Η ανακοίνωση της 27ης Αυγούστου 2025 από τον βουλευτή Κεφαλονιάς και Ιθάκης κ. Παναγή Καππάτο παρουσιάστηκε ως μια μεγάλη νίκη για τον τοπικό αθλητισμό. Με πανηγυρικό τόνο γνωστοποιήθηκε ότι από την 1η Ιανουαρίου 2026 όλα τα ερασιτεχνικά αθλητικά σωματεία της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης θα μετακινούνται δωρεάν με τα επιδοτούμενα πλοία της γραμμής Σάμη – Πάτρα – Ιθάκη, μια απόφαση που, όπως ειπώθηκε, θα έδινε πραγματική ανάσα σε σωματεία και αθλητές που παλεύουν καθημερινά με το υψηλό κόστος των μετακινήσεων.
Η πραγματικότητα όμως, για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται εντελώς διαφορετική από τις ανακοινώσεις. Στις 8 Ιανουαρίου το πλοίο που εκτελεί το δρομολόγιο Σάμη – Πάτρα ολοκλήρωσε τα δρομολόγιά του και αναχώρησε για δίμηνη ακινησία. Για δύο ολόκληρους μήνες δεν θα υπάρχει καν πλοίο στη γραμμή. Επομένως γεννάται εύλογα το ερώτημα: ποια δωρεάν μετακίνηση και για ποια ανάσα μιλάμε, όταν οι αθλητές και τα σωματεία μένουν αποκλεισμένοι;
Την ίδια στιγμή, το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής έχει εγκρίνει επιδότηση ύψους 3.707.305,44 ευρώ για το 2025, αυξημένη κατά 14,5% σε σχέση με το 2024, καθώς και επιπλέον επιδότηση 449.748,54 ευρώ για όλο το έτος, με προσαύξηση 14% ανά δρομολόγιο. Πρόκειται για ποσά που από πολλούς χαρακτηρίζονται προκλητικά υψηλά, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου η κοινωνία δοκιμάζεται, τα νοικοκυριά μετρούν κάθε ευρώ και τα ερασιτεχνικά σωματεία επιβιώνουν χάρη σε εράνους, χορηγίες της τελευταίας στιγμής και προσωπικές θυσίες παραγόντων και γονιών.
Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό και αμείλικτο: πώς δικαιολογούνται τέτοιες επιδοτήσεις όταν το πλοίο δεν εκτελεί δρομολόγια και πού ακριβώς κατευθύνονται αυτά τα χρήματα όταν οι αθλητές δεν μπορούν καν να ταξιδέψουν; Τι απάντηση θα δοθεί στα νέα παιδιά που προπονούνται όλη τη χρονιά για να αγωνιστούν και ξαφνικά πληροφορούνται ότι για δύο μήνες δεν έχουν τρόπο να μετακινηθούν; Τι θα πουν οι υπεύθυνοι στους παράγοντες των ομάδων που διάβασαν για δωρεάν μετακινήσεις και στην πράξη βλέπουν ακυρώσεις αγώνων, χαμένα πρωταθλήματα και νέα οικονομικά βάρη;
Η ουσία είναι ξεκάθαρη. Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις, ούτε οι πανηγυρισμοί και τα δελτία Τύπου με εντυπωσιακούς αριθμούς, όταν δεν υπάρχει ουσιαστικός σχεδιασμός και πρόβλεψη για τη συνέχεια και τη βιωσιμότητα της ακτοπλοϊκής γραμμής. Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, αλλά από σταθερές και αξιόπιστες συγκοινωνίες, συνέπεια λόγων και πράξεων και πραγματικό σεβασμό προς τους αθλητές και τις τοπικές κοινωνίες.
Διαφορετικά, οι υποσχόμενες «ανάσες» μένουν μόνο στα χαρτιά και η καθημερινότητα για την Κεφαλονιά και την Ιθάκη παραμένει η ίδια: απομόνωση, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα και επιδοτήσεις χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Τι απάντηση δίνεται, κύριε Βουλευτά, στα σωματεία και στους αθλητές;
Σε εκείνα τα παιδιά που πίστεψαν τις εξαγγελίες για δωρεάν μετακίνηση και σήμερα βλέπουν τα πλοία δεμένα;
Ποιος θα τους εξηγήσει ότι οι υποσχέσεις είχαν ημερομηνία λήξης πριν καν εφαρμοστούν; Ότι η «δωρεάν μετακίνηση» υπήρξε περισσότερο επικοινωνιακό σύνθημα παρά πραγματικό μέτρο; Ότι, ενώ τα δελτία Τύπου μιλούσαν για στήριξη του ερασιτεχνικού αθλητισμού, στην πράξη δεν υπήρξε καμία πρόβλεψη για τη συνέχιση των δρομολογίων;
Τι να πουν σήμερα οι προπονητές στα παιδιά που προετοιμάζονται μήνες για αγώνες, όταν αναγκάζονται να τους ανακοινώσουν ακυρώσεις και αναβολές; Τι να πουν οι διοικήσεις των σωματείων στους γονείς που καλούνται ξανά να βάλουν το χέρι στην τσέπη, την ώρα που διαβάζουν για επιδοτήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ;
Ο αθλητισμός στα νησιά δεν αντέχει άλλες θεωρητικές εξαγγελίες. Δεν αντέχει πολιτικές που σχεδιάζονται στα χαρτιά, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη την πραγματικότητα της νησιωτικότητας, της απομόνωσης και της εξάρτησης από τα δρομολόγια των πλοίων.
Όταν το πλοίο δεν ταξιδεύει, καμία επιδότηση δεν έχει αξία. Όταν δεν υπάρχει συγκοινωνία, καμία υπόσχεση δεν μπορεί να υλοποιηθεί. Και όταν οι αθλητές μένουν αποκλεισμένοι, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό — είναι βαθιά πολιτικό.
Τα σωματεία και οι αθλητές δεν ζητούν χάρη. Ζητούν συνέπεια, σοβαρό σχεδιασμό και σεβασμό. Ζητούν οι αποφάσεις να εφαρμόζονται στην πράξη και όχι να εξαντλούνται σε ανακοινώσεις.
Γι’ αυτό το ερώτημα παραμένει και ζητά καθαρή απάντηση:
τι απάντηση δίνετε, κύριε Βουλευτά, σε όσους σήμερα βλέπουν τις υποσχέσεις να μένουν δεμένες στο λιμάνι;
