Για πολλά χρόνια ο Νίκος με την οικογένεια του περνούσαν τις διακοπές τους στο νησί που αγάπησαν για τις, ακόμα τότε, πρωτόλειες ομορφιές του.
Είχαν διαλέξει το ταπεινό μας κατάλυμα. Από πελάτες γίναμε φίλοι.
Δεν ήταν τυπικοί τουρίστες.
Ήθελαν να ανακαλύψουν όλα τα κρυμμένα μυστικά του τόπου.
Από αρχαιολογικούς χώρους μέχρι απάτητους χωματόδρομους στα ορεινά χωριά μας, καφενεδάκια που μπορούσες να βρεις τότε στο νησί, παραλίες άγνωστες ακόμα και στους ντόπιους.
Έτσι, σιγά σιγά άρχιζε να ωριμάζει μέσα τους η επιθυμία της μόνιμης εγκατάστασης.
Μια ιδιαίτερα δύσκολη απόφαση μιας και ο Νίκος ήταν ήδη δικηγόρος εγνωσμένου κύρους στον Πειραιά.
Όμως ο Νίκος ήταν ένας γενναίος άνθρωπος και παρά το γεγονός ότι η πρώτη του αίτηση απορρίφθηκε από το σύλλογο, εκείνος δεν έκανε πίσω.
Έτσι έκτος από φίλος έγινε και νοικάρης μας.
Δεν θα γράψουμε τίποτε για τον άνθρωπο Μανουσάκη.
Τα είπαν όλα Νικό με πολύ συγκινητικά λόγια οι συνάδελφοι σου.
Λόγια όχι μόνο εκτίμησης άλλα και αγάπης. Πόσο δύσκολο αλήθεια !
Ναι, τον Νικό τον αγαπούσες γιατί πρώτα εκείνος αγαπούσε με ανιδιοτέλεια, χωρίς αστερίσκους.
Είναι αφόρητα δύσκολο για μας Νικό να ξανανέβουμε τις σκάλες του γραφείου.
Θα μας λείψεις!
Μάκης και Ελένη Χιόνη.
