Πόσα χρόνια θα περιμένουμε; Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν ώστε ο αρμόδιος αντιδήμαρχος να κάνει επιτέλους μια ολοκληρωμένη παρέμβαση στο πιο πολυσύχναστο σημείο του Αργοστολίου; Γιατί αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν λέγεται συντήρηση. Δεν λέγεται παρέμβαση. Δεν λέγεται έργο. Λέγεται μπαλώματα. Και μάλιστα μπαλώματα που έχουν ξεφτίσει.
Η κατάσταση του οδοστρώματος στη διασταύρωση του Περιφερειακού με την οδό Σκλάβου (Λάσσης) είναι εδώ και χρόνια τραγική. Λακκούβες, πρόχειρες επιχώσεις, σημεία που ανοίγουν ξανά, επιφάνειες που διαλύονται με την πρώτη βροχή. Και όμως, η δημοτική αρχή επιμένει στην ίδια συνταγή: λίγο άσφαλτο από πάνω, μια φωτογραφία για το αρχείο και… ραντεβού στο επόμενο ξεφλούδισμα.
Οι οδηγοί περνούν καθημερινά από εκεί και παλεύουν με τις κακοτεχνίες. Αμορτισέρ, λάστιχα, ευθυγραμμίσεις — όλα θυσία στην προχειρότητα. Και το ερώτημα είναι απλό: Δεν βλέπει κανείς; Δεν περνάει κανείς από το σημείο; Δεν αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτή η εικόνα προσβάλλει μια πόλη που υποτίθεται πως θέλει να λέγεται τουριστική;
Η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Έχει όνομα, έχει αρμοδιότητα, έχει υποχρέωση. Και η υποχρέωση αυτή δεν εκπληρώνεται με μπαλώματα που κρατούν δύο μήνες. Ο δρόμος χρειάζεται ολική αποκατάσταση, όχι άλλη μια στρώση πρόχειρης ασφάλτου που θα ξανανοίξει πριν τελειώσει η σεζόν.
Η προχειρότητα δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι πολιτική επιλογή. Και όσο αυτή η επιλογή συνεχίζεται, η πόλη θα πληρώνει το κόστος — στην ασφάλεια, στην εικόνα, στην καθημερινότητα.
