάρος, αλλά ως χάδι. Ο έρωτας και η αγάπη δεν εξιδανικεύονται – δικαιώνονται. Η ποίησή της φανερώνει έναν άνθρωπο που έχει σταθεί απέναντι στον εαυτό του χωρίς άμυνες, που τόλμησε να ξύσει την επιφάνεια της καθημερινότητας για να φτάσει στο ουσιώδες, εκεί όπου η ζωή πονά και λάμπει ταυτόχρονα.
Για το έργο μίλησε ο ποιητής και εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού «Νέο Πλανόδιον», Κώστας Κουτσουρέλης, φωτίζοντας τις εσωτερικές διαδρομές της συλλογής και τη θέση της Άννας Σπυράτου στο σύγχρονο ποιητικό τοπίο. Στον ίδιο τόνο ουσίας και ευαισθησίας, ο φιλόλογος και ποιητής Θάνος Γιαννούδης προσέγγισε το έργο ως μια πράξη βαθιάς αυτογνωσίας και λυτρωτικής έκθεσης.
Εκείνο το βράδυ, η ποίηση δεν ήταν απλώς παρούσα. Ήταν αναγκαία. Και ο Βυσσινόκηπος δεν ήταν ένα καφέ· ήταν ένας μικρός κόσμος όπου οι λέξεις βρήκαν ανθρώπους έτοιμους να τις δεχτούν.
Ευχόμαστε ολόψυχα η ποιητική συλλογή «Ομώνυμα Πλάσματα» να κάνει έναν δρόμο ανοιχτό, γενναίο και φωτεινό. Να ταξιδέψει από χέρι σε χέρι, να βρει αναγνώστες που θα αναγνωρίσουν μέσα στους στίχους της κομμάτια του εαυτού τους, να σταθεί σε κομοδίνα, τσάντες και καρδιές. Να διαβαστεί σε σιωπές και σε φωναχτές στιγμές, να παρηγορήσει, να ταράξει, να γεννήσει σκέψη και συναίσθημα — όπως μόνο η αληθινή ποίηση ξέρει.
Να είναι μια συλλογή που δεν θα «περάσει», αλλά θα μείνει. Που θα συνοδεύσει ανθρώπους σε μεταβάσεις, σε ερωτήσεις, σε μικρές και μεγάλες εσωτερικές αναμετρήσεις. Να ανοίξει νέους δημιουργικούς δρόμους για την Άννα Σπυράτου και να αποτελέσει την αρχή μιας πορείας τολμηρής, ειλικρινούς και βαθιά ανθρώπινης.
Το Kefaloniafocus στέκεται σταθερά δίπλα στους νέους καλλιτέχνες και στους ανθρώπους που τολμούν να εκφραστούν, να εκτεθούν και να δημιουργήσουν με αλήθεια. Γιατί ο πολιτισμός δεν γεννιέται από τη σιωπή, αλλά από φωνές που έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν. Και αυτές τις φωνές αξίζει να τις ακούμε, να τις στηρίζουμε και να τις αφήνουμε να ανθίζουν.
