Σκοτείνιασε η Κεφαλονιά .«Βαρύ πένθος για τον χαμό του 26χρονου Στέφανου Μεσσάρη
Η ζωή του Στέφανου Μεσσάρη ξεκίνησε σε ένα μικρό χωριό της Κεφαλονιάς, ανάμεσα σε ανθρώπους που γνώριζαν καλά τι θα πει αγάπη, φροντίδα και απλότητα. Μεγάλωσε με ήθος, με ευγένεια, με εκείνη τη σιωπηλή δύναμη που δεν χρειάζεται μεγάλες κουβέντες για να φανεί. Αγωνίστηκε, προχώρησε, ονειρεύτηκε· ήταν από εκείνα τα παιδιά που τα βλέπεις και λες πως «αυτός ο άνθρωπος θα πάει μπροστά».
Μόλις 26 χρονών. Ένα παιδί που είχε ολόκληρο το μέλλον μπροστά του, μια ζωή που μόλις άρχιζε να ανοίγεται. Κι όμως, τα όνειρα έμειναν στη μέση. Οι προσδοκίες κόπηκαν απότομα. Και όσοι τον γνώριζαν —ακόμη κι εκείνοι που δεν τον γνώριζαν— νιώθουν αυτό το βαθύ, άδικο σκοτάδι να απλώνεται.
Η κοινωνία είναι συγκλονισμένη. Δεν υπάρχουν λόγια ικανά να χωρέσουν αυτόν τον πόνο. Γιατί τίποτα δεν είναι βαρύτερο από το να φεύγει ένα παιδί πριν από τους γονείς του. Είναι μια πληγή που δεν κλείνει, μια σιωπή που απλώνεται σε κάθε γωνιά του σπιτιού, ένα βάρος που κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να σηκώσει.
Ένας επιστήμονας, ένα παιδί της Κεφαλονιάς που έκανε τον τόπο του περήφανο. Απόφοιτος της Σχολής Οικονομικών, Επιχειρηματικών και Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά, με όνειρα, με προοπτική, με καθαρή ματιά και αληθινό ήθος. Όπου κι αν βρέθηκε, άφησε πίσω του την καλύτερη εικόνα: της καλοσύνης, της σεμνότητας, της ευγένειας.
Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο που δεν ύψωσε ποτέ τη φωνή, που δεν πίκρανε κανέναν, που είχε την ψυχή εκείνη που στέκεται ήρεμα και όμορφα μέσα στον κόσμο. Έναν νέο που είχε όλη τη ζωή μπροστά του και που τώρα αφήνει πίσω του μια απουσία που δεν περιγράφεται.
Ένας νέος που είχε όλη τη ζωή μπροστά του.
Μια ζωή γεμάτη όνειρα, σχέδια, διαδρομές που τώρα θα μείνουν αταξίδευτες. Τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει το «γιατί» όταν φεύγει τόσο νωρίς ένας άνθρωπος που μόλις άρχιζε να χτίζει το μέλλον του. Η απουσία του αφήνει ένα μεγάλο κενό, όχι μόνο στην οικογένειά του αλλά και σε όλους όσοι είδαν σε εκείνον την καλοσύνη, τη μόρφωση και την αθόρυβη δύναμη ενός πραγματικά καλού παιδιού.
Κι όμως… μέσα στην αβάσταχτη θλίψη, η μνήμη του θα μένει ζωντανή. Στα χαμόγελα που χάρισε, στη ζεστασιά του χαρακτήρα του, στις αξίες που κουβαλούσε. Στο φως που άφησε, χωρίς να το ξέρει.
Σε αυτές τις δύσκολες και αδιανόητα επώδυνες ώρες, οι σκέψεις όλων μας είναι κοντά στην οικογένειά του, που σηκώνει ένα ασήκωτο φορτίο μετά τον χαμό του παιδιού της. Κανείς δεν μπορεί να βρει λόγια που να απαλύνουν τέτοιο πόνο, κανείς δεν μπορεί να χωρέσει μέσα σε φράσεις μια τόσο μεγάλη απώλεια.
Σκοτείνιασε η Κεφαλονιά.
Σκοτείνιασαν οι καρδιές.
Εκεί που πας, να ’σαι ελεύθερος, γαλήνιος — όπως άξιζες να είσαι και στη ζωή.
Θα σε θυμόμαστε με αγάπη, με πόνο, αλλά και με ευγνωμοσύνη για όσα ήσουν, για όσα άφησες, για το φως και την ανθρωπιά που χάρισες απλόχερα.
Καλό ταξίδι…
