Ο μοναδικός χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων του χωριού στα Ζερβάτα θυσιάστηκε για την κατασκευή γηπέδου 5×5 και την τοποθέτηση μπασκέτας. Ένας χώρος που για δεκαετίες φιλοξενούσε πανηγύρια, γιορτές, συναθροίσεις και πολιτιστικές δράσεις, μετατράπηκε σε αθλητική εγκατάσταση, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί όπως πριν — αφού οποιαδήποτε εκδήλωση θα κατέστρεφε τον χλοοτάπητα.
Αν και, όπως φαίνεται, έχει προβλεφθεί η αφαίρεση τμημάτων της περίφραξης ώστε να δημιουργείται ενιαίος χώρος, το ερώτημα παραμένει: για ποιο λόγο; Ο χώρος, από τη στιγμή που λειτουργεί ως γήπεδο, δεν μπορεί να φιλοξενεί άλλες δραστηριότητες χωρίς να υποστεί ζημιές. Η χρήση του για εκδηλώσεις θα είναι πρακτικά αδύνατη.
Η επιλογή αυτή στερεί από το χωριό έναν πολύτιμο χώρο κοινωνικής ζωής. Και μάλιστα για ένα έργο που, αντικειμενικά, δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της περιοχής. Σε ένα χωριό χωρίς νεολαία — παρά μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες — το γήπεδο κινδυνεύει να μείνει αναξιοποίητο και με τον χρόνο να ρημάξει.
Η φράση «άσε να περάσουν δύο–τρία χρόνια και μετά βλέπουμε» από πολιτικό παράγοντα της Σάμης — αν ειπώθηκε έτσι — γεννά εύλογα ερωτήματα. Γιατί τι ακριβώς σημαίνει;
Η λογική του «άσε να περάσουν δύο–τρία χρόνια και μετά βλέπουμε» δεν μπορεί να αποτελεί απάντηση για κανέναν χώρο, πόσο μάλλον για έναν χώρο που ανήκει στην κοινότητα και εξυπηρετεί τις ανάγκες της. Μια τέτοια τοποθέτηση δείχνει αδιαφορία για το παρόν του χωριού και πλήρη αποσύνδεση από την πραγματικότητα των ανθρώπων που ζουν εκεί.
Αν το πάρουμε κατά γράμμα, η λογική πίσω από αυτή τη φράση μοιάζει να λέει ότι ο χώρος δεν θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για εκδηλώσεις για δύο ή τρία χρόνια, ότι ο χλοοτάπητας του γηπέδου πρέπει να «προστατευτεί» από οποιαδήποτε άλλη χρήση και ότι ίσως στο μέλλον «ξαναδούμε» αν μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό. Με άλλα λόγια, ο χώρος τίθεται εκτός κοινωνικής ζωής για χρόνια, χωρίς καμία σαφή δέσμευση για το τι θα ακολουθήσει.
Ο πολιτισμός, η κοινωνική ζωή και οι χώροι που τους φιλοξενούν δεν μπαίνουν σε αναμονή. Δεν «παγώνουν» για χρόνια. Δεν περιμένουν να δούμε… πότε θα μας περισσέψει χρόνος ή διάθεση.
Η ζωή ενός χωριού συνεχίζεται κάθε μέρα — και χρειάζεται τους χώρους της τώρα, όχι σε δύο ή τρία χρόνια.
Την ίδια στιγμή, υπήρχαν εναλλακτικές. Το έργο θα μπορούσε να κατασκευαστεί είτε σε άλλο σημείο των Ζερβάτων είτε στο δημοτικό οικόπεδο των 20 στρεμμάτων στα όρια του οικισμού των Γριζάτων, όπου θα υπήρχε άπλετος χώρος χωρίς να αλλοιωθεί η πολιτιστική ταυτότητα του χωριού.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό και ουσιαστικό: Ποιος θα χρησιμοποιήσει το γήπεδο; Και, ακόμη πιο σημαντικό: Γιατί να χαθεί ένας ζωντανός χώρος πολιτισμού για ένα έργο που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας;
Η απώλεια του χώρου δεν είναι μόνο πρακτική. Είναι και συμβολική. Το χωριό έχασε ένα κομμάτι της συλλογικής του μνήμης και της κοινωνικής του συνοχής.
