Η αγανάκτηση στους αγρότες και κτηνοτρόφους που στήριξαν τη Νέα Δημοκρατία στις τελευταίες εκλογές έχει πλέον μετατραπεί σε ανοιχτή οργή. Άνθρωποι που πίστεψαν στις προεκλογικές δεσμεύσεις, άνθρωποι που πάλεψαν για να στηρίξουν την κυβέρνηση, σήμερα νιώθουν προδομένοι, αβοήθητοι και εγκαταλελειμμένοι. Οι δηλώσεις τους είναι σκληρές, αφοπλιστικές, δείχνοντας το βάθος της απογοήτευσης:
«Aυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει όσο γίνεται πιο γρήγορα… Και είμαι απ΄αυτούς που την ψήφισαν.»
Η φράση αυτή, που ακούγεται πια ολοένα και συχνότερα, συμπυκνώνει το αίσθημα προδοσίας. Οι αγρότες βλέπουν την καθημερινότητά τους να καταρρέει χωρίς ουσιαστική στήριξη.
«Τώρα δεν θέλω να βλέπω ούτε τη φάτσα του Μητσοτάκη!»
Ο θυμός ξεχειλίζει. Εκείνοι που άλλοτε υπερασπίζονταν με πάθος την κυβέρνηση, σήμερα δηλώνουν ότι δεν αντέχουν ούτε να την ακούν.
«Εγώ για να βγει η ΝΔ έφερα με το καρότσι δυο και την άλλη μέρα πέθαναν…»
Λόγια πικρίας από ανθρώπους που ένιωσαν ότι έδωσαν τα πάντα και πήραν πίσω αδιαφορία. Ένας ολόκληρος κόσμος νιώθει πως εξαπατήθηκε.
«Ξέρεις τι αγώνα κάναν αυτά τα παιδιά για να βγει η ΝΔ;»
Νεότεροι άνθρωποι της υπαίθρου, που έτρεξαν, πίστεψαν, διεκδίκησαν ένα καλύτερο αύριο, σήμερα βιώνουν την απογοήτευση στο μέγιστο βαθμό.
Αυτές οι φωνές δεν είναι μεμονωμένες. Είναι η συλλογική κραυγή ενός κόσμου που βλέπει το βιός του να χάνεται, τις υποσχέσεις να ξεθωριάζουν και τις ανάγκες του να αγνοούνται. Είναι η πιο ξεκάθαρη ένδειξη ότι η κοινωνική βάση που κάποτε στήριξε την κυβέρνηση έχει βαθιά ραγίσει—και η εμπιστοσύνη δύσκολα θα επουλωθεί.
