Τρέμουν οι μικρές και ασήμαντες εξουσίες τους, όπως ο δήμος Ληξουρίου που ακολουθεί όπως τόσοι άλλοι πιστά τις καθεστωτικές γραμμές ενός κεντρικού εξουσιαστικού συμπλέγματος, τα ελεύθερα, συλλογικά και αυτο- οργανωμένα εγχειρήματα όπως αυτό του συλλόγου «ΑΝΑΚΑΡΑ».
Το τρέμει και για αυτό το πολεμά, όχι μόνο γιατί ένας τέτοιος σύλλογος με το «ζωντανό» έργο του αποκαλύπτει την ελαφρότητα της δικής του θεσμικής κενότητας σε ζητήματα λαϊκού πολιτισμού και συλλογικής τέχνης, αλλά γιατί ένα τέτοιο εγχείρημα διατηρεί το δικαίωμα να έχει λόγο, άποψη, συμμετοχή και παρέμβαση για τα κρίσιμα ζητήματα της εποχής μας, όπως η γενοκτονία που συντελείται στην Παλαιστίνη ή η βάρβαρη εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος με σκοπό το κέρδος.
Κάθε τέτοια πολιτική εκδίωξης των συλλογικών αυτών αυθόρμητων κοινωνικών οργανισμών, εξισώνει ακόμη κι έναν επαρχιακό νησιωτικό δήμο, με το ίδιο το τέρας της εποχής μας.
Είναι αυτονόητο, πως το κύμα οργής και συμπαράστασης που εξελίσσεται αυτές τις μέρες ακόμη και από ανθρώπους που ζούμε μακριά από το πεδίο δράσης του συγκεκριμένου συλλόγου, όχι απλά δεν θα μας αφήσει να μοιάσουμε στο τέρας, όχι απλά δεν θα το φοβηθούμε για να μην το πολεμήσουμε, αλλά θα το νικήσουμε κιόλας.
Για τους ΑΝΑΚΑΡΑ και για κάθε συλλογικό ζωντανό πυρήνα δημιουργίας και αντίστασης στην ασχήμια και την βαρβαρότητα της εποχής μας.
